Όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2021, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κυκλώσω δύο ημερομηνίες, οι οποίες αφορούσαν δύο συναυλίες στο Ηρώδειο: τη Δευτέρα 12 Ιουλίου θα έπαιζαν οι Παύλος Παυλίδης – The Boy και την Τετάρτη 14 Ιουλίου οι Λένα Πλάτωνος – Nalyssa Green. Εκ του… αποτελέσματος, δηλαδή από το πόσο εξαιρετικές ήταν, φάνηκε ότι έπραξα σωστά. Θα προσπαθήσω να σας πείσω γι’ αυτό παραθέτοντας δέκα λόγους:
*Απολαύσαμε εξαιρετικές μπάντες που απαρτίζονταν από σπουδαίους μουσικούς: του Παύλου Παυλίδη (Φώτης Σιώτας βιολί, λούπες, Δημήτρης Τσεκούρας μπάσο, Γιώργος Θεοδωρόπουλος πλήκτρα, Θάνος Μιχαηλίδης τύμπανα), της Nalyssa Green (Tsolimon κιθάρα, μπουζούκι, Logout synth, μπάσο, Χρυσάνθη Τσουκαλά τύμπανα, Δεσποινίς Τρίχρωμη synth, φωνή), της Λένας Πλάτωνος (Stergios T. programming – sound design – πλήκτρα, Στράτος Σπηλιωτόπουλος κιθάρα, Tsiko ντραμς, κρουστά).
*Υπέροχος ο The Boy, που είναι από μόνος του μια -σπουδαία- μπάντα, κατέκτησε αμέσως μία από τις πιο «δύσκολες» σκηνές.
*Ακούσαμε καινούργια τραγούδια, όπως το «Μαύρο σύννεφο» από τον Π. Παυλίδη και την «Πανσέληνο» από τη Nalyssa, που άρεσαν πολύ -και δικαιολογημένα- στο κοινό, αν κρίνουμε από την ένταση και τη χρονική διάρκεια του χειροκροτήματος.
*Οι θεατές και τις δύο βραδιές ήταν κάτι παραπάνω από υπέροχοι: τραγουδούσαν, χόρευαν στα καθίσματά τους, αποθέωναν με παρατεταμένα και πολύ θερμά χειροκροτήματα τους καλλιτέχνες, τους αγκάλιαζαν νοητά και έδειχναν με κάθε τρόπο την αγάπη τους και το πόσο τους έλειψαν οι συναυλίες. Κι όλα αυτά υπό τη δύσκολη συνθήκη τού να φοράνε συνεχώς τη μάσκα τους -κάτι που τηρήθηκε ευλαβικά από ένα κοινό στην πλειονότητά του νεανικό.
*Είχαμε την ευκαιρία ν’ ακούσουμε ξανά τον Γιάννη Παλαμίδα, έναν σπουδαίο ερμηνευτή, σε μία από τις σπάνιες εμφανίσεις του. Και δεν μας έφτασε…
*Ακούσαμε ολόκληρο το καινούργιο άλμπουμ της Λένας Πλάτωνος «Η ελπίδα είναι ένα πράγμα με φτερά», στο οποίο η πρωτοποριακή δημιουργός μελοποίησε υπέροχα τα πιο φωτεινά ποιήματα της Έμιλι Ντίκινσον, ερμηνευμένο από τις πολύ καλές Sissi Rada και Αθηνά Ρούτση.
*Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για το μπουζούκι τού Tsolimon στο «Ναι μεν αλλά δεν» της Nalyssa Green, το πιο εναλλακτικό ζεϊμπέκικο που γράφτηκε ποτέ. Με δυσκολία κρατήθηκα να μην κατέβω τρέχοντας τα σκαλιά, για να χορέψω…
*Θα σταθώ στον χορό και στο χαμόγελο της Nalyssa Green, που απολάμβανε κάθε στιγμή πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου…
*Θα σταθώ στη συγκίνηση που ήταν φανερό ότι διακατείχε τον Παύλο Παυλίδη καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας του.
*Θα σταθώ, τέλος, στον συγκινητικά πανέμορφο τρόπο με τον οποίο η Λένα Πλάτωνος διάβαζε τα ποιήματα της Ντίκινσον και στίχους παλαιότερων τραγουδιών της πριν από την ερμηνεία τους.
