Για την αισθητική του πόπολου

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το φυσάνε και δεν κρυώνει στο μέγαρο του Μαξίμου, στην Κουμουνδούρου και στις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ (όσες έχουν απομείνει) μετά το φιάσκο της παράστασης που έστησε ο υπουργός Αμυνας στο Καστελόριζο, τη Ρω και τη Στρογγύλη.

Ως γνωστόν τον υπουργό συνόδευαν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της Χρυσής Αυγής, ενός κόμματος υπόδικου για εγκληματική δράση.

Ηταν φυσικό να αντιδράσουν στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ διότι η κοινή εμφάνιση βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος και του ναζιστικού τέτοιου ξεπλένει το δεύτερο και τρόπον τινά το νομιμοποιεί.

Πώς να γίνει αυτό χωνευτό; Εμ, δεν καταπίνεται τέτοιο ατόπημα όταν μάλιστα αποκτά μέγιστη επικοινωνιακή ισχύ.

Πολλά γράφτηκαν και πολλοί δυσανασχέτησαν, αλλά ο συμβολισμός παραμένει.

Κρύος και αμείλικτος κατά της κοινής αυτής εμφάνισης. Ισως οι «εγκέφαλοι» της Χρυσής Αυγής απαιτήσουν να επαναχρηματοδοτηθεί το δημοκρατικά εκλεγμένο κόμμα τους – τρέχα γύρευε στη συνέχεια…

Το θέμα είναι η μη συνοχή της κυβέρνησης, οι περιπέτειες στις οποίες την ωθεί ο συνεταίρος που δεν έκρυψε ποτέ τη φιλική του τάση προς ακροδεξιές αντιλήψεις.

Επρεπε να τα περιμένει αυτά ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν προτού εμφανιστεί εναγκαλιζόμενος και ασπαζόμενος τον συνεταίρο του στην κυβέρνηση, μετά το νικηφόρο αποτέλεσμα των εκλογών του Σεπτεμβρίου, στα μάτια του ελληνικού λαού.

Γνωρίζοντας όμως ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος για την κατάληψη της εξουσίας έξω από τη συμφωνία με το ακροδεξιάς απόκλισης κόμμα, το αποδέχτηκε· και τώρα το λούζεται.

Θα πει κανείς έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα ότι δεν υπάρχουν και μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ των δύο συνεργαζόμενων κομμάτων· τέλος πάντων, εάν κάποιος από τα μέλη της κυβέρνησης διαφωνεί με το πανηγυράκι που έστησε ο υπουργός Αμυνας, γιατί δεν παραιτείται;

Προφανώς είναι πολύ αναπαυτικές οι πολυθρόνες της εξουσίας – και τίποτα άλλο.

Χρειάζεται μάλλον μια ριζική αλλαγή στον τρόπο άσκησης εξουσίας, μια καθαρή και ειλικρινής αποδοχή των λαθών στα οποία έχει υποπέσει επανειλημμένα η (συν)κυβέρνηση και μια συγγνώμη προς όλους που πίστεψαν ότι έστω και συνθηκολογώντας θα μπορούσε να δράσει δημοκρατικά στο συμβολικό έστω επίπεδο και σε μια αλλαγή νοοτροπίας, εξυγιαντική.

Αντ’ αυτών συνεχίζονται η ρητορεία και τα ψεύδη, η γελοιότροπη αντιστροφή της πραγματικότητας.

Εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει και οι της κυβέρνησης περί άλλα τυρβάζουν ή κενολογούν μιλώντας στα παράθυρα της τηλοψίας.

Ταυτόχρονα δεν μπορούν να αποφύγουν τον χλευασμό όσων κάποια στιγμή τους εμπιστεύτηκαν.

Ας απέφευγαν τουλάχιστον τον αυτοεξευτελισμό, ας έκρυβαν τις μεγάλες τους αντιφάσεις· θα ήταν κάπως παρήγορο και πιο κοντά στην ηθική και την αισθητική του πόπολου.

(Ναι, έχει και ηθική και αισθητική η πλέμπα και ας την κατηγορούν πολλοί ότι χλαπακιάζει ό,τι της σερβίρουν.)