Διακηρύξεις

Ωραία η είδηση για τους ενενήντα Αυστριακούς συγγραφείς που υπέγραψαν Διακήρυξη Διαμαρτυρίας στρεφόμενη κατά της κυβέρνησης της χώρας τους για τη σκληρή έως απάνθρωπη στάση της στο προσφυγικό καθώς και για τις αδιανόητες δηλώσεις αξιωματούχων της που ρίχνουν τις ευθύνες στην Ελλάδα.

Και πού αλλού θα πήγαινε η διακήρυξή τους προς συζήτηση; Μα, στην παγκόσμιας αίγλης έκθεση βιβλίου στη Λιψία. Μια πραγματική παρέμβαση με οντότητα και κύρος. Οι πνευματικοί άνθρωποι δεν είναι απαραιτήτως αλλοτριωμένοι, μήτε ζουν στα σαλόνια τους και τη σιωπή τους (αδρά εξαργυρωμένη τις περισσότερες φορές).

Τι ζητούν από την κυβέρνησή τους, αλλά και από όλες τις κυβερνήσεις της Ευρώπης; Το πιο απλό, το πιο ανθρώπινο: να επανεύρουν (οι κυβερνήσεις) ή να «ανακαλύψουν» όσες ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν μια πραγματική ευρωπαϊκή κοινότητα, αλληλέγγυα και ανθρωπιστική.

Τέτοιες πρωτοβουλίες και τέτοιες κινήσεις, εάν γίνονταν σε όλα τα κράτη, ίσως να ήταν διαφορετική η στάση των κυβερνήσεων των κρατών αυτών, θα αισθάνονταν αμήχανα μπροστά στον λόγο των πνευματικών ανθρώπων.

Ακόμη καλύτερα θα ήταν εάν όλοι οι καλλιτέχνες ή ακαδημαϊκοί και πανεπιστημιακοί όρθωναν τον λόγο τους απέναντι στην υποκρισία και τον αυταρχισμό που επιδεικνύουν οι περισσότερες από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Ολοι οι άνθρωποι του πολιτισμού (γραμμάτων, τεχνών, δικαίου, ψυχαγωγίας) είναι υποχρεωμένοι να σπάσουν τη σιωπή τους, ακόμη κι εκείνοι που συνειδητά σιωπούν, και να αρχίσουν εκστρατεία κατά της ξενοφοβίας και υπέρ του πάσχοντος ανθρώπου· να γίνει αυτό το «σπάσιμο» σημαία της κοινωνίας, των λαών, μήπως και θορυβηθούν οι τεχνοκράτες πολιτικοί της Ευρώπης που εξουσιάζουν με μόνο γνώμονα τα συμφέροντά τους και την υλοφροσύνη που τους διακρίνει.

Ενα πανευρωπαϊκό λάβαρο κατά του αδιανόητου ρεαλισμού της Ευρώπης, που θέλει τους λίγους να απολαμβάνουν και τους πολλούς να υποφέρουν. Ας είναι συγγραφείς οι πρωτοπόροι, εξάλλου αυτός είναι ο κοινωνικός και ιστορικός τους ρόλος: η προάσπιση των αδυνάτων και η χάραξη μιας εθνικής – παγκόσμιας συνείδησης που ενώνει απανταχού τους ανθρώπους.

Θα είναι ταυτόχρονα κι ένα πανανθρώπινο μήνυμα κατά των διακρίσεων, του εθνικισμού, του ρατσισμού και όλων των αδιανόητων -ισμών που έχουν εισχωρήσει σε πολλούς Ευρωπαίους πολίτες.

Και επίσης, μια δυνατή καταγγελία του πολέμου και των ισχυρών του πλανήτη που υποκινούν όλους τους πολέμους και δημιουργούν πρόσφυγες.

Θέλουμε κι άλλες τέτοιες διακηρύξεις που όχι μόνο θα τονώσουν το ηθικό των κοινωνιών που σχεδόν υπνώττουν, αλλά ταυτόχρονα ίσως προβληματίσουν και συνετίσουν τους ηγέτες που έχουν μάθει να παίρνουν μόνοι τις αποφάσεις, ή να εκτελούν αποφάσεις που παίρνει η αγορά και η ελίτ των χωρών τους.

Οι Αυστριακοί συγγραφείς άνοιξαν δρόμο ωραίο· ουσιαστικό και παρεμβατικό. Μένει να τους ακολουθήσουν όσο περισσότεροι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους.