Ο Αρτούρ Μπράουνερ, Γερμανός παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών που είχε αφιερώσει το έργο του στο Ολοκαύτωμα, πέθανε την Κυριακή στο Βερολίνο, σε ηλικία 100 ετών.
Από τις πιο γνωστές ταινίες του ήταν το «Europa, Europa», για ένα ορφανό Εβραιόπουλο που βρίσκεται στην καρδιά της ναζιστικής ελίτ (1990) ή ακόμη το «The White Rose» (Λευκό Ρόδο – 1982) για ένα δίκτυο Γερμανών αντιστασιακών.
«Η Γερμανία χάνει έναν από τους πιο σημαντικούς μεταπολεμικούς κινηματογραφικούς παραγωγούς της» η Γερμανίδα υφυπουργός Πολιτισμού Μόνικα Γκράτερς.
«Το να βλέπουμε πως ένας διωκόμενος Πολωνός Εβραίος μεταναστεύει μετά τον πόλεμο στη χώρα των δολοφόνων της οικογένειάς του, για να κάνει την παραγωγή ταινιών και να συμμετάσχει στη δημοκρατική ανοικοδόμηση της Γερμανίας, είναι ένα μεγάλο δώρο για τη χώρα μας», σημείωσε.
Ο Αρτούρ Μπράουνερ γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1918 στην πόλη Λοτζ. Ήταν γιος εμπόρου ξυλείας και επιβίωσε της εξόντωσης των Εβραίων της Πολωνίας καταφεύγοντας με την οικογένειά του στη Σοβιετική Ένωση.
Ο Μπράουνερ μετανάστευσε στο Βερολίνο μετά τον πόλεμο και ίδρυσε την εταιρία κινηματογραφικών παραγωγών CCC, στον αμερικανικό τομέα της πόλης.
Υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του Φριτς Λανγκ και μέσα σε 70 χρόνια έκανε περισσότερες από 300 ταινίες, πολλές από τις οποίες έγιναν επιτυχίες, όπως η σειρά γερμανικών γουέστερν με ήρωα τον Ινδιάνο Βινέτου.
Αυτές οι πολύ επικερδείς παραγωγές του επέτρεψαν να χρηματοδοτήσει ταινίες για την ιστορία του Ολοκαυτώματος, που για τον Μπράουνερ είχε γίνει έμμονη ιδέα ως επιζώντα της ναζιστικής θηριωδίας.
Υπήρξε συμπαραγωγός της ταινίας «Ο κήπος των Φίντζι-Κοντίνι» (1972), για τη χρυσή ιταλική εβραϊκή νεολαία στην αυγή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και των διώξεων, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Τζόρτζιο Μπασάνι σε σκηνοθεσία του Βιτόριο ντε Σίκα, η οποία κέρδισε το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.
