Στίχους του Μίκη Θεοδωράκη επέλεξε ο αποπεμφθείς διευθυντής ειδήσεων της ΕΡΤ για να τιτλοφορήσει την αποχαιρετιστήρια επιστολή του προς τους συναδέλφους του. «Διότι δεν συνεμορφώθην…» («προς τας υποδείξεις» κ.ο.κ.).
Επίσης στίχους του Ρίτσου από το «Καπνισμένο τσουκάλι» μελοποιημένους από τον Χρήστο Λεοντή, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη: «Καταλαβαινόμαστε τώρα…» («δεν χρειάζονται περισσότερα· αύριο θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί» κ.ο.κ.).
Ιδού η μεγίστη κατηγορία που περιείχε το έγγραφο του δικαστικού κλητήρα: «Αρνηση συμμόρφωσης προς τις οδηγίες». Πραγματικά θυμίζει εντολή αγράμματου δεκανέα στον στρατό, που όμως έχει το δικαίωμα να διατάζει.
Σε ό,τι αφορά τους στίχους του Ρίτσου έχει προηγηθεί η πίστη του αποπεμφθέντος: «Ηρθα στην ΕΡΤ για δουλειά και όχι δουλειές» (η υπογράμμιση δική μου).
Κάτι δεν πάει καθόλου καλά στην κρατική τηλεόραση. Αντί να προστατεύονται όσοι αποδεδειγμένα εργάζονται ακούραστα, με εντιμότητα και ακέραιο ήθος, όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν στις αξίες της Αριστεράς, εκδιώκονται, με τη σύμφωνη, προφανώς, γνώμη της προϊσταμένης αρχής, ήγουν του κυρίου Παππά.
Λέγεται ότι εξέφρασε τη δυσφορία του για την εξέλιξη αυτή, αλλά έως εκεί. Επί της ουσίας απεδέχθη την αποπομπή, παρότι όλοι εκεί στο Μαξίμου γνωρίζουν την επαγγελματική ευσυνειδησία και επάρκεια του εκδιωχθέντος διευθυντή Σταύρου Καπάκου και, κυρίως, το ήθος του.
Αυτά συμβαίνουν όταν το «στήσιμο» της ΕΡΤ έγινε (μετά τη «μετάλλαξή» της στην απεχθή ΝΕΡΙΤ) με τον παλιό, κλασικό, αντιδημοκρατικό τρόπο: με κάθετη δηλαδή ιεραρχία.
Ηταν μεγάλη ευκαιρία για την κυβέρνηση να εκχωρήσει μεγάλη αυτοτέλεια στην ΕΡΤ μετά και την επί δύο χρόνια αυτοδιαχείρισή της, να επιτρέψει δηλαδή στους εργαζόμενους να συνεχίσουν την άμεση επαφή που είχαν με την περιφέρεια και την κοινωνία τα δύο αυτά χρόνια, ώστε, επιτέλους, να γίνει πραγματικά δημόσια και όχι κατευθυνόμενη (χειραγωγημένη) από την κρατική εξουσία.
Οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες είναι τελείως ξένες στο μυαλό του υπουργού Επικρατείας και των περί αυτόν.
Τα σύννεφα πολύπλοκων συμφωνιών στην κορυφή της ιεραρχικής πυραμίδας όλο και πυκνώνουν, δυστυχώς· η αυτονομία, για την οποία πάλεψε ο εκδιωχθείς, και η αξιοπιστία της ενημέρωσης (και αυτήν την πίστευε και προσπάθησε γι’ αυτό) συνθλίβονται από τον πάγο της σύγχυσης των διακριτών ρόλων, της εξουσιαστικής συμπεριφοράς και από «αντιλήψεις τύπου στρατιωτικού καραβανά».
Πώς καταντήσαμε, σε τι νοοτροπίες επιστρέφουμε… Κρίμα, αλλά και ντροπή για όσους αποφάσισαν ή αποδέχτηκαν την μ’ αυτόν τον ανοίκειο τρόπο αποπομπή.
Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν παρενέργειες μετά την, τουλάχιστον, ανήθικη αυτή πράξη αλλά και τριγμοί στους θώκους της πολύπαθης τηλεόρασης. Προκαλεί εντύπωση ότι ο εκδιωχθείς (επιμένω στον όρο) υπήρξε (και είναι) από τα τίμια, ειλικρινή και συνεπή στελέχη του κόμματος που πίστευε (δεν γνωρίζω εάν ακόμη το πιστεύει) ότι είναι δυνατόν να γίνει σωστή δουλειά, έστω και υπό το δυσβάστακτο βάρος των μνημονίων.
Από την άλλη, ο διευθύνων σύμβουλος ουδέποτε είχε κάποιου είδους σχέση μ’ αυτό το κόμμα, απ’ ό,τι δείχνει τουλάχιστον η ώς τούδε πορεία του.
Η κυβέρνηση δηλαδή θυσιάζει ένα αγνό μέλος του κόμματος; Γιατί; Τι συμβαίνει στα παρασκήνια; Τι συμφωνίες έχουν συναφθεί;
Δεν νομίζουν εκεί στο Μαξίμου ότι οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις τουλάχιστον στα πιστά μέλη του κόμματος, ώστε να φωτιστεί ο τόπος της επικοινωνίας αλλά και η ίδια η κοινωνία; Υπουργέ, σας ακούμε…
-320x213.jpg)
