Εντύπωση προκαλεί η σιωπή εκείνων των καθηγητών Πανεπιστημίου που ανέλαβαν κυβερνητικούς θώκους μετά τον σχηματισμό της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Στην κυριολεξία έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Τι να τους καίει; Αμηχανία; Ενοχές; Το ήθος της εξουσίας; Κάποιας μορφής ανεπάρκεια μήπως;
Πώς δικαιολογούν τη στάση τους όταν διδάσκουν τους φοιτητές τους; Πού είναι η ανεξαρτησία τους, η ελευθερία τους; Ελεύθερος, αγαπητοί, είναι αυτός που δεν διστάζει να βρεθεί άνεργος ή να πεινάσει αρκεί να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του. Είναι δυνατόν να σιωπούν άνθρωποι τέτοιας πνευματικής συγκρότησης; Τόσο πολύ μεταλλάσσουν την προσωπικότητα τα μαγνάδια της εξουσίας;
Χρέος των πανεπιστημιακών -νομίζουμε- είναι να διδάσκουν την αμφισβήτηση, την αντίσταση στις αυθαιρεσίες των εξουσιών, την καλλιέργεια ήθους και πνεύματος, να ανοίγουν νέους κοινωνικούς δρόμους, να φωτίζουν εκείνα τα μονοπάτια που οδηγούν στην έρευνα, σε ξέφωτα αυτοπραγμάτωσης.
Αντ’ αυτών μάς ξεκουφαίνει η αλαλία τους (ή μήπως ο συμβιβασμός τους; Μήπως, ακόμη, η δειλία τους;). Ο κόσμος τούς ψήφισε για να προτείνουν λύσεις και όχι να θρονιαστούν στις πολυθρόνες της εξουσίας. Αυτό μπορούν άνετα να το πράξουν ακόμη κι εκείνοι που δεν διαθέτουν τους τίτλους σπουδών τους. Απογοητεύεται κανείς περιδιαβάζοντας το κυβερνητικό τους έργο.
Ελάχιστη κοινωνικότητα, ανεπαίσθητη η λυσιτέλεια των προσπαθειών τους. Ισως τους φάνηκε ανοίκειος ο χώρος της πολιτικής. Ισως, συμφωνούμε. Ας μην αποδέχονταν τους θώκους τουλάχιστον, ας ήσαν απλοί σύμβουλοι εάν πραγματικά ενδιαφέρονταν για την ανακούφιση της πάσχουσας κοινωνίας.
Τα κοινωνικά ψελλίσματα μερικών δεν αρκούν· χάνονται μέσα στους τρομαχτικούς θορύβους του λαϊκισμού και της μία από τα ίδια άσκησης της πολιτικής. Ισως πάλι να βολεύτηκαν με την ήττα της Αριστεράς και να μην είναι πλέον υποχρεωμένοι να ομιλούν ριζοσπαστικά. Μια ωραία ατμόσφαιρα πλέον η χώρα· όλοι συμφωνούν ότι είμαστε ένα ωραίο προτεκτοράτο, όλες οι καθεστωτικές δυνάμεις εννοείται. Κούρασαν, μάλλον, οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, οι συγκρούσεις ιδεών και λοιπά συναφή πανεπιστημιακής (θα έπρεπε) προέλευσης.
Θα μπορούσαν να είναι εικασίες όλα αυτά, αλλά για πολλούς είναι οχληρές διαπιστώσεις. Ισως έχουν δίκιο εκείνοι που ισχυρίζονται ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι διανοούμενοι (εγχώριοι κι αλλοδαποί) έχουν προσκολληθεί στην εκάστοτε εξουσία (ως γνωστόν η εξουσία είναι μία, ούτε δεξιά ούτε αριστερή. Μία και μοναδική. Το μάθαμε καλά το μάθημά μας).
Ο Βαρουφάκης, που προσπάθησε να αρθρώσει έναν όντως αριστερό λόγο, διώχτηκε σαν τα σκυλιά από Ελληνες και Ευρωπαίους· λοιδορήθηκε και σχεδόν προπηλακίστηκε από όλους, ειδικώς από κάτι μειράκια κινούμενα παρά τω παραιτηθέντι πρωθυπουργώ. Ουδείς τον υπερασπίστηκε, κυρίως ο τελευταίος, ο οποίος ως φαίνεται έμαθε γρήγορα τι σημαίνει εξουσία και πώς τη διαχειρίζεσαι…
Οι Ευρωπαίοι δεν είναι πια αποικιοκράτες, α, πα, πα, αυτοί οι όροι είναι παρωχημένοι, δεν έχουν σχέση με τους σύγχρονους φιλελεύθερους νεολογισμούς (εταίροι, δανειστές, ίσως και συνταξιδιώτες…). Ολα μοιάζουν μ’ ένα ανέκδοτο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά διαιώνιες έννοιες και αξίες. Το γνωρίζουν αυτό οι πανεπιστημιακοί, ποιούνται εντούτοις την νήσσαν…
