Η τελευταία υπόκλιση της Σιλβί Γκιλέμ στο Ηρώδειο

Με την αποχαιρετιστήρια παράσταση «Life in Progress» («Ζωή εν εξελίξει») ενός από τα μεγαλύτερα αστέρια του χορού, της Σιλβί Γκιγέμ, ξεκινούν οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο σήμερα και αύριο.

«Η τεχνική αρτιότητα είναι ανεπαρκής. Είναι ορφανή χωρίς την πραγματική ψυχή του χορευτή» έχει πει η Γαλλίδα χορεύτρια, η οποία στα 50 της χρόνια αποφάσισε να κρεμάσει τις πουέντ της.

Ανακοίνωσε την απόφασή της να αποσυρθεί από την ενεργό δράση από τον περασμένο Νοέμβριο και έκτοτε τον διεθνή Τύπο απασχολεί πόσο απλό είναι για ένα «μεγάλο αστέρι» να αποχωρεί από τη σκηνή στο απόγειό του.

Η χορεύτρια-ζωντανός θρύλος, που κατέλυσε τα σύνορα μεταξύ κλασικού και σύγχρονού χορού φέρνοντας κοντά στην τέχνη της ακόμη και το ευρύ κοινό που δεν είχε σχέση με αυτή, αποφάσισε ότι «ήρθε ο καιρός να κάνω την τελευταία μου υπόκλιση… Με ευγνωμοσύνη και πολλή συγκίνηση… Απόλαυσα κάθε στιγμή των τελευταίων 39 χρόνων που χορεύω και εξακολουθώ και σήμερα να το απολαμβάνω με τον ίδιο τρόπο. Τότε, γιατί σταματάω; Πολύ απλά, γιατί θέλω να τελειώσω την καριέρα μου όσο ακόμα νιώθω ευτυχία, κάνοντας αυτό που κάνω με περηφάνια και πάθος».

Αυτή ήταν η εξήγηση που έδωσε σε συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο, όπου -όπως είπε αστειευόμενη- είχε δώσει σε έναν φίλο της «την άδεια να τη σκοτώσει» εάν συνέχιζε να χορεύει για ακόμα υπερβολικά μεγάλο διάστημα. «Ειλικρινά, χαίρομαι που τον απαλλάσσω από αυτό το καθήκον» ανέφερε.

Αντισυμβατική και ασυμβίβαστη, η Σιλβί Γκιλέμ δεν έπαψε ποτέ να εξελίσσεται. Η περίφημη «αύρα» της, η «απαράμιλλη τεχνική» της, η «ανατριχιαστική ευλυγισία» της, η «εξωπραγματική ταχύτητα και ισορροπία» αλλά και το χιούμορ και τα πασίγνωστα καπρίτσια της, δημιούργησαν γύρω από το όνομά της τον γνωστότερο σύγχρονο σκηνικό μύθο.

Γεννημένη το 1965 σε μια εργατική περιοχή του Παρισιού, από πατέρα μηχανικό αυτοκινήτων και μητέρα γυμνάστρια, η Σιλβί Γκιλέμ εντάχθηκε το 1976 στην εθνική ομάδα ενόργανης γυμναστικής της Γαλλίας για τους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ και την ίδια χρονιά, ως παιδί-θαύμα, μπήκε στη σχολή χορού της Όπερας του Παρισιού. Η εξαιρετική σωματική διάπλασή της -αδύνατο σώμα, μακριά πόδια, ευελιξία, αρμονία και έκφραση- έθεσε τις βάσεις για ένα δυναμικό ξεκίνημα. Μόλις στα 19 της ανακηρύχθηκε πρίμα μπαλαρίνα στην Όπερα του Παρισιού από τον τότε καλλιτεχνικό διευθυντή και μέντορά της, Ρούντολφ Νουρέγεφ, ο οποίος, μετά την παρθενική της εμφάνιση στη «Λίμνη των κύκνων», την έχρισε «etoile»(«χορεύτρια-αστέρι»).

Με τις δεξιότητές της προσέδωσε άλλες διαστάσεις στους πρωταγωνιστικούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου που ερμήνευσε, υπερβαίνοντας πολλές φορές τα τετριμμένα μοτίβα του και αλλάζοντας αμετάκλητα τα πρότυπά του. Σε ηλικία 23 χρόνων άφησε εμβρόντητο τον Νουρέγιεφ, αλλά και σύσσωμη τη Γαλλία, όταν εγκατέλειψε το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού για να ενταχθεί στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού, Ζακ Λανγκ, κλήθηκε να λογοδοτήσει γι’ αυτό στο Κοινοβούλιο, ενώ η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» αποκάλεσε την αναχώρησή της «εθνική καταστροφή».

Στη μεγάλη και πολύκροτη καριέρα της, η Γκιλέμ στιγμάτισε ανεξίτηλα με τον προσωπικό της κινησιολογικό κώδικα τόσο το κλασικό μπαλέτο όσο και τον σύγχρονο χορό, καταφέρνοντας να ισορροπεί αξιοθαύμαστα ανάμεσα στα δύο είδη ενώ τα τελευταία χρόνια δοκίμασε τον πειραματισμό. «Είμαι κλασική χορεύτρια, έχω εκπαιδευτεί με αυτό το στυλ, την τεχνική, την παράδοση, αλλά όχι σαν οπαδός μιας θρησκείας. Το μόνο “ιερό μέρος”, το δικό μου “ιερό τέρας”, είναι αποκλειστικά και μόνον το μέρος που χορεύω, η σκηνή!» έχει δηλώσει η Γκιλέμ.

Κι ακόμη: «Σε κάθε μου βήμα οφείλω να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο κάνω ό,τι κάνω. Αυτό που με βοήθησε να προχωρήσω είναι ότι ήμουν φιλομαθής, περίεργη, κάπως ξεροκέφαλη -θα έλεγα- και λειτουργούσα πάντα διαισθητικά».

Το πρόγραμμα της περιοδείας της «Life in Progress» περιλαμβάνει δύο νέα έργα των Άκραμ Καν και Ράσελ Μάλιφαντ, καθώς και ένα σόλο με τίτλο «Bye», γραμμένο ειδικά για την περίσταση από τον Ματς Εκ.

Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται τον Δεκέμβριο στο Τόκιο.