Ζωγράφος του χρώματος, με χαρακτηριστική μπλε, κόκκινη, κίτρινη παλέτα και εξπρεσιονιστικές εντάσεις, άοκνος θαυμαστής της «Οδύσσειας», την οποία αποτύπωσε με παρότρυνση του Δημήτρη Μαρωνίτη, εραστής των Κυκλάδων, ένας καλλιτέχνης με πολιτικό έργο, αριστερός από τα γεννοφάσκια του, ένας άνθρωπος λιγομίλητος, αλλά ευθύς και αιχμηρός.
Ο Δημοσθένης Κοκκινίδης έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 91 ετών, αφήνοντας πλούσιο, πολυσήμαντο έργο και δίνοντας και κερδίζοντας πολλές «μάχες», τόσο για τη διάδοση της σύγχρονης τέχνης όσο και ενάντια στη χούντα. Τα τελευταία χρόνια τον είχε καταβάλει πολύ ο θάνατος της αγαπημένης του συζύγου, ζωγράφου Πέπης Σβορώνου (1934-2011). Εκτοτε, αποφάσισε να μην ξαναζωγραφίσει. «Δεν υπάρχει πίνακας που να μην είναι μέσα εκείνη κι εγώ», έλεγε το 2013 στην «Ελευθεροτυπία».
Ο Δημοσθένης Κοκκινίδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1929, έζησε δύσκολα χρόνια στην Κατοχή και στον Εμφύλιο. Αρχισε σπουδές στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή (1950), τις εγκατέλειψε όμως γιατί το πάθος του ήταν η ζωγραφική και φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά (1952-1958).
Στη δεκαετία του ’60 ασχολήθηκε με το ντιζάιν για βιοποριστικούς λόγους και ως μέλος της «Ομάδας τέχνης α» (1961-67) και της «Ομάδας για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση μέσω της Τέχνης» (1976-81), ενδιαφέρθηκε για την προώθηση της μοντέρνας τέχνης. «Η γενιά μου της ζωγραφικής ήθελε να πει στους Ελληνες ότι η τέχνη έχει ενδιαφέρον, ελάτε να τη δείτε», έλεγε.
Καθηγητής στην ΑΣΚΤ έγινε το 1976, όπου δίδαξε ζωγραφική για περισσότερα από είκοσι χρόνια, διετέλεσε επίσης αντιπρύτανης (1978-1980) και πρύτανης (1980-1982), ενώ υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης και της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, του Εθνικού Θεάτρου της Αθήνας.
Παρ’ όλες όμως τις διακρίσεις και τις πολυάριθμες εκθέσεις, αρνήθηκε να συμμετάσχει σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, όπως οι Μπιενάλε, θεωρώντας ότι στις συναντήσεις αυτές, με τον τρόπο που διοργανώνονται στα μητροπολιτικά κέντρα, δεν εξασφαλίζεται ο αμοιβαίος σεβασμός προς τα έργα των εκθετών των άλλων χωρών.
Σε μια από τις τελευταίες, μεγάλες εκθέσεις του, τον Δεκέμβριο του 2015, στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς, μας έλεγε: «Tα πολιτιστικά βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα σήμερα στη χώρα και κυριαρχούν τα οικονομικά θέματα. Παρ’ όλα αυτά επιμένω στον πολιτισμό γιατί είμαι εκ γενετής αριστερός». Αυτό το αφιέρωμα με τίτλο «Λησμονημένα ρολά ζωγραφικής», έδωσε την ευκαιρία να έρθει το κοινό σε επαφή με άγνωστα έργα του της περιόδου 1952-1974, που σηματοδοτούν τη γόνιμη, μακρόχρονη πορεία του.
Τα σπουδαστικά του πορτρέτα και τοπία, οι προπολεμικές προσφυγικές «Συνοικίες», οι φορτισμένες εικόνες από την αμερικανική εισβολή στο Βιετνάμ, οι εμβληματικές σειρές «Ταυτότητες» και «Δικαστές» της περιόδου της χούντας, οι τρυφερές «Μητρότητες» που γεννήθηκαν μαζί με τη γέννηση της κόρης του.
Στην επταετία ο Κοκκινίδης ζωγράφισε ανθρωποκεντρικές αφαιρετικές συνθέσεις, πορτρέτα φίλων και συναγωνιστών του, όπως ο Γεώργιος Μαγκάκης, ο Σάκης Καράγιωργας, ο Δημήτρης Μαρωνίτης, ο Παύλος Ζάννας, όλοι «φιμωμένοι», με οριζόντιες ταινίες να καλύπτουν το στόμα. Η δική του αυτοπροσωπογραφία, όμοια με σκιά… «Αρρώστησα» στη χούντα, μας έλεγε. «Είχα δύο ασφαλίτες κάθε μέρα έξω από το σπίτι μου να με φυλάνε. Είχα από το πρωί μέχρι το βράδυ την Ντόιτσε Βέλε στ’ αυτιά μου. Ζωγράφιζα συνέχεια τη δικτατορία. Επτά χρόνια έχασα τη ζωή μου, επτά χρόνια μηδέν».
Υπήρχαν όμως και γεγονότα που τα θυμόταν και γελούσε: «Εκείνη την εποχή έδειξα έργα από τις “Ταυτότητες“ και “Μητρότητες” στην γκαλερί Ζουμπουλάκη στην οδό Κριεζώτου. Μια μέρα επισκέφτηκε την έκθεση ο υπουργός Πολιτισμού της χούντας και ρώτησε την Πέγκυ Ζουμπουλάκη γιατί κάνω φυλακισμένους και δεν κάνω νεκρές φύσεις και λουλούδια. Ηθελε να κατεβάσω τα έργα. Και τότε εκείνη είχε το θράσος να του απαντήσει: “Ας ελευθερώσουν τους φυλακισμένους και ο Κοκκινίδης θα ζωγραφίσει λουλούδια!”».
«Οι αγώνες δόθηκαν επί χούντας από ανθρώπους που ήθελαν να δουν την Ελλάδα καλύτερη. Η σημερινή Αριστερά δεν ξέρω αν θα μπορέσει να την κάνει καλύτερη. Το “Πρώτη φορά Αριστερά” είναι για εντυπωσιασμό. Εύχομαι να τα καταφέρει ο πρωθυπουργός να βγούμε από την κρίση», έλεγε το 2015 ο Δημοσθένης Κοκκινίδης.
Παρόλα αυτά, ήταν ο αγαπημένος ζωγράφος του Αλέξη Τσίπρα. Οταν έγινε πρωθυπουργός επέλεξε το έργο του Κοκκινίδη «Αντίθεση» από τη σειρά «Διαμαρτυρίες», για το γραφείο του. Μάλιστα είχε καλέσει τον ζωγράφο στο Μαξίμου, τα είπαν, φωτογραφήθηκαν και ο Κοκκινίδης τον παρότρυνε να ανοίξει το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που ήταν κλειστό. Από τότε… τυχαίο;
