Πού στηρίζονται, παρακαλώ, οι υποστηρικτές του «ναι» (επιτρέπουν να εμφαίνεται στο πέτο τους οι αφελείς), όταν λένε ότι το «όχι» θα είναι αιτία να αποπεμφθεί η Ελλάδα από την ευρωζώνη; Ποιος θα την αποπέμψει και γιατί; Τέτοια Ευρώπη, που δεν δείχνει τη θεσμικά κατοχυρωμένη (καταστατικά) αλληλεγγύη της, πώς γίνεται αποδεκτή από τους δημοκρατικού τάχα φρονήματος Ευρωπαίους πολίτες; Γιατί θα είναι ταφόπλακα το «όχι»; Επειδή οι Ελληνες είναι ατίθασοι, ανυπάκουοι, αχαλιναγώγητοι; Τι; Θα μας τιμωρήσουν δηλαδή οι Ευρωπαίοι (sic) εταίροι επειδή δεν πληρώσαμε τις υποχρεώσεις μας;
Το «ναι», αγαπητοί, κουκουλώνει τα οικονομικά εγκλήματα όσων κυβέρνησαν τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό θέλουμε; Χάθηκε το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης; Οχι και πάλι όχι στους εκβιασμούς και στις απειλές. Ξέρουν οι ευρωπαϊστές τι σημαίνει Ευρώπη; Οτι δεν είναι τεχνοκρατική, αλλά πολιτισμική ένωση πρωτίστως; Γνωρίζουν ότι (θα μπορούσε να) είναι η ίδια η ύπαρξή μας ως λαού, ως κρατικής οντότητας, ως μέλους μιας ισότιμης συμμετοχής στο ομοσπονδιακόν της Ενωσης των κρατών-μελών;
Κρίμα γι’ αυτούς, που θέλουν να εμφανίζονται μετριοπαθείς και εχέφρονες, πατριώτες και λοιπά, κι εξακολουθούν να νομιμοποιούν με τη θέση τους υπέρ του «ναι» όλα τα οικονομικά εγκλήματα που έχουν κατακρεουργήσει τη χώρα. Στην ουσία αυτή είναι η αλήθεια. Πόσο αφελείς είναι όλοι που τους ακολουθούν; Τι τους δυναστεύει; Ολα δείχνουν ότι μισούν την περίεργη αυτή κυβέρνηση, είτε ιδεολογικά είτε για προσωπικούς λόγους. Για να καλύψουν τα ανομήματά τους όλοι αυτοί προτείνουν μια κυβέρνηση εθνικού σκοπού. Γνωστό τροπάρι. Το έχουν ψάλει και ξέρουν ότι η μελωδία αυτή σώζει το τομάρι τους, τους απομακρύνει από τη λογοδοσία, τη δικαιοσύνη και τα συμπαρομαρτούντα.
Και ξάφνου εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή της χώρας ο άφωνος Καραμανλής, ο πρωθυπουργός που εκτίναξε στα ύψη το δημόσιο χρέος, ο πολιτικός που κλείστηκε στο καβούκι του μετά τη συντριπτική του εκλογική ήττα. Μια μέρα νωρίτερα βγήκε κι ο Μητσοτάκης ο πρεσβύτερος. Ολα τα φαντάσματα σ’ έναν νυν υπέρ πάντων αγώνα.
Να σωθεί το κλασικό πολιτικό σύστημα, που προστατεύει όλα τα τέκνα του, κι ας έχουν προβεί στα ειδεχθέστερα εγκλήματα, ας έχουν εξωθήσει τον λαό τους στην εξαθλίωση. Ολοι ετούτοι, μαζί και οι Σαμαράς-Βενιζέλος, μας προτρέπουν να ψηφίσουμε «ναι» ώστε να απαλλαγούν από τις βαριές ευθύνες τους. Για το Ποτάμι και το ΚΚΕ δεν μπορεί να γίνει λόγος· το πρώτο ένα μιντιακό σορολόπ, το δεύτερο στον ερμητισμό του. Λέμε, λοιπόν, «όχι» στους εισβολείς και ταυτόχρονα «όχι» στον ραγιαδισμό, όσο ατελής και άπειρη και απροετοίμαστη κι αν φάνηκε η ελληνική, αριστερή κυβέρνηση.
Για πρώτη φορά η Ελλάδα αντιστέκεται στο να είναι προτεκτοράτο· αντί να συσσωματωθούμε, πέφτουμε σαν τσακάλια πάνω της να την κατασπαράξουμε. Δεν λέω ότι αυτή η κυβέρνηση είναι όντως αριστερή. Γιατί, όμως, πέσαν όλοι πάνω της, χλευάζοντάς την, υποβιβάζοντάς την, απαξιώνοντάς την; Διότι, για πρώτη φορά, μια ελληνική κυβέρνηση επιδεικνύει σθένος (άγνωστη έννοια για τις κυβερνήσεις της τελευταίας τεσσαρακονταετίας, τα μέλη των οποίων εμφανίζονται τιμητές!)
Εχουν βγει από τα ρούχα τους οι «θεσμοί» αντιμετωπίζοντας αυτό το σθένος. Πού ακούστηκε οι ξεβράκωτοι, τα πιόνια των ισχυρών, να έχουν δική τους θέληση και βούληση για λαϊκή συμμετοχή; Διαφωνώ σε πολλά και με πολλούς αυτής της κυβέρνησης, αυτήν τη στιγμή, όμως, θεωρώ ότι η στάση τους βάζει πολλούς μπροστά στον προβληματισμό τού τι είναι, ακριβώς, η Δημοκρατία.
