«Ακουσον! -με πληροφορεί φίλος στην τηλεφωνική γραμμή- σε ένα σχολείο της Μασαχουσέτης [Πολιτεία των ΗΠΑ με τα ισχυρότερα πανεπιστήμια στον κόσμο] απαγόρευσαν τη διδασκαλία του Ομήρου, του Σέξπιρ, του Φιτζέραλντ, του Νίτσε και πολλών άλλων κλασικών Αμερικανών διότι, λένε διάφοροι Αμερικανοί φωστήρες, το έργο τους ξεχειλίζει από ρατσιστικές και σεξιστικές αναφορές».
Εντάξει. Τι να πει κανείς. Το θέμα πάντως δεν είναι καινούργιο φρούτο – άρχισε να καλλιεργείται εδώ και πολλές δεκαετίες, όταν, για να λειανθεί κάπως η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, εισήγαγαν οι υπερασπιστές του εκφράσεις που αποσυντόνιζαν το κοινό από τη φριχτή αλήθεια. Πρόκειται για τον ολοκληρωτισμό της πολιτικής ορθότητας. Τίποτε άλλο. Είχα σημειώσει, πριν από δύο δεκαετίες νομίζω, ότι σε λίγο θα απαιτήσουν την κατάργηση της διδασκαλίας της Ιλιάδας επειδή είναι γεμάτη από αίματα και σκοτωμούς. Και να, που ήρθε η ώρα.
Ομως, αγνοούν επιδεικτικά όλοι αυτοί ή δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να σκεφτούν λίγο ωριμότερα ότι ο homo εκτός από sapiens είναι και demens – και αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί σε καμία περίοδο της ανθρωπότητας [αρχαϊκή, μεσαιωνική, αναγεννησιακή, στον Διαφωτισμό, στους σύγχρονους καιρούς]. Αλλά να φτάσουν στο [εξωφρενικό (;), εξοργιστικό (;)] σημείο οι Αμερικανοί δάσκαλοι να δηλώνουν ότι είναι περήφανοι να λένε ότι αφαιρέθηκε φέτος η Οδύσσεια από το πρόγραμμα σπουδών, ε, αυτό ξεπερνάει κάθε στοιχειώδη σεβασμό στην Ιστορία και στο πνεύμα, αποστειρώνει και συρρικνώνει το πνεύμα και σύμπασα την Ιστορία της ανθρωπότητας.
Το θλιβερό είναι ότι αυτού του είδους Αμερικανοί δάσκαλοι έχουν αρχίσει και επηρεάζουν μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας, παρότι πολλοί Αμερικανοί είναι αναλφάβητοι και αγνοούν ποιος είναι ο Ομηρος και ο Σέξπιρ, αλλά δεν είναι αυτό το μείζον. Το φλέγον είναι πού πάει η παιδεία σε αυτή την ήπειρο με τόσα φασιστοειδή στην εκπαιδευτική της κοινότητα. Αρκετοί είναι αυτοί που ανησυχούν για το μέλλον της ανθρωπότητας – θέλω να πιστεύω ότι, όπως γίνεται έως και σήμερα, τελικά η στραβή θα το βρει τ’ αρνί, όσες μπόρες κι αν έχει να αντιμετωπίσει· δεν παύει όμως αυτό να αποτελεί μία ευχή.
Εδώ που τα λέμε [κι εδώ να μείνουν] οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να διαβάζουν και αδιαφορούν πλήρως για την Ιστορία και κάθε έννοια δημιουργικής παράδοσης – οι ανεκδιήγητοι Αμερικανοί δάσκαλοι μας μάραναν; Αλλά πρέπει να τους υπενθυμίσουμε: σήμερα, με τους νέους ντε συγγραφείς, έχουν εκλείψει ο μισογυνισμός, ο ρατσισμός, η [αστυνομική μάλιστα] βία από την αμερικανική κοινωνία; Αντιθέτως, όλα αυτά ζουν και βασιλεύουν παρά τη μωρία και αναισχυντία των νέων Αμερικανών εκπαιδευτών. Λένε οι αθεόφοβοι ότι οι κλασικοί συγγραφείς έγραψαν σε παρωχημένες εποχές και ότι «μπερδεύουν» ψυχολογικά τους νέους και τους μεταδίδουν λάθος μηνύματα συμπεριφοράς. Ακόμη και τα παραμύθια οφείλουν κατ’ αυτούς να διαγραφούν [εκεί να δεις ρατσισμός – κοντορεβυθούλης; τοσοδούλα; τι κοινωνικός ρατσισμός είναι τούτος, καλέ; Στον Καιάδα].
Ελεγε ο δικός τους συγγραφέας Μαρκ Τουέιν ότι «ο παράδεισος βρίσκεται εκεί που είναι η Εύα». Αναρωτήθηκαν ποτέ τι εννοούσε; Κομμάτι δύσκολο το βλέπω.
