efsyn.gr , Ματούλα Κουστένη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πλάι στα χοτ ντογκ είχαν πάρει θέση οι ομπρελάδες. Δίπλα στα μπλουζάκια και τα αναμνηστικά, μικροπωλητές πουλούσαν μουσαμάδες και νάιλον κάπες.

Ενώ, οι μισοί στα πάρκινγκ γύρω από το Terra Vibe, πριν κλειδώσουν τα αυτοκίνητα, άλλαζαν ρούχα κι έβαζαν τη στολή «εργασίας». Προετοιμασμένοι για τα χειρότερα, ετοιμοπόλεμοι και αποφασισμένοι να γίνουμε μούσκεμα φτάσαμε στην προχθεσινή συναυλία των Depeche Mode.

Οι μετεωρολόγοι απειλούσαν ότι στις 9, την ώρα που το συγκρότημα θα ανέβαινε στη σκηνή, θα άνοιγαν οι ουρανοί. Οχι απλώς δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω, αλλά όσοι είχαν στηθεί στην είσοδο του χώρου από το απόγευμα για να ξεφορτωθούν τα εισιτήριά τους έχασαν μια ακόμη έξοχη εμφάνιση του συγκροτήματος στη χώρα μας.

Στις 9.30, Αγγλοι στο ραντεβού τους, οι Depeche ανέβηκαν στη σκηνή παίζοντας το «Going Backwards» από το νέο τους άλμπουμ «Spirit» που αποτέλεσε και το βασικό καύσιμο γι’ αυτήν τους την περιοδεία («Global Spirit» Tour). Ο ήχος του είναι ό,τι πρέπει για συναυλία, αλλά καθώς ο δίσκος είναι φρέσκος αργήσαμε να μπούμε στο κλίμα.

Παρ’ όλα αυτά αισθανόσουν από το πρώτο λεπτό πως 15.000 άτομα ήταν εκεί, έτοιμα να κυλιστούν για χάρη τους στη λάσπη και να αναμετρηθούν με τα νιάτα τους.

«Are you having good time;» μας ρώτησε ο Ντέιβ Γκάχαν και πριν προλάβουμε να απαντήσουμε φτάσαμε στο «A pain that I’m used to», τα φώτα μετέτρεψαν σε κόκκινη λάβα τη σκηνή κι εκείνος άρχισε να φλέγεται. «Αν κάνει έτσι στο πέμπτο κομμάτι, τι μας ετοιμάζει για φινάλε;», αναρωτιόταν ένα ζευγάρι δίπλα μου.

Σχεδόν δύο ώρες μετά είχαν την απάντηση. Κανά δυο ταχύτητες πάνω από τους υπόλοιπους του γκρουπ, ασταμάτητος, σε μεγάλα κέφια ο τραγουδιστής τους απέδειξε πόσο σπουδαίος περφόρμερ είναι. Στη σκηνή εμφανίστηκε με κατακόκκινο σακάκι το οποίο άντεξε μόλις ενάμισι τραγούδι.

Από το «So Much Love» και μετά το πέταξε, έμεινε μόνο με ένα γιλέκο, ενώ δυο τεράστιες οθόνες στο πλάι της σκηνής ζούμαραν σε όσα χρειαζόταν να βλέπουμε για να εισπράττουμε τον παλμό τους: από τα μαύρα νύχια και τη στραφταλιζέ κιθάρα-αστέρι του Μάρτιν Γκορ ώς το κορμί και τις γεμάτες ηδυπάθεια εκφράσεις του Ντέιβ.

Πέρασαν 37 χρόνια από τη δημιουργία τους, αλλά αυτός ο δαιμονισμένος τύπος δεν θα πάψει ποτέ να είναι σέξι, νάρκισσος, εμπνευσμένος, αφόρητα άνετος με τη σκηνή. Στο «In your room» χάιδευε προκλητικά το μικρόφωνο και τελειώνοντας μας χάρισε μια βαθιά υπόκλιση. Στο «Cover me» διέσχισε τον μεγάλο διάδρομο που έκοβε το κοινό στη μέση και δημιούργησε παραλήρημα.

Στο «World in my eyes» φώναζε «Nothing more than you can touch now/ That’s all there is/ Let me show you the world in my eyes» και μας έδειχνε τα όργανά του. Με τα «Enjoy the Silence» και «Everything Counts» δοκίμασε τη μνήμη των κινητών που πήραν φωτιά.

Στο «Heroes» του Μπάουι μέτρησε τη συγκίνησή μας και κάνοντας ένα νεύμα στον ουρανό αποκάλυψε σε ποιον χρωστά ένα μεγάλο μέρος από αυτά που βλέπαμε. Ενώ, κλείνοντας με τα «I Feel You» και «Personal Jesus» ήξερε ότι μας αποχαιρετά με τον τρόπο που αξίζει σε ένα κοινό φανατικό και γενναιόδωρο που δεν τους τσιγκουνεύτηκε ποτέ την αποθέωση.