Αντιπαράθεση στο κλειστό ΕΜΣΤ

Οι αφίξεις τουριστών από το εξωτερικό έσπασαν ρεκόρ το 2018, οι επισκέπτες στα αρχαιολογικά μουσεία μας αυξάνονται -στο Μουσείο Ακρόπολης, για παράδειγμα, οι ξένοι και Ελληνες επισκέπτες έφτασαν τους 1.634.057-, κρίμα, όμως, που δεν έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τη νεότερη και σύγχρονη ελληνική τέχνη μέσα από τις μεγάλες δημόσιες συλλογές.

Η Εθνική Πινακοθήκη επεκτείνεται με καθυστέρηση, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης έχασε για ακόμη μια φορά το τρένο, ενώ τον ρόλο των κρατικών μουσείων αναλαμβάνουν τα ιδιωτικά, όπως το Μπενάκη, με περιοδικές εκθέσεις Ελλήνων δημιουργών.

Τώρα, γινόμαστε μάρτυρες μιας αντιπαράθεσης στο κλειστό ΕΜΣΤ ανάμεσα στη διευθύντριά του Κατερίνα Κοσκινά και την υπουργό Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά. Με αφετηρία τον απολογισμό της θητείας της απερχόμενης διευθύντριας στις 15/11 το υπουργείο έστειλε την ίδια μέρα κοφτερές παρατηρήσεις που την αφήνουν εκτεθειμένη, ενώ στις 16/11 ακολούθησε επιστολή της Κατερίνας Κοσκινά σε οξύ τόνο. «Αντιλαμβάνομαι ότι ο καθένας δικαιούται να μην εκτιμά ή επιθυμεί τη συνεργασία με συγκεκριμένα πρόσωπα.

Ομως κανείς δεν δικαιούται να προβαίνει σε “δολοφονίες χαρακτήρων” δημοσίως, για να εξυπηρετήσει μικροπολιτικούς και άλλους στόχους», αναφέρει η ίδια, τονίζοντας ότι «δεν πρέπει να επιτρέπεται σε κανέναν, ανεξαρτήτως της θέσης που κατέχει ή της εξουσίας που ασκεί, να βάλλει σε βάρος της επαγγελματικής επάρκειας, ιστορίας, ήθους και αξιοπρέπειας κανενός, ιδίως όταν τα στοιχεία, στα οποία στηρίζει τις κρίσεις του, δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια».

Με την Κ. Κοσκινά να επιφυλάσσεται παντός δικαιώματός της, το υπουργείο απαντά κοφτά, σε χθεσινή ανακοίνωσή του: «Δεν θα επιδοθούμε σε προσωπικές αντιδικίες, ο ρόλος μας δεν είναι αυτός. Αντίθετα θα διαφυλάσσουμε σταθερά και αμετακίνητα την τήρηση των στόχων, τη νομιμότητα, τη συνέπεια και την εύρυθμη λειτουργία των εποπτευομένων φορέων, χωρίς εξαιρέσεις (…).

Οι ασάφειες, οι μικροπολιτικοί στόχοι, η απαξίωση, η εξουσιομανία και η προσωποποίηση των προβλημάτων δεν μας αφορούν και όσοι τα επικαλούνται προκαλούν το δημόσιο αίσθημα. Αντίθετα, στον βαθμό που πρόσωπα που έχουν αναλάβει τη διοίκηση πολιτιστικών οργανισμών του Δημοσίου δεν τηρούν το πλαίσιο, τους στόχους και τους κανόνες διοίκησης, οφείλουμε να απαντούμε δημόσια, χωρίς αποκρύψεις και να λαμβάνουμε τα αναγκαία θεσμικά μέτρα».