Zωντανή σπίθα κοινωνικού κράτους

Ηταν εμφανής ο εκνευρισμός των Γιούνκερ-Σουλτς και λοιπών Ευρωπαίων αξιωματούχων κατά τη συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο όπου μίλησε ο Ελληνας πρωθυπουργός. Αναψοκοκκινισμένοι, αμήχανοι, έξω από τα νερά τους, χωρίς αυτοπεποίθηση. Ενας δε αστείος (λέω αστείος γιατί φαινόταν σαν να έφερε ένα χαρωπό περουκίνι), επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ο κύριος Μάνφρεντ Βέμπερ, επιδεικτικά και προκλητικά δεν φόρεσε τα ακουστικά με τη διερμηνεία όταν δευτερολόγησε ο Ελληνας πρωθυπουργός.

Ο καθείς έδειξε τον ηγεμονισμό του, την αλαζονεία του, την αδιαφορία του για το τι σημαίνει διάλογος, για το ποια είναι η ύψιστη λειτουργία της Δημοκρατίας. Να τους χαιρόμαστε τέτοιους δημοκράτες, τέτοιους ευρωπαϊστές.

Παρακολούθησα, πρώτη φορά, τη συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο. Απογοήτευση. Οι μάσκες κολλημένες στα πρόσωπα των αξιωματούχων, μόνο το ερυθρίασμα δεν μπορούσαν να κρύψουν. Καρφί δεν τους καιγόταν, ό,τι κι αν άκουγαν, όποια κατηγορία κι αν εκτοξευόταν εναντίον τους από ευρωβουλευτές αντιπολιτευτικών κομμάτων. Μόνο ο Ελληνας πρωθυπουργός τούς εξερέθισε. Πού ακούστηκε ένας παρίας να βγάζει γλώσσα, να επιμένει να μιλάει για τα δικαιώματα των ασθενών, να μέμφεται τους φοροφυγάδες και τις προηγούμενες (υποτακτικές) ελληνικές κυβερνήσεις;

Μόνο τους μέλημα φαίνεται να είναι το πώς θα απαλλαγούν από αυτούς τους ενοχλητικούς Ελληνες· όχι τίποτα άλλο, θα σηκώσουν κεφάλι κι άλλοι λαοί και τότε, πάει, το χάσαμε το τσιφλίκι μας. Εξ ου και η εκτόξευση ύβρεων κατά του Ελληνα πρωθυπουργού. Τους έβαλε στη θέση τους (όχι πως ίδρωσε ιδιαίτερα τ’ αυτί…) ο Μανώλης Γλέζος: «Οποιος υβρίζει δεν έχει επιχειρήματα», είπε, αρνούμενος να εκχωρηθεί η Ευρώπη στους Ευρωπαίους αφού γεννήθηκε σε τούτο τον τόπο του πνεύματος, σ’ αυτό το ηλιόλουστο ξέφωτο που καλείται Ελλάδα.

Οι άνθρωποι είναι όντα με επιθυμίες και αξιοπρέπεια και όχι εθελόδουλα όντα, όπως έχουν καταντήσει οι ηγέτες της ευρωζώνης. Τα ανθρώπινα δικαιώματα (έπρεπε να) αναπτύσσονται παράλληλα με τα οικονομικά και όχι τα δεύτερα να υπερτερούν των πρώτων· δεν είμαστε μόνον αριθμοί.

Οι μικροί λαοί οφείλουν να δηλώσουν υποταγή, διαφορετικά, καλή ώρα, θα αντιμετωπιστούν ως παράπλευρη απώλεια. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι κατειλημμένοι από απληστία και απανθρωπιά και ηγεμονική αλαζονεία· κρίμα γιατί πολλοί υπερηφανεύονταν ότι είναι η συνείδηση του κόσμου.

Γράφει κάπου ο Ραούλ Βάνεγκεμ: «Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει γίνει μια άτυπη δικτατορία. […] Ο φετιχισμός του χρήματος έχει πνίξει από τις στάχτες του τις τελευταίες φλόγες της ταξικής συνείδησης και πλέον απειλεί να σβήσει τις τελευταίες ζωντανές σπίθες της ανθρωπότητας» («Μήνυμα σε αυτούς που αγωνίζονται», Εκδόσεις Εξάρχεια).

Ετσι φαντάζει η ελληνική κυβέρνηση: σαν μια (τελευταία;) ζωντανή σπίθα της αξιοπρέπειας του κοινωνικού κράτους, της ίδιας της δημοκρατίας.

Και γι’ αυτό βγαίνουν απ’ τα ρούχα τους οι άτεγκτοι, χρηματόδουλοι Ευρωπαίοι (μας).