Ελάχιστες είναι πλέον οι πραγματικά ενδιαφέρουσες μουσικές εκδηλώσεις που έχει να προσφέρει το ασφυκτικά χρεωμένο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ανάμεσά τους ξεχώρισε τις προάλλες μια θαυμάσια βραδιά τραγουδιού (Lied) που πρόσφερε ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός, συνοδευόμενος από τον πιανίστα Βασίλη Βαρβαρέσο (14/1/1915). Μαζί παρουσίασαν το «Χειμωνιάτικο ταξίδι» του Σούμπερτ.
Τον πασίγνωστο, δημοφιλή κύκλο τραγουδιών, ένα από τα θεμελιακά αριστουργήματα του ρομαντισμού, έχει αποδώσει πλήθος κορυφαίων μονωδών, καταθέτοντας ο καθείς ερμηνείες αναφοράς, που αποτυπώνουν το αισθητικό και εκφραστικό στίγμα της εποχής και του περιβάλλοντός του. Στη φυσική ροή του χρόνου, κάθε νέα γενιά καλλιτεχνών που αγγίζουν την ωριμότητα, καλείται να αναμετρηθεί και δικαιούται να καταθέσει τις απόψεις της για τα έργα αυτά. Το τι έχει να (μας) πει είναι εξ ορισμού και πολλαπλά ενδιαφέρον˙ συνιστά δε δείγμα υγείας ότι αυτό ενίοτε ξενίζει ή ενοχλεί κάποιους.
Οι δύο ακμαίοι Ελληνες σολίστες τα πέτυχαν αμφότερα. Πρώτ’ απ’ όλα κατέθεσαν μια ξεκάθαρα σύγχρονη προσέγγιση, με σαφή υπογραφή. Δεν είναι τυχαίο ότι αμφότεροι διαθέτουν εμπειρία και καλλιέργεια τις οποίες άντλησαν από μακρά παραμονή και δράση στο εξωτερικό, βασική προϋπόθεση/διαβατήριο για την πρόσβαση στον κόσμο του Lied.
Τηλιακός και Βαρβαρέσος πρότειναν αναγνώσεις ελεύθερες από κάθε μελωμένο συναισθηματισμό και προσέγγισαν τα 24 τραγούδια των Μίλερ/Σούμπερτ με βαθιά ψυχολογική ειλικρίνεια και δωρική λιτότητα: δίχως ρητορικό στόμφο, δίχως «χάδι» στη φωνή και στο πλάσιμο της φραστικής, δίχως την παραπλανητικά καθησυχαστική οικειότητα του «ωραίου» τραγουδιού.
Το αποτέλεσμα ήταν μια ερμηνεία που (παρ)έσυρε τον ακροατή να ακούσει το «Χειμωνιάτικο ταξίδι» σαν για πρώτη φορά. Ο Τηλιακός τραγούδησε με υγιή, ρωμαλέα φωνή, πλήρη τεχνικό έλεγχο και συνολική δραματουργική σύλληψη, προτάσσοντας τη θεατρικότητα και ισορροπώντας με μουσικότητα την εκφορά του λόγου, ενώ ο Βαρβαρέσος ένωσε συντροφικά τη φωνή του πιάνου με τον ήχο του τραγουδιού. Μια βραδιά που πρόσφερε τροφή στην ψυχή.
