Απόψε στο Ιδρυμα Θεοχαράκη (Βασ. Σοφίας 9 & Μέρλιν 1) η σοπράνο, πιανίστρια και συνθέτρια Μαρίκα Κλαμπατσέα παρουσιάζει μια ιδιαίτερη συναυλία με τον τίτλο «I Have A Dream». Πώς συνδυάζεται άραγε σε μία παράσταση ο… Μάρτιν Λούθερ Κινγκ με την… όπερα; «Η αντίθεσή μου στον ρατσισμό βρίσκεται στο επίκεντρο του live», λέει η ίδια.
«Σκέφτηκα έτσι να κάνω μια συναυλία με τραγούδια Αφρικανών, με κομμάτια φυλακής και δουλείας εμπλέκοντας γκόσπελ και μπλουζ με αυτοσχεδιασμούς. Γκόσπελ σαν αυτά που τραγούδησε η Μαχάλια Τζάκσον, όπως το “Amazing Grace” ή το “Oh freedom”, spirituals όπως το “Sometimes I feel”, μπλουζ όπως αυτά που ερμήνευσε η Μπίλι Χολιντέι, το “Lady sings the blues”. Είναι τραγούδια που από μικρή με ευαισθητοποιούσαν ιδιαίτερα και τα άκουγα συχνά. Με ενδιαφέρει στη συναυλία να πλησιάσω τις φωνές και χροιές των καταπιεσμένων Αφρικανών, φέρνοντας έτσι στη μνήμη τους ρυθμούς που ηχούσαν στις βαμβακοφυτείες του Νότου. Επίσης θα υπάρχουν αυτοσχεδιασμοί μου σε γνωστά μουσικά θέματα, όπως το “Autumn leaves” και το “My Little one” ή σε άριες όπως το “E Lucevan le Stelle” από την Τόσκα».
Η Μαρίκα Κλαμπατσέα σπούδασε μουσική στο Guildhall School of Music and Drama στο Λονδίνο, στο Ωδείο της Κολονίας (όπερα, πιάνο) και στο Εθνικό Ωδείο (όπερα, πιάνο). Η μουσική της έχει κύρια αιχμή τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Αλλωστε στο Παρίσι μελέτησε αυτοσχεδιασμό στη σχολή Jazz CIM.
Διδάσκεται, όμως, ο αυτοσχεδιασμός;
«Είναι μια πολύ καλή ερώτηση που και εγώ δυσκολεύομαι να σας απαντήσω», υποστηρίζει. «Ναι, διδάσκεται. Θα μπορούσε να δοθεί μια κατεύθυνση και να παροτρύνει ο δάσκαλος τον μαθητή ή να παραδίδεται ως βασικό μάθημα στα ωδεία. Είναι πραγματικά απίστευτο πόσοι καλοί μουσικοί δειλιάζουν να εκφραστούν ελεύθερα. Δεν νιώθουν αυτοπεποίθηση χωρίς την ασφάλεια που αισθάνονται έχοντας μπροστά τους μια παρτιτούρα.
Παίρνοντας μαθήματα από τον γνωστό συνθέτη και πιανίστα της τζαζ Μάρκο Αλεξίου τον ρώτησα πώς παίζει τόσο ελεύθερα. “Κάθομαι στο πιάνο και παίζω αυτό που αισθάνομαι”, απάντησε έτσι απλά. Είναι μεγάλη ανακούφιση να μετατρέπω σε ήχο ό,τι ακριβώς με αντιπροσώπευε σαν ιδιοσυγκρασία και ευαισθησία. Εμαθα τότε πόσο γενναιόδωρος είναι ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός. Κι έτσι συνέχισα. Ακόμη, το γεγονός πως τραγουδούσα στον δρόμο με βοήθησε να απεγκλωβίσω τη φωνή μου από τα διάφορα στεγανά μιας φωνής όπως διδάσκεται συνήθως στα ωδεία. Δηλαδή όταν μοναδικός στόχος και… πεπρωμένο μιας τραγουδίστριας δεν μπορεί παρά να είναι το bel canto με στόχο μια φωνή στομφώδη, δίχως ίχνος συναισθήματος τις περισσότερες φορές!».
