Είμαι ο Σεπτέμβριος, να με γιορτάζεις

 

Δέκα μήνες έχω συντρόφους και έναν γαϊδουράκο Αύγουστο, που κάθε χρόνο τον παρηγορώ. Ανήμερα κλειδοχρονιά αφαιρώ από τη σέλα του τα μεγάλα τα κυνήγια, καρβουναρού χαρές, σακιά προσμονών και θερινές αναζητήσεις μιας μονιμότητας σε εφήμερα, που καταχρηστικά του φορτώσατε.

 

Δεν έχω γιορτινά αγωνίσματα, μα μια θάλασσα καρτερική και φως που από μελαμψές σάρκες στρέφεται σε ασβεστωμένους κορμούς και πεζούλια πριν έρθουν τα πρωτοβρόχια.

 

Από θερινές πάλες για χαρές μεταβαίνω σε χαροπαλέματα και αποψύχω πυρωμένες σιωπές. Σε κόσμο ψηλαφητό τρυγώ τα φυσικά και τα αφύσικα και από χορούς σε χώρους ξεμπλέκω τα δίχτυα των δημόσιων και των ιδιωτικών.

 

Με αντοχές από πατητήρια υπομένω βήματα βαριά. Φθίνω προς πόρους ανοιχτούς και έχοντας στο πλευρό μου τους ίδιους ποιητές, ακολουθώ όσα βαπτίζετε επίκαιρα.

 

Εφημέριος, ακούω μνήμες εφήμερων, εξομολογήσεις, σχέδια και προσπαθώ να σηκώνω όνειρα, νέα σώματα μέχρι τις εσχατιές του σύμπαντος.

 

Τριάντα μέρες έχω, χωρίς αφθονία καρπών και μια μητριά Φύση. Με τους λιγοστούς μου ανέμους ανοίγω σελίδες τετραδίων και κρεμώ σε τίμιους σταυρούς λέξεις από μισά αναγνώσματα.

 

Με την καρτερία μου δίνω ανάσα σε ψυχές, χύνω χυμούς, που λέτε συναισθήματα, που κινούν τον έρωτα. Αυτός είναι ο Χάρος του θανάτου. Ο Ερωτας.

 

Γεννιέμαι και πεθαίνω προτού φανούν οι άνθρωποι στη Γη. Και δεν με νοιάζει για πόσο υπάρχω. Δωρεάν η ύπαρξή μου. Δεν έχω προσφορά, ούτε και οπαδούς ή εχθρούς. Αυτά είναι αδυναμίες και ανάγκες των ανθρώπων.

 

Είμαι ο Σεπτέμβριος. Να με γιορτάζεις.