efsyn.gr , Ματούλα Κουστένη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Χορωδίες σχολικές από διάφορες περιοχές της Θεσσαλονίκης, παιδικές από κοντινούς νομούς, σύνολα νεανικά, πειραματικά από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και μουσικά σχολεία.

Aπό την περασμένη Δευτέρα, όποια πόρτα του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης κι αν άνοιγες συναντούσες χαρούμενα πιτσιρίκια που τραγουδούσαν.

Το 7ο Φεστιβάλ Παιδικών-Νεανικών Χορωδιών διοργανώνεται και φέτος από 3 ώς 9 Απριλίου (καλ. επιμέλεια Μαρία Εμμα Μελιγκοπούλου).

Σχεδόν 25 σύνολα από όλη την Ελλάδα επιστρατεύουν τη δύναμη της χορωδιακής μουσικής, να φέρνει τους ανθρώπους κοντά και να απαιτεί από εκείνους το δόσιμο, τη συνεργασία, και τραγουδούν στο όνομα της «Ελευθερίας» (που φέτος αποτελεί τον θεματικό άξονα του θεσμού).

Ωστόσο, υπάρχει ένα πρόσωπο που και τον αγώνα για ελευθερία γνωρίζει καλά και στη Θεσσαλονίκη έσπευσε για να ενώσει ακόμα μία φορά τη φωνή της με όσους δοκιμάζονται.

Η σπουδαία Αμερικανίδα σοπράνο Μπάρμπαρα Χέντριξ, επίσημη προσκεκλημένη του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, κατεβάζει σήμερα την αυλαία του φεστιβάλ συμπράττοντας επί σκηνής με δεκάδες παιδιά από διάφορα μουσικά σύνολα (5 μ.μ., Αίθουσα Φίλων Μουσικής, κτίριο Μ1).

Μεταξύ αυτών και 20 παιδιά προσφύγων από τη Μέση Ανατολή (8-16 ετών) τα οποία διαμένουν προσωρινά με τις οικογένειές τους στο Κέντρο Υποδοχής Διαβατών.

«Στο Μέγαρο, μια από τις πιο δυναμικές και συνεπείς ακτιβιστικές φωνές παγκοσμίως συναντιέται με τις φωνές παιδιών που ξεριζώθηκαν βίαια από τον τόπο τους για να εγκατασταθούν μέσω ενός δολοφονικού ταξιδιού στην Ελλάδα», είπε ο Νικήτας Μυλόπουλος, πρόεδρος του Δ.Σ. του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Την Κυριακή το απόγευμα, λοιπόν, όλοι μαζί (συνοδευόμενοι από τη Συμφωνική Δήμου Θεσ/νίκης και τη MOYSA) θα τραγουδήσουν τζαζ κομμάτια και διασκευές, το έργο «Freedom Trilogy» (το οποίο ενώνει τρεις θρησκευτικούς ύμνους από Ευρώπη, Αφρική, Ασία), το «I have a dream» (πρωτοπαρουσίασαν οι ABBA το 1979) αλλά και τη δημιουργία «Δέησις» του Γιώργου-Εμμανουήλ Λαζαρίδη, καλλιτεχνικού διευθυντή του ΜΜΘ κι εμπνευστή του χορωδιακού φεστιβάλ.

«Πριν από 7 χρόνια βάλαμε αυτόν τον σπόρο ξεκινώντας ένα φεστιβάλ που σήμερα αποτελεί θεσμό με κύρος, ταυτότητα και τόσο αναγνωρίσιμο διεθνώς ώστε να φιλοξενεί προσωπικότητες της εμβέλειας της Χέντριξ. Για μένα η τιμή είναι ακόμα μεγαλύτερη καθώς η σπουδαία αυτή φωνή θα ερμηνεύσει ένα έργο που έγραψα στα 18 μου κι ακούστηκε πρώτη φορά στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκης», σχολίασε ο ίδιος.

Ενώ η Αμερικανίδα σοπράνο έσπευσε να πει για το έργο του: «Μου αρέσει γιατί είναι μια θρησκευτική καντάτα που θυμίζει προσευχή για τη Θεσσαλονίκη».

