«Συνάντηση» αναγνώστριας με μία ανεμώνη

«Συνάντηση» αναγνώστριας με μία ανεμώνη

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

«Μέσα στον παραλογισμό της ζωής μας, η φύση αν και… άλογη συνεχίζει αρμονικά την όμορφη πορεία της… Δύσκολο πράγμα η ελευθερία, δεν το γνώριζε άραγε ο Δημιουργός; Χωρίς Λόγο, Νου, Σκέψη, Συναισθήματα η Φύση μάς χαρίζει αυτό που σπάνια καταφέρνει ο άνθρωπος: την ομορφιά, τη γαλήνη, την ξεκούραση, την ανιδιοτέλεια, τη γενναιοδωρία, τη χαρά.

…Την είδε σε μια θεραπευτική βόλτα, που κάνει τελευταία, μέσα σ’ έναν απέραντο ελαιώνα.

Ετρεξε κοντά της, όπως θα έτρεχε σε κάποιον που περίμενε, και είχε να τον δει χρόνια… Ααα… είναι ανεμώνη, ψιθύρισε, δεν είναι παπαρούνα. Μα, ναι! Οι παπαρούνες βγαίνουν την άνοιξη. “Ανεμώνη”, επανέλαβε τονίζοντας αυτό το “μόνη”, ενώ την κοιτούσε σαν κάτι ιερό… “Να ’ναι άραγε του ανέμου ή της μοναξιάς;”, αναρωτήθηκε. Μάλλον και τα δύο, σκέφτηκε, όπως την έβλεπε μες στο χωράφι να τρέμει απ’ τον άνεμο, τρυφερή αλλά και άφοβη…

Απομακρύνθηκε διακριτικά και την κοιτούσε σε μακρινό πλάνο. Μόνη σε μια απέραντη, πράσινη ερημιά. Ο νους του τράβηξε την προσφιλή συνήθεια να πλάθει Ιστορίες… Μεγάλο πράγμα η μοναξιά. Πολύ βαρύ μάλιστα αν έχεις χάσει εκείνον που αγαπάς. Ολον τον κόσμο να σου χαρίσουν, δεν γιατρεύεται η ψυχή. Μα, ένα δικό του χαμόγελο της βάζει φτερά… Ενα χαμόγελο… Ολον τον κόσμο θα τον άλλαζες για να έχεις πάλι κοντά σου εκείνον που έχασες… Ολον τον κόσμο…

Να, λοιπόν, ο καρπός της ελευθερίας, ψιθύρισε καθώς ο νους του έψαχνε την ευθεία. Τα άνθη αυτής της ελευθερίας είναι πολλά και ακριβά. Δεν χάνονται ποτέ όσο κι αν οι άνθρωποι καλλιεργούμε συχνά τα “Ανθη του Κακού”.

Η αγάπη είναι ένα από αυτά. Πηγάζει κατ’ ευθείαν από αυτήν την υπέροχη ελευθερία και όχι από κάποιον νόμο. Εχει μυστικές, βαθιές ρίζες -και προ-οπτικές. Γι’ αυτό και η μοναξιά της ακόμα δεν είναι για κακό. Είναι ζυγαριά η αγάπη. Ή σου βάζει βαρίδια και κατεβαίνεις ή φτερά για να πετάξεις. Προς τα κει που δεν θα υπάρχουν πια βάρη. Εκεί που ανακαλύπτεις τα ιερά μυστικά της…

Φτάνοντας σπίτι, άφησε λίγο την Ιστορία στην άκρη και μπήκε στην ετυμολογία.

Ανεμώνη, λοιπόν: Κόρη του ανέμου, ανήκει στα αιολικά άνθη· φύτρωσε για πρώτη φορά όταν η Αφροδίτη, χάνοντας τον Αδωνη, έκλαιγε γοερά πάνω σ’ έναν βράχο. Τα δάκρυά της έγιναν αυτά τα πανέμορφα αγριολούλουδα.

Tο βράδυ τα πέταλα κλείνουν – πέφτουν σε περισυλλογή, λες. Κάθε μέρα μια νέα αρχή… Διαχρονικά πλάθουν τους ίδιους μύθους οι άνθρωποι. Με πιο πεζό, απρόσωπο ύφος, είναι αλήθεια, σήμερα…

Τρυφερές ανεμώνες του έρωτα, της αγάπης. Ενα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί έχει προορισμό του το Απειρο…».

Στοιχεία της αναγνώστριας στην εφημερίδα. Την ευχαριστούμε θερμά. Οι αναγνώστες συμμετέχουν στη συγγραφή…