Πέθανε η μεγάλη χορογράφος Tρίσα Μπράουν

Μεγάλη απώλεια για το χορό ο θάνατος της κορυφαίας Αμερικανίδας χορογράφου Tρίσα Μπράουν, που «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών.

«Με τεράστια θλίψη ανακοινώνουμε ότι η Τρίσα Μπράουν, γεννηθείσα το 1936, απεβίωσε στις 18 Μαρτίου στο Τέξας» γνωστοποίησε σήμερα με ανάρτηση στο Twitter, η Trisha Brown Dance Company.

Λίγοι χορογράφοι κατάφεραν να συνδυάσουν την εγκεφαλική και αισθησιακή πλευρά της τέχνης τους, ενώ με το έργο της βοήθησε και ενέπνευσε τις νεότερες γενιές των σύγχρονων δημιουργών χορού στον 21ο αιώνα.

Η πρωτοπόρος του μεταμοντέρνου χορού, που αψήφησε τη βαρύτητα, σπούδασε στο Mills College κι εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. 

Τη δεκαετία του 1960 μαζί με τους Υβόν Ράινερ, Στηβ Πάξτον, Σιμόν Φόρτι (χορός) αλλά και τον Τζον Κέητζ (μουσική), τον Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ (εικαστικά) άνοιξαν νέους δρόμους, αμφισβητώντας τα σύνορα ανάμεσα στις τέχνες.

Ήταν Ιδρυτικό μέλος της πρωτοποριακής ομάδας της Judson Church, ανέτρεψε ό,τι ίσχυε στον σύγχρονο χορό με τους πειραματισμούς της.

«Η ιέρεια του μεταμοντέρνου χορού», όπως έχει χαρακτηριστεί, ανακηρύχτηκε πολλές φορές διδάκτωρας πανεπιστημίων και ήταν επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών. 

Στις πρώτες της χορογραφίες αναδεικνύει την απλή, καθημερινή κίνηση, με παραστάσεις σε ασυνήθιστους χώρους, όπως πάρκινγκ, ταράτσες, εξωτερικοί τοίχοι κτιρίων.

Το 1970 ίδρυσε τη δική της ομάδα με έδρα το Σόχο και συνεργάστηκε με την αφρόκρεμα της αμερικανικής πρωτοπορίας: από το αυτοσχεδιαστικό Man walking down the side of a building τη δεκαετία του ’70, ως το Set and reset (1983), συνεργασία με τον Ρ. Ράουσενμπεργκ και τη Λώρι ‘Αντερσον, που την καθιέρωσε διεθνώς, πέρασε το 1986 στο χώρο της όπερας χορογραφώντας την Κάρμεν, έπειτα από πρόσκληση της Λίνα Βερτμύλλερ.

Γοητευμένη από τον κόσμο της κλασικής μουσικής, εισήλθε σε έναν νέο δημιουργικό κύκλο και το 1998 παρουσίασε στις Βρυξέλλες, σε παγκόσμια πρώτη, τον Ορφέα του Μοντεβέρντι.

Έπειτα χορογράφησε με μεγάλη επιτυχία και άλλες όπερες (Luci Mie Traditrici, Da Gelo a Gelo), ενώ η εμπειρία αυτή την οδήγησε στο πιο πρόσφατο I love my robots (2007).

Τιμήθηκε με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων πέντε διακρίσεις από το National Endowment for the Arts, καθώς και δύο υποτροφίες από το Ίδρυμα Γκούγκενχαϊμ.

Τέλος, η γαλλική κυβέρνηση της απένειμε το παράσημο του Ταξιάρχη των Τεχνών και των Γραμμάτων το 2004.