«Τόσο άδειος που έγινα πουλί. Τόση σιωπή που ακούγομαι τραγούδι αλλ’ αν το τραγούδι ζήλευε την ειλικρίνεια μιας μαργαρίτας δεν θα είχε τι να πει στο μάδημά του. Μπορεί επειδή η διαφάνεια υπερισχύει του χιονιού και όταν συμβαίνει αυτό τον τελευταίο λόγο η λάσπη θα έχει».
Με το ποίημά του «Τελευταίος λόγος» από τη συλλογή «Εγώ το μαύρο θα κρατάω έως θανάτου» (Κέδρος, 2016) η Εταιρεία Συγγραφέων αποχαιρετά το ιδρυτικό μέλος της και σπουδαίο ποιητή Κώστα Γ. Παπαγεωργίου, ο οποίος έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών.
Ανήκε στη λεγόμενη ποιητική «γενιά του ’70», την οποία είχε συστηματικά μελετήσει, εκδίδοντας ήδη από το 1989 το σχετικό ομότιτλο δοκίμιο και βαφτίζοντάς την «γενιά της άρνησης». Συνεργάτης στο «Ανοιχτό βιβλίο» της «Εφ.Συν.», ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου είχε εντρυφήσει στη δοκιμιογραφία, την πεζογραφία, την κριτική μελέτη της λογοτεχνίας, όμως η ποίηση παρέμεινε πάντα «ο βασικός δημιουργικός του δρόμος».
Ο θάνατος υπήρξε πάντα καθοριστικός στην ποίησή του. Ετσι το 1995 συνέταξε, μαζί με τον ποιητή Γιάννη Βαρβέρη, την «Ελληνική ποιητική ανθολογία θανάτου του εικοστού αιώνα».
Ποιήματά του μελοποιήθηκαν και κυκλοφόρησαν σε δίσκους από τον Θάνο Μικρούτσικο («Ιχνογραφία»), τον Νίκο Τάτση («Ερανα») καθώς και από τον Χάρη Κατσιμίχα. Είχε βραβευτεί το 2001 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» για το βιβλίο «Κλεμμένη Ιστορία», το 2009 με το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του και το 2012 με το Βραβείο Νουβέλας-Διηγήματος του περιοδικού «Διαβάζω» για το αφήγημα «Νερό».
Ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου είχε σπουδάσει νομικά και φιλολογία. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε με τη συλλογή «Ποιήματα» το 1966. Εργάστηκε ως δικηγόρος από το 1972 ώς το 1978, στη συνέχεια όμως ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη λογοτεχνία και με ό,τι αμέσως ή εμμέσως σχετιζόταν μ’ αυτήν.
Εργάστηκε στην Ελληνική Ραδιοφωνία ως σύμβουλος σε θέματα λογοτεχνίας και ως επιμελητής λογοτεχνικών εκπομπών και εκδηλώσεων στο Τρίτο Πρόγραμμα. Επίσης εργάστηκε ως καθηγητής στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών διδάσκοντας Ιστορία Θεάτρου και Λογοτεχνίας.
Συνεργάστηκε με σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης («Αντί», «Λέξη», «Δέντρο», «Διαβάζω», «Εντευκτήριο», «Τραμ» κ.ά.) και συνδιεύθυνε, μαζί με τον ποιητή Γιώργο Μαρκόπουλο, το περιοδικό «Ποιητικά» (εκδ. Γκοβόστη).
Στα χρόνια της χούντας είχε διατελέσει συνυπεύθυνος στη σύνταξη των ετήσιων ομαδικών αντιδικτατορικών εκδόσεων «Κατάθεση ’73» και «Κατάθεση ’74». Από το 1982 ώς το 1998 εξέδιδε και διηύθυνε το περιοδικό «Γράμματα και Τέχνες».