Ερμηνεύτρια της όπερας με απίθανη καριέρα, η Χέντριξ, που γεννήθηκε το 1948 στο διαιρεμένο από φυλετικές διακρίσεις Αρκανσο, αγαπά πολύ τον Πουτσίνι, τον Σούμπερ, τον Ντεμπισί και φυσικά τον Μότσαρτ καθώς ο τρόπος που τον τραγουδούσε υποχρέωσε κάποτε τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν να τη συγκρίνει με τη Μαρία Κάλλας.

Εχει ίνδαλμά της τον Νέλσον Μαντέλα διότι «μπορεί να έμεινε χρόνια στη φυλακή, αλλά ένιωθε πάντα ελεύθερος» και θα πιστεύει πάντα πως «η ελευθερία είναι μια κατάσταση του μυαλού και της ύπαρξης».

Ισόβια Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNCHR) η Μπ. Χέντριξ μάς αποκάλυψε πως επισκέπτεται συχνά τα Διαβατά ελέγχοντας τις συνθήκες παραμονής των προσφύγων, παρακολουθεί αν τηρούνται οι δεσμεύσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και είναι επικεφαλής μιας προσπάθειας επανένταξης των προσφύγων στην καθημερινότητα της πόλης και φιλοξενίας τους σε κανονικά διαμερίσματα.

«Θα πιστεύω πάντα στα θαύματα. Κοιτάξτε γύρω σας. Πώς μπορείς να μην πιστεύεις αν ξυπνάς και βλέπεις αυτό;», λέει και δείχνει τον ήλιο που λούζει με φως τη γυάλινη πρόσοψη της αίθουσας όπου καθόμαστε.

«Μα φτάνει μόνο αυτό;», επιμένω.

«Αυτό μπορεί να ορίσει πολλά. Ζω σε ένα μικρό νησί, ξυπνάω, χαζεύω τους κύκνους και την ομορφιά του τοπίου και λέω στον εαυτό μου ότι από αυτήν ξεκινούν όλα».

Είναι η τέχνη ο χώρος στον οποίο η Χέντριξ έβρισκε πάντα την απόλυτη ελευθερία;

«Μα εκεί ζει η ελευθερία. Για τους καλλιτέχνες της γενιάς μου η τέχνη ήταν η ευκαιρία μας να μιλήσουμε από τα βάθη της καρδιάς μας.

Ξέρετε, οι καλλιτέχνες δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσο μεγάλο δώρο είναι η ζωή μέσα από την τέχνη.

Εγώ στα 20 εγκατέλειψα σπουδές χημείας, πήρα υποτροφία για μουσικές σπουδές και δεν είχα ιδέα από όπερα.

Ημουν ένα μαύρο κορίτσι από το Αρκανσο που είχε κάτι ψιλογνώσεις χορωδίας και μέσα σε λίγες εβδομάδες βρήκα λόγο ύπαρξης στις μουσικές νεκρών λευκών συνθετών».

• Δεν μείνατε, όμως, μόνο σε αυτές.

«Ναι, διότι με ενδιαφέρει να βρίσκω την ανθρωπιστική λεπτομέρεια στην τέχνη.

Υπάρχει παντού, αρκεί να θέλεις να μιλήσεις γι’ αυτήν. Πριν από μερικά χρόνια, για παράδειγμα, ανακάλυψα τα μπλουζ, τα οποία ο πατέρας μου δεν επέτρεπε να ακούμε.

Από το πρώτο άλμπουμ με κομμάτια σαν αυτά που ερμήνευσε η Μπίλι Χόλιντεϊ διαπίστωσα πως το μπλουζ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο Κίνημα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Αποφάσισα λοιπόν να τα μελετήσω με έναν ακόμα δίσκο. Βλέπετε; Ολα συναντιούνται κάποτε στη ζωή».

• Με την Αμερική οι δρόμοι σας έχουν χωρίσει από καιρό. Σοκάρει κι από μακριά η εκλογή Τραμπ εσάς που τόσο έχετε αγωνιστεί για την ισότητα στην κοινωνία;

«Είναι πολύ διαφορετικό να ζεις στη Σουηδία και να κρίνεις από μακριά.

Θα προτιμούσα να ήταν ένα κακό όνειρο από το οποίο θα ξυπνήσω σύντομα.

Αλλά αρκετά με τον θρήνο. Κάθε γενιά έχει μια μάχη να δώσει και οι νέοι Αμερικανοί μόλις βρήκαν τη δική τους.

Ας προχωρήσουμε στον αγώνα».