Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γκρέμισε τα σύνορα ζωγραφικής και γλυπτικής
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γκρέμισε τα σύνορα ζωγραφικής και γλυπτικής

  • A-
  • A+

Tα χρώματα ήταν οι «βιταμίνες» του, το ψαλίδι και το χαρτί τα «παιχνίδια» του, όπως μου έλεγε στις συζητήσεις μας για την «Ελευθεροτυπία» ο Παύλος Διονυσόπουλος, ο διεθνής εικαστικός Pavlos, ο καλλιτέχνης των «μαγικών κομφετί», που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών.

Η κηδεία του έγινε χθες στα Φιλιατρά, τη γενέτειρά του, απ’ όπου ξεκίνησε το δικό του success story για να κατακτήσει με τα πρωτότυπα, ευφάνταστα έργα του πρώτα το Παρίσι, μετά την Ευρώπη και να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και ακριβοπληρωμένους καλλιτέχνες, χωρίς ποτέ να χάσει την ποιότητα και την έμπνευσή του.

«Παλτό και καπέλο», 1966

Studio Vaharidis

Ο Παύλος Διονυσόπουλος σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και με υποτροφία πήγε στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα τη δεκαετία του 1960. Εκεί γνώρισε σημαντικούς καλλιτέχνες όπως οι Σεζάρ, Τζακομέτι, Κάλντερ, Ντιμπιφέ και τον κριτικό τέχνης Πιερ Ρεστανί, έγινε ένας από τους εκφραστές του ρεύματος των Νέων Ρεαλιστών, άρχισε να απομακρύνεται από τη ζωγραφική του τελάρου και στράφηκε προς τα ευτελή καθημερινά υλικά του σύγχρονου πολιτισμού.

Αρχικά έκοβε σελίδες περιοδικών σε λεπτές λωρίδες, ώσπου μια μέρα, στο μετρό του Παρισιού, ανακάλυψε τις αφίσες. Το χαρτί έμελλε να γίνει στα χέρια του Παύλου μαγικό ραβδί, σχηματίζοντας έργα-πολύχρωμα αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως καρέκλες, τραπέζια, ποτήρια, ενδύματα όπως κοστούμια, παλτά και γραβάτες, ακόμα και ολόκληρους κήπους με δέντρα, φυτά και παγκάκια...

«Πούρο», 2007

Studio Vaharidis

«Γκρέμισα τα σύνορα που έχουν βάλει οι άνθρωποι μεταξύ ζωγραφικής και γλυπτικής. Εμένα η δουλειά μου είναι ζωγραφική και γλυπτική συγχρόνως», έλεγε ο ίδιος. «Λένε βλακωδώς ότι ο Μπέικον είναι καλύτερος από τον Τζακομέτι. Οχι! Είναι ποτέ δυνατόν; Γιατί είναι καλύτερος, αφού δεν έχουν καμία σχέση; Είναι δύο προσωπικότητες που δεν έχουν κοινό σημείο. Είναι και οι δύο μεγάλοι καλλιτέχνες. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εκφράσεις το γούστο σου και να πεις “εμένα μου αρέσει περισσότερο ο Μπέικον”. Τίποτε άλλο!».

Για πρώτη φορά ο Παύλος έδειξε τη δουλειά του στο Σαλόνι τον Νέων Ρεαλιστών το 1963, ακολούθησαν πολυάριθμες εκθέσεις σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, στην Ελλάδα αλλά και την Αμερική. Το 1972 οργανώθηκε αναδρομική παρουσίαση του έργου του στο Kunstverein, στο Ανόβερο και το 1997 στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Εξίσου αισθητή ήταν η παρουσία του στις Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1958, του Παρισιού το 1965 και το 1978, της Βενετίας το 1980, στα Ευρωπάλια το 1982.

