Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου επανακάμπτει από τις 21 Νοεμβρίου έως τις 4 Δεκεμβρίου στις αίθουσες «Τριανόν» και «Ανδόρα», με αφηγήσεις που σημάδεψαν και διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική, πολιτική, ιδεολογική συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου, από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα. Το φετινό 32ο Πανόραμα θα οργανώσει αφιέρωμα σε έναν μεγάλο αφηγητή του κινηματογράφου, τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ενώ, σήμερα εγκαινιάζεται στο ΣΤΟart (Κοραή 4) εικαστική έκθεση, όπου τρεις νέες ταλαντούχοι ζωγράφοι, απόφοιτοι της ΑΣΚΤ εκθέτουν πρωτότυπα έργα, εμπνευσμένα από τη φιλμογραφία του, σε επιμέλεια του Γιάννη Ψυχοπαίδη.
Στην «Εικαστική Τριλογία – Μια συνομιλία της Ζωγραφικής με τον Κινηματογράφο», η Κατερίνα Χριστοπούλου, η Βιργινία Αξιώτη και η Ανδριάνα Κώτση, «ένθερμες θιασώτες και του Κιούμπρικ και του κινηματογραφικού σύμπαντος γενικότερα, μέσα από τις διαφορετικές τους ζωγραφικές ιδιοσυγκρασίες, αναμετρώνται με το σινεμά και τους μύθους του, αλλά και με τον εαυτό τους· αναζητώντας μέσα τους τα ίχνη, το αποτύπωμα, τις επιρροές, τις γοητείες, τις σκοτεινές και τις φωτεινές στιγμές, τις φαντασμαγορίες και τις εκλάμψεις από το κινηματογραφικό έπος του Στάνλεϊ Κιούμπρικ», όπως σημειώνει ο Γιάννης Ψυχοπαίδης.
«Ενα ευρύτατο, σημαντικό κινηματογραφικό opus, που απλώνεται από το “Χρήμα της Οργής” και τους “Σταυρούς στο Μέτωπο”, μέχρι τη “Λολίτα, τον “Σπάρτακο”, το “Πεντάγωνο καλεί Μόσχα”, τη “Λάμψη”, το “Κουρδιστό Πορτοκάλι” αλλά και τη βαθιά ανθρώπινη και αινιγματική “Οδύσσεια του Διαστήματος”. Το βέβαιο είναι πως και οι τρεις νέες ζωγράφοι, με φαντασία, τόλμη και ευαισθησία, συνομιλούν με τον κινηματογράφο, κρατώντας τα μάτια της ψυχής τους πάντα ερμητικά ανοιχτά στα δικά τους καλλιτεχνικά ταξίδια, στη δικιά τους Οδύσσεια του γήινου Διαστήματος, που συνδέει δημιουργικά την τέχνη με τη ζωή».
Τα τελευταία χρόνια, μαζί με τις προβολές του Πανoράματος έχει δημιουργηθεί και ο θεσμός των παράλληλων εκθέσεων όπου η ροή της κινηματογραφικής εικόνας συναντά την εικόνα της εικαστικής ροής. «Ζωγραφική και κινηματογράφος, σε διαρκή αλληλεπίδραση, μαρτυρούν τη βαθιά, εσωτερική ανάγκη επικοινωνίας των τεχνών», επισημαίνει ο Γ. Ψυχοπαίδης.
«Η κίνηση, το χρώμα, τα φώτα και οι σκιές, οι ρευστές εικόνες, ο χώρος και ο χρόνος, η χορογραφία των ρυθμών, η αναζήτηση και η καταγραφή του εφήμερου και του αρχέγονου, το στιγμιαίο και το διαρκές, τα μεγάλα ανθρώπινα αισθήματα, τα όνειρα και οι αναστοχασμοί, οι φαντασιώσεις και οι εμμονές, οι κρυφές και φανερές επιθυμίες και οι ψυχικές υπερβάσεις και πόσα άλλα ακόμη είναι ένα μικρό μόνο μέρος από το υλικό των ονείρων που είναι φτιαγμένες οι σπουδαίες αφηγήσεις της ανθρώπινης περιπέτειας».
