Προσπαθούν να μας πείσουν γνωστοί και φίλοι ότι είναι προτιμότερο να είναι η Αριστερά στην κυβέρνηση (αμόλυντη, έξω από διαπλοκή και διαφθορά, ηθική, ευαίσθητη κ.λπ.) παρά οι γνωστές πολιτικές δυνάμεις που αποδεδειγμένα έχουν καταστρέψει τη χώρα και έχουν οδηγήσει στην εξαθλίωση την πλειονότητα του λαού. Εντάξει, ας το καταπιούμε. Πώς, όμως, θα διαχειριστεί μέτρα με τα οποία δεν συμφωνεί;
Τι μπορούν να κάνουν οι της κυβέρνησης όταν σε κάθε βήμα τους, σε κάθε πράξη τους αντιμετωπίζουν την ειρωνεία και τη χλεύη των δεδηλωμένων μνημονιακών; Ουδέποτε τέθηκε θέμα ότι όσοι παρέμειναν πιστοί στον πρωθυπουργό είναι λιγότερο ευαίσθητοι ή επαναστάτες από τους τριάντα εννιά που κράτησαν διαφορετική στάση.
Θαύμασα τον λόγο της προέδρου της Βουλής και την ύστατη προσπάθειά της να αποτρέψει να ψηφιστεί στη Βουλή ο ωμός εκβιασμός των πιστωτών. Ηταν, δυστυχώς, μόνη της, προσηλωμένη αμετανόητα στους θεσμούς και τη δημοκρατία. Είχε -και έχει- απέναντί της τους εκπροσώπους των υποταγμένων μέσων ενημέρωσης και την ανεπάρκεια των περισσότερων πολιτικών.
Τι της καταλογίζουν; Τίποτα, στην ουσία. Δυσφορούν με τις πρωτοβουλίες της (συγκρότηση επιτροπής για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, γερμανικές αποζημιώσεις, διερεύνηση σκανδάλων κ.λπ.). Δεν είναι συνηθισμένοι οι Ελληνες πολιτικοί σε τέτοιες πρωτοβουλίες, σε τέτοια συνταγματική συμπεριφορά· επιδίδονται έτσι σε χλευαστικές και απαξιωτικές εκφράσεις, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποδείξουν την ανεπάρκειά τους, πιθανή οκνηρία τους και άλλα συνηθισμένα γι’ αυτούς.
Το εντυπωσιακό είναι (όχι και τόσο, εδώ που τα λέμε) ότι το ίδιο φέρονται απέναντί της και οι βουλευτές της συμπολίτευσης, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητα του έργου της και της προσωπικότητάς της.
Οπρωθυπουργός είναι βέβαιο ότι γνωρίζει τα μεγέθη των συνεργατών του και γι’ αυτό παραμένει αμήχανος. Πώς θα πορευτεί χωρίς μερικούς εξ αυτών; Αφού αποφάσισε να παραμείνει πρωθυπουργός της πρώτης μνημονιακής αριστερής κυβέρνησης θα χρειαστεί στελέχη με επιστημονικότητα και εργασιακό ζήλο για να αντεπεξέλθει.
Τι θα κάνει; Λίγοι φαίνεται να είναι αυτοί που ξεπερνάνε τον μέσο όρο, αλλά αυτό δεν αρκεί, τα τζιμάνια εξάλλου του πρότερου πολιτικού συστήματος καιροφυλακτούν να ξαναρπάξουν την εξουσία.
Τι τέξεται η επιούσα; Το απολύτως βέβαιο είναι ότι τα μέτρα είναι καταστροφικά και η εφαρμογή τους θα βυθίσει τη χώρα σε ακόμη πιο πυκνά σκοτάδια απ’ αυτά της τελευταίας πενταετίας. Τουλάχιστον θα μπορούσαν ν’ αρχίσουν να μιλάνε μεταξύ τους, με ωριμότητα όμως κι όχι με ιδεοληπτικούς εγωισμούς. Για την Αριστερά τα είπαμε, έχασε κάθε αξιοπρέπεια.
Θα μπορούσε η ανθρωπιά και το ήθος να επικρατήσουν βεβαίως, γίνονται όμως τέτοια πράγματα όταν είσαι στον λάκκο των λεόντων; Μερικοί φίλοι ζητούν ησυχία και επαναστοχασμό. Θα τους ακούσουμε, αν και όλα έχουν τελειώσει στον χώρο των ιδεολογιών. Να δώσουμε -λένε- μια ευκαιρία ακόμη. Εντάξει. Σε ποιους; Γιατί; Πότε; Εσαεί; Περνάνε οι μέρες της δημοκρατίας, μας προσπερνάνε… μας πονάνε…