Το 1973 ο Παύλος έκανε ένα μεγάλο χάπενινγκ στο Μουσείο Φόλκβανγκ της Γερμανίας και χρησιμοποίησε χαρτοπόλεμο ως σύμβολο γιορτής. Θέλοντας να ξαφνιάσει το κοινό, ζήτησε να του φτιάξουν μια κόλλα που δεν στεγνώνει γρήγορα και σχεδίασε στους τοίχους σκηνές αόρατες, οι οποίες έγιναν ορατές όταν ο κόσμος έριξε στον τοίχο χαρτοπόλεμο. Ενα τέτοιο χάπενινγκ έγινε και στην Αθήνα το 2000, όταν έφτιαξε τους «Ποδοσφαιριστές» για τον σταθμό του μετρό στην Ομόνοια. Η τελευταία του έκθεση ήταν τον περασμένο Ιανουάριο στη νεοσύστατη γκαλερί Roma της Αθήνας.

Οπως έχει γράψει ο Ρεστανί, ο Παύλος «έζησε τη συναισθηματική πλήρωση της εποχής του και πορεύθηκε με ευκολία στην άλλη όψη της τέχνης μεταξύ νεο-ρεαλισμού και pop-art, αυτός ο καλλιτέχνης του καιρού του, ο οποίος τα έχει καλά με τον εαυτό του, παρέμεινε το παιδί των Φιλιατρών, που μαγεύεται πάντα από τις απλές χαρές της ζωής και που κάνει καλά αυτό που θέλει να κάνει».

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Η θρησκεία της Αμπράμοβιτς
Με νηστεία, διαλογισμό και βουτιές σε παγωμένο νερό προετοίμασε η διάσημη Σέρβα καλλιτέχνιδα τους Ελληνες περφόρμερ που παρουσιάζουν τη δουλειά τους, δοκιμάζοντας τις αντοχές τους (αλλά και των θεατών).
Η θρησκεία της Αμπράμοβιτς
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Αναδρομική Γιάννη Μόραλη ύστερα από 30 χρόνια
Περίπου 400 έργα τέχνης, ανάμεσά τους και άγνωστα νεανικά, συνθέτουν τη μεγάλη έκθεση για τον Ελληνα «κλασικό του 20ού αιώνα», ο οποίος με την προσωπική του παλέτα ζωγράφισε τον έρωτα και τον θάνατο. Η...
Αναδρομική Γιάννη Μόραλη ύστερα από 30 χρόνια
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Η ζωή σαν ένα σοβαρό παιχνίδι στο χαρτί
Συγγραφέας, ποιητής, τραγουδοποιός της εποχής του Νέου Κύματος, μα πάνω απ’ όλα ζωγράφος πιστός στο σχέδιο, ο Νίκος Χουλιαράς αντιμετώπισε τη ζωή σαν ένα σοβαρό παιχνίδι, αποτυπώνοντας με απίστευτη ελευθερία,...
Η ζωή σαν ένα σοβαρό παιχνίδι στο χαρτί
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Τέσσερις ζωγράφοι δίνουν ραντεβού στον Πόρο
Γνωστοί δημιουργοί με αναγνωρίσιμο ιδίωμα, οι Γ. Αδαμάκος, Τ. Μαντζαβίνος, Αγγ. Παπαδη-μητρίου, Γ. Ψυχοπαίδης συνοικούν με τον Κώστα Πανιάρα και αντιμάχονται τη λήθη, διεισδύοντας με τα έργα τους στα άδυτα της...
Τέσσερις ζωγράφοι δίνουν ραντεβού στον Πόρο
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Χωρίς φλιτζανάκια... «Μυταράδες»
Μυταράς εφ’ όλης της ύλης, στην Ανδρο, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Αγαπητός, δημοφιλής, από τους εμπορικότερους ζωγράφους της γενιάς του, ο Δημήτρης Μυταράς μπήκε σε...
Χωρίς φλιτζανάκια... «Μυταράδες»
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Στο κέντρο, με άλλον αέρα
Αrt Athina στο Ωδείο Αθηνών. Η ανανέωση είναι εμφανής, όπως και τα χαμόγελα των υπεύθυνων των αιθουσών τέχνης, οι οποίοι έχουν γεμίσει με ελκυστικά έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών (ζωγραφική και γλυπτά) τα...
Στο κέντρο, με άλλον αέρα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας