To κεφάλαιο και η αγέλη (του)

Διάβασα το ωραίο ρεπορτάζ της συναδέλφου Ντίνας Δασκαλοπούλου στη χθεσινή «Εφ.Συν.» για τη συγκέντρωση των υπερασπιστών του «ναι». Εφριξα. Αυτοί είναι οι ευρωπαϊστές; Αυτό το ήθος, αυτός ο λόγος, αυτή η εκδικητικότητα κι αυτό το μίσος; Προδότης και αλήτης ο πρωθυπουργός, τσογλανοπαρέα η κυβέρνηση, εαμοβούλγαροι, καριόλες και ζουρλοπαντιέρες… ηλίθιοι αριστεροί, ποιητές ικανοί μόνο γι’ απεργίες, πορείες και κάμπινγκ!

Εύγε. Ο πολιτισμός ανθεί, ο διάλογος λάμπει, η ειρήνη και η ομόνοια επικρατούν. Τα πουλάκια μας. Αφιονισμένα από το μίσος που διασπείρουν οι τηλεαστέρες, χύνουν τη χολή τους γι’ ανθρώπους που μπορεί μεν να φαίνονται άπειροι, τουλάχιστον, όμως, δεν έπαψαν να διαπραγματεύονται, να υπερασπίζονται όσο μπορούν τη λαϊκή εντολή για έξοδο από τα αποπνικτικά, αποικιοκρατικού τύπου, μνημόνια. Η επίθεση που δέχτηκαν από τους «θεσμούς» και τα εδώ τσιράκια τους ήταν ανηλεής. Απέδειξαν στους έχοντες δημοκρατική παιδεία ότι είναι «Ευρωπαίοι» αδίστακτοι, ολοκληρωτικού πνεύματος πολιτικοί, που εξυπηρετούν τις ελίτ απομυζώντας τους εργαζόμενους και προστατεύοντας τους μεγαλοκαρχαρίες και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για ποια Ευρώπη μιλάνε; Τι δεν καταλαβαίνουν οι υποστηρικτές του «ναι»;

Εδώ που τα λέμε, δεν προηγήθηκε κάποια συμμετοχή της κοινωνίας στην απόφαση για διενέργεια δημοψηφίσματος. Παραθέτω απόσπασμα από ανακοίνωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης: «Το δημοψήφισμα δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας γιατί το καθιστά εργαλείο πίεσης για τους κυβερνητικούς χειρισμούς με το διευθυντήριο της Ευρώπης. Δεν περιέχει τη διαβούλευση, τη συζήτηση, τα επιχειρήματα, τη συμμετοχή της κοινωνίας, την ισότητα (…) τοποθετεί το ερώτημα στα δικά της μέτρα επιδιώκοντας μια νέα συμφωνία, για το περιεχόμενο της οποίας η κοινωνία παραμένει στη θέση του θεατή».

Συμφωνώ, προέχει, όμως, να τονιστούν: οι απειλές από τους «θεσμούς», η καθολική επίθεση εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης, η οικονομική ασφυξία που προκάλεσε, οι πρόθυμοι του εσωτερικού με μπροστάρηδες τα ΜΜΕ, τους δημάρχους Αθηνών-Θεσσαλονίκης, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (!), τον Διονύση Σαββόπουλο κι άλλους… κι άλλους που προφανώς έχουν ωφεληθεί από τη δικτατορία του φιλελεύθερου οικονομικού χαρακτήρα των ευρωπαϊκών χωρών, μπλα, μπλα.

Είναι απεχθές θέαμα οι ουρές στις τράπεζες, όπως ακριβώς ήσαν και οι ουρές για συσσίτια σε εκκλησίες και κοινωνικούς φορείς κατά τη διακυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, όπως ήσαν και οι δεκάδες άστεγοι στο κέντρο της πρωτεύουσας. Αλλά τότε απουσίαζαν οι λαλίστατοι τώρα εκπομπάρχες (θίγονται κιόλας όταν τους αποκαλούν προπαγανδιστές του «ναι», οι «ευαίσθητοι», οι «αντικειμενικοί», τρομάρα τους).

Ολη αυτή η ενορχηστρωμένη επίθεση του κεφαλαίου με τους αστείους ευρωπαϊστές από πίσω τους, αυτή την αγέλη που τη σέρνουν όπου και όπως θέλουν, και κατατρομοκρατούν τον ελληνικό λαό θα γίνει μπούμερανγκ. Θα εξαγριώσει πολλούς (οι περισσότεροι δεν έχουν να χάσουν και τίποτα αφού είναι άνεργοι) και θα τους γυρίσουν την πλάτη. Θα απορήσουν γιατί υπάρχει τέτοια σύμπνοια θεσμών και εσμών· θα απορήσουν, θα αγανακτήσουν, θα καταψηφίσουν. Τι δουλειά έχει ο ελληνικός λαός με πολιτικούς υπάκουους και υποτακτικούς στους μεγαλοκαρχαρίες;