efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Είναι μερικοί πολύ ευαίσθητοι άνθρωποι που φορτώνονται με ενοχές που δεν τους ανήκουν και οι πράξεις τους, τελικά, τους οδηγούν σε περίεργες καταστάσεις, αναιρετικές της ιδεολογίας τους και της καλής τους διάθεσης.

Αντλησα από το περιοδικό «Πρόταγμα» την εξής χαριτωμένη έως και θλιβερή ιστορία, χαρακτηριστική της σύγχυσης πολλών διανοουμένων.

(Τη μεταφέρω από μνήμης· στον προαστιακό είμαι μόνος):

Μια μέρα ηλιόλουστη στο Παρίσι, πράγμα όχι και τόσο σύνηθες για τα δεδομένα της πόλης του φωτός, ο Γάλλος κοινωνιολόγος Ρεϊμόν Αρόν έκανε με τη σύζυγό του έναν ωραίο περίπατο στους Κήπους του Λουξεμβούργου, απολαμβάνοντας τη λιακάδα· τόση πρέπει να ήταν η καλοσύνη της ημέρας και του τοπίου, που ο ίδιος σημείωσε ότι ήταν κάτι «σαν να αναπνέαμε την ευτυχία».

Εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά τους αλλόφρων και δακρυόεσσα η Σιμόν Βέιλ (Γαλλοεβραία φιλόσοφος) και τους ανακοινώνει με τρέμουσα φωνή ότι σε μια απεργία στη Σανγκάη ο στρατός άρχισε να πυροβολεί τους εργάτες…

Παλιά καραβάνα ο Αρόν, δεν άφησε ασχολίαστο το γεγονός και είπε περίπου τα εξής στη σύζυγό του, αφού η Βέιλ έφυγε το ίδιο αναστατωμένη όπως εμφανίστηκε:

«Η Σιμόν μάλλον θέλει να γίνει αγία. Το να αναλαμβάνεις όλη τη δυστυχία του κόσμου δεν έχει νόημα παρά μόνο για έναν πιστό», κάπως έτσι.

Βέβαια και η ίδια κάπου έχει γράψει ότι όσοι είναι δυστυχισμένοι μία μόνο ανάγκη έχουν στον κόσμο: να βρουν ανθρώπους που θα τους δώσουν την προσοχή τους…

Νομίζω ότι ο Αρόν ήταν πολύ αυστηρός στην κρίση του (ένας ιδεολόγος, φιλόσοφος μάλιστα, να μεταλλάσσεται σε πιστό), ήταν όμως μια ρεαλιστική διαπίστωση.

Δεν φταίει ο κάθε ένας προσωπικά για τη δυστυχία στον κόσμο (και για τη δυστυχία του κόσμου).

Η ευαισθησία, εάν δεν διοχετευτεί καταλλήλως, υπάρχει κίνδυνος να γίνει υποχείριο εμμονών και, βεβαίως, αντικείμενο χλεύης εκ μέρους των λογικοκρατών και των εξουσιαστών… οιουδήποτε ψάχνει πού θα χύσει τη χολή του.

Από την άλλη, δεν μπορείς να κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια στην αυθαιρεσία των εξουσιών και στη δολοφονική τους τακτική. Ούτε να ολοφύρεσαι και να σκίζεις τις σάρκες σου ούτε να προστατεύεις πάση θυσία το φτωχό σου δέρμα.

Ανάμεσα σε τούτες τις δύο ακραίες συμπεριφορές ζουν και κινούνται η πραγματικότητα αλλά και η πρόσληψη της πραγματικότητας [χορός, έρωτας, ποίηση (κατάφαση στη ζωή), αλλά και στοχασμός, αμφισβήτηση, εξέγερση εναντίον πάσης μορφής εξουσίας, διαμαρτυρία, συλλογικότητες και λοιπά].

Ετσι φαίνεται να δικαιώνεται η κάθε μέρα του κάθε ανθρώπου πάνω στον πλανήτη Γη, ειδικά στον χώρο εργασίας του και στον λεπτό, πολύ λεπτό, κρίσιμο κι επικίνδυνο για τη δημοκρατία, τομέα της δημοσιογραφίας, ο οποίος όσο πάει αποδυναμώνεται και ως γλώσσα και ως λόγος.

Δεν φορτωνόμαστε τα βάσανα και τις κακουχίες όλου του κόσμου, αλλά δεν κλείνουμε τ’ αυτιά μας και τα μάτια μας στους γόους των πασχόντων και των κυνηγημένων, ούτε λοιδορούμε το πεζοπορείν ή το ίπτασθαι του πνεύματος.

Μια μη αλλόφρων Βέιλ είναι πιο κοντά μας από τον σκληρό Αρόν.