Θεσμός αναγνωρισμένος που κρατάει 31 χρόνια και προτάσσει τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία, με ομαδικές εκθέσεις που έχουν αφετηρία ένα σημαντικό κοινωνικό ζήτημα, θέτοντας ερωτήματα, προβληματισμό και τροφή για σκέψη, οι «Πλόες» έρχονται και αυτό το καλοκαίρι, από τις 26 Ιουλίου έως τις 28 Σεπτεμβρίου στο Ιδρυμα Π. & Μ. Κυδωνιέως, στην Ανδρο. Φέτος έχουν τίτλο «Lumen de Lumine / Φως εκ Φωτός» και βάζουν στο επίκεντρο ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα την καθημερινότητα, σε ηθικό και εμπράγματο επίπεδο, την Τεχνητή Νοημοσύνη (Artificial Intelligence ή συνοπτικά AI).
Στην έκθεση συμμετέχουν 31 καλλιτέχνες με έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής, κεραμικής, φωτογραφίας και εγκαταστάσεων. Την επιμέλεια της έκθεσης, καθώς και του συνοδευτικού της καταλόγου έχει και αυτή τη φορά η ιστορικός Τέχνης & Θεωρίας του Πολιτισμού (ΕΚΠΑ) Αθηνά Σχινά. «Οι 31οι ΠΛΟΕΣ είναι αφιερωμένοι στο φως, στις διάφορες πηγές και ποιότητές του, στις εντάσεις και αντανακλάσεις του, στις εκφάνσεις και επενέργειές του, στους συνδυασμούς επίσης καθώς και στις “μεταμορφώσεις” του, στις ιδιότητες και σημασίες του, αλλά και στους ποικίλους τρόπους μέσω των οποίων αυτό διατυπώνεται στα έργα της τέχνης», επισημαίνει η ίδια.
«Την αφορμή για το θέμα την έδωσε ένα ζήτημα που μας απασχολεί όλους τον τελευταίο καιρό, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητά μας. Πρόκειται για την Τεχνητή Νοημοσύνη, που ευρέως αναφέρεται και ως φως της γνώσης. Δεν θα δαιμονοποιήσουμε, ούτε θα προπαγανδίσουμε την Τεχνητή Νοημοσύνη. Παρ’ ότι βιώνουμε την αρχή των επιτευγμάτων της, είναι ήδη γνωστά τα οφέλη της στην Ιατρική, στην Οικονομία, στη Διοίκηση, στην Επιχειρηματικότητα και γενικότερα στην έρευνα. Δεν μπορούμε ωστόσο να γνωρίζουμε από τώρα τι θα γίνει στο μέλλον με τη βιοηθική και με την ανθρώπινη δημιουργικότητα. Μέχρι να διαμορφωθούν κανονιστικά πλαίσια ελέγχου ως προς τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης, θα υπάρχει ένας ισχυρός προβληματισμός, αναφορικά με τη ζωή, την τέχνη και τη σκέψη μας».
Στο σκεπτικό του θέματος που αφορά την έκθεση, προκειμένου να φανεί η πολυσημία, αλλά και το πνευματικό πρόσημο του φωτός, γίνεται από την επιμελήτρια μια διαχρονική αναδρομή, που σταδιακά η μια αναφορά της συμπληρώνει την άλλη. Ξεκινά από την ομηρική Ευρύκλεια -αυτή η αναφορά επικεντρώνεται στην «αναγνώριση» του Οδυσσέα-, περνά στην αυτόχειρη τύφλωση του Οιδίποδα και στην παροιμιώδη επίκλησή του για «περισσότερο φως». Από τη βυζαντινή παράδοση, νοηματικά σταχυολογείται ο Μωυσής και η Βάτος η «φλεγομένη και ου κατακαιομένη», η Ανάληψη του Προφήτη Ηλία, οι «Πύρινες Γλώσσες» της Πεντηκοστής, η μεσαιωνική «Ανάληψη του Μεγαλέξανδρου». Φτάνει μέχρι τα νεότερα χρόνια, με το φως της αυτογνωσίας, όπως μας παραδίδεται στον «Πόρφυρα» του Δ. Σολωμού και στη φράση του Γ. Σεφέρη «Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός».
Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες, μέσα από την ευρηματικότητα των ιδιωμάτων τους, των θεματικών επιλογών και των αναγωγών τους, άλλοτε πάλι μέσα από τις διαφορετικές τονικότητες της σχεδιογραφής τους, των χρωμάτων τους, του είδους των φωτισμών που χρησιμοποιούν ή των υφολογικών ποικιλιών που αποτυπώνονται στα υλικά και τη μορφολογία τους, εκφράζουν ο καθένας ξεχωριστά και με διαλεκτική μεταξύ τους συνομιλία, το Lumen de Lumine / Φως εκ Φωτός, κινητοποιώντας τον ψυχισμό του θεατή, τον στοχασμό και τη φαντασία του.
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ηώ Αγγελή, Σωτηρία Αλεβίζου, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη, Ανδρέας Βεντούρης, Μαριλίτσα Βλαχάκη, Βούλα Γουνελά, Κώστας Δικέφαλος, Στέφανος Ζαννής, Τάκης Ζερδεβάς, Μαριγώ Κάσση, Δημήτρης Κόκορης, Σπύρος Κοτζάμπασης, Δήμητρα Μαλταμπέ, Αλεξάνδρα Μαράτη, Καλλιρρόη Μαρούδα, Ελεάννα Μαρτίνου, Δημήτρης Μεράντζας, Κατερίνα Μερτζάνη, Κατερίνα Μπουρατζή, Αντωνία Παπατζανάκη, Νατάσσα Πουλαντζά, Παναγιώτης Σιάγκρης, Ευανθία (Εφη) Σούτογλου, Βαρβάρα Σπυρούλη, Γιάννης Στεφανάκις, Βασίλης Τάγκαλος, Μαριάννα Τρώντσιου, Μαρία Τσεσμελή, Πόπη Τσουκάτου, Αλέξης Φούντζουλας, Εφη Φουρίκη.
Η έκθεση είναι αφιερωμένη στον Καρλ Γιουνγκ (1875-1961), καθώς φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννησή του. Γιατί, όπως επισημαίνει η Αθηνά Σχινά, «ο Καρλ Γιουνγκ ήταν εκείνος που άνοιξε μεγάλους δρόμους ως προς την ερμηνεία των έργων της τέχνης, με την αναλυτική και συμβολική του ψυχολογία του βάθους, την επενέργεια επίσης του συλλογικού ασυνειδήτου στην καθημερινότητά μας, τη λειτουργία του κόσμου των αρχετύπων και κυρίως το φως που κρύβουν εκεί, (ασυναισθήτως) τα σκοτάδια της ψυχής μας».
