Σοβαρότητα

Δεν είναι εύκολο πράγμα να διατηρεί κάποιος τη νηφαλιότητά του κατά την πολιτική αντιπαράθεση. Είτε από υπεροψία που απορρέει από την κατοχή της εξουσίας είτε από λαχτάρα να την καταλάβει αυτός ο κάποιος χάνει κάθε σοβαρότητα. Οταν συμβαίνει αυτό -και συμβαίνει- γινόμαστε (είμαστε) μια παρδαλή χώρα, που ο ένας κοιτάζει να βγάλει το μάτι του άλλου. Λες και ανοίγουν ένα λάκκο όπου θα πέσουμε όλοι μέσα.

Το άδικο το έχει η συγκυβέρνηση, όχι η αντιπολίτευση. Η δεύτερη, όμως, δεν δείχνει καλά σημάδια από την τωρινή της συμπεριφορά για το πώς θα διακυβερνήσει. Εάν από τώρα αποκλείει από τον διάλογο όσους νομίζει ότι την υπονομεύουν και τη διαβάλλουν, καλύτερα να μη φανταστούμε σε ποιους -και τι είδους- αποκλεισμούς θα προχωρήσει όταν αναλάβει τα ηνία της εξουσίας.

Εχει πολλές φορές επισημανθεί η έλλειψη σοβαρότητας που διακρίνει πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ουδενός, όμως, φαίνεται να ιδρώνει το αυτί. Αμα καβαλήσεις καλάμι δύσκολα ξεκαβαλικεύεις· ίσως να φταίει ο ίλιγγος του ύψους, της ύβρεως. Να φύγουν οι ανερμάτιστοι της συγκυβέρνησης, ποιος λέει όχι; Εκαναν οι άνθρωποι τις προσπάθειές τους να «σώσουν» τη χώρα, αλλά αποδείχτηκαν λειψοί. Και, ναι, να έλθουν οι αριστεροί στην εξουσία (χωρίς τους φροϋδιστές οικονομολόγους τους), αλλά με καθαρό λόγο και ανοιχτή σκέψη. Βλέποντάς τους όμως και ακούγοντάς τους στα ερτζιανά και στην TV ένας κόμπος εγκαθίσταται στο μυαλό σου, κάτι άσχημο σφηνώνεται κάπου στο εσωτερικό σου. Μ’ αυτούς θα αλλάξουμε την κοινωνία; Μ’ αυτούς, γιατί δεν μπορούμε (και είναι κρίμα) να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Ολοι επιζητούμε να φύγουν αυτοί οι ανεκδιήγητοι που μας κυβερνάνε, το επιθυμούμε σφόδρα. Ας προσέξουμε μόνο μην πέσουμε σε καμιά χοάνη (άρτζι, μπούρτζι και λουλά). Οι περισσότεροι που θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ έχουν θορυβηθεί κάπως από τη στεγανότητα της σκέψης των στελεχών του, από την άνετη ένταξή τους σ’ έναν άχαρο και ανούσιο συγκρουσιακό, τάχα, λόγο. Κραυγές μόνο. Επιχειρήματα μηδέν. Αυτό δεν είναι καλό. Η αριστερή κυβέρνηση προϋποθέτει αριστερή Παιδεία και όχι αστικά νάζια που διαιωνίζουν ένα παλιό, κουρασμένο, διεφθαρμένο πολιτικό καθεστώς. Κάποτε επικρατούσε ο ξύλινος λόγος, που απωθούσε πολλούς αστούς, νεοαστούς και παραξένευε τους προλετάριους. Κάποια υπολείμματα αυτού του λόγου διακρίνονται και σήμερα, αλλά εκείνο που έχει επικρατήσει είναι μια ελαφρότητα, μια επιδερμικότητα και -ενίοτε- κάποιας μορφής χυδαιότητα. Ολα τούτα γιατί απουσιάζει η σοβαρότητα, έχουν απομακρυνθεί από τη γνήσια λαϊκή γλώσσα, αδιαφορούν για την ασθμαίνουσα κοινωνία, που συγκλονίζεται από τον πυρετό της ανέχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης. Ουδείς βέβαια που δηλώνει ότι θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ δέρνεται από τη φτώχεια και την ανεργία. Κάτι νομίζω δεν πάει καλά με την πραγματικότητα και τις όποιες αλήθειες κρύβει εντός της.

Δεν είναι αργά να κατακτηθεί η σοβαρότητα, η τόλμη της αντιπαράθεσης σε πραγματικά γεγονότα και όχι σε θεωρίες που τις πάει ο άνεμος της επικοινωνίας όπου φυσάει δυνατότερα. Πολλοί ψηφοφόροι επιθυμούν να ακούσουν σοβαρό λόγο από σοβαρούς ανθρώπους.