Ο μεγαλύτερος εν ζωή Βρετανός ζωγράφος, Ντέιβιντ Χόκνεϊ, θα γιορτάσει τον ερχόμενο Ιούλιο τα 80 χρόνια του και η Tate Βritain τού επιφύλαξε το καλύτερο δώρο: μια μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα του που έχει θαυμάσει και λατρέψει ο κόσμος, αλλά και τα άγνωστα και φρεσκοτελειωμένα.
Εξι δεκαετίες καλύπτει το αφιέρωμα, ένα είδος ημερολογίου, που αναδεικνύει το ταλέντο του Χόκνεϊ στη ζωγραφική, το σχέδιο, τη φωτογραφία, το βίντεο.
Επιβεβαιώνει την ικανότητά του να αρπάζει τις προκλήσεις, να αλλάζει το ύφος του, τον τρόπο που δουλεύει, να αγκαλιάζει τις νέες τεχνολογίες και να συνεχίζει… ακάθεκτος.
«Οταν δουλεύω νιώθω σαν τον Πικάσο – αισθάνομαι πως είμαι 30 χρόνων», όπως είχε δηλώσει o ίδιος στην Guardian.
Από αύριο και μέχρι τις 29 Μαΐου το κοινό μπορεί να δει πρώιμα σχέδια με επιρροές από την αφαίρεση, τις γαλαζοπράσινες πισίνες του από το Λος Αντζελες που λαμπυρίζουν στο φως, τις επίπεδες προσόψεις μοντέρνων κτιρίων, τοπία του Γιόρκσαϊρ όπου γεννήθηκε, ερωτικά με ημίγυμνους άντρες στο ντους, στο κρεβάτι, πορτρέτα φίλων και εραστών με έντονα χρώματα, αντικείμενα σε χώρους που τονίζουν την έλλειψη επικοινωνίας, κολάζ και παιχνίδια με την πολαρόιντ αλλά και το iPad.
Τρυφερή, άσεμνη, πρωτοποριακή, ενοχλητική, όπως την περιγράφουν, η έκθεση φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα περίφημα ερωτικά του, που αποτέλεσαν «επανάσταση» για τη δεκαετία του ’60.
Αλλωστε, όπως έχει πει ο Χόκνεϊ: «Αυτό που πρέπει κανείς να θυμάται όσον αφορά αυτούς τους πίνακες είναι ότι εν μέρει προπαγάνδιζαν αυτό που μέχρι τότε δεν είχε αποτελέσει αντικείμενο προπαγάνδας: την ομοφυλοφιλία. Ενιωθα ότι έπρεπε να γίνει…».
Η έκθεση σημειώνει ρεκόρ προπώλησης -ήδη μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα είχαν δοθεί 20.000 εισιτήρια-, ενώ ο ίδιος ο καλλιτέχνης ήταν παρών στο στήσιμο μέχρι την τελευταία μέρα.
Ενθουσιώδης και συγκρατημένος, όπως τον περιγράφει η Guardian, απλώς σχολίασε: «Eκανα μερικές καλές ζωγραφιές».
Παραγωγικός και στις επάλξεις, ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ ζωγραφίζει κάθε μέρα.
Μάλιστα πρόσφατα ανασχεδίασε τον ήλιο-λογότυπο της εφημερίδας Sun, ακόμα μία κίνηση για να δείξει ότι η τέχνη πρέπει να είναι προσιτή κι ελκυστική στο ευρύ κοινό.
«Πάντα πίστευα ότι η τέχνη είναι για όλους», δηλώνει.
«Οπως οι διανοούμενοι στην Ευρώπη τον 19ο αιώνα είπαν ότι η κλασική μουσική είναι για τους μορφωμένους, δεν είναι λαϊκή μουσική. Και ο Βάγκνερ τούς απάντησε ότι δεν κατανοούν τη δύναμη της μουσικής…».
