Ο (εκ)πολιτισμός των τηλεμαϊντανών

Exουν χάσει τη «λάμψη» τους πολλά από ’κείνα τα στελέχη της κυβέρνησης που είχαν (έχουν ακόμη) αναλάβει σχεδόν εργολαβικά την εμφάνισή τους στα τηλεοπτικά κανάλια. Λάμψη, λέμε τώρα. Πάει, όμως, η αυτοπεποίθηση, τα επιχειρήματά τους λιγοστεύουν και χάνουν κάθε βαρύτητα και πειστικότητα. Αρχισαν τα όργανα με άλλα λόγια· οι «αντίπαλοι» αρχίζουν και χασκογελούν, ειρωνικά μειδιάματα εμφανίζονται στο μνημονιακό προσωπείο τους, σαν να «κλείνουν το μάτι» στους τηλεθεατές: «Σας τα λέγαμε», είναι σαν να μας λένε «ότι ήσαν ανέτοιμοι, ότι μαθαίνουν στου κασίδη το κεφάλι, ότι αυτοσχεδιάζουν…».

Κάπως έτσι, πράγματι, εμφανίζονται τα κυβερνητικά αλλά και τα κομματικά στελέχη. Προς το παρόν απολαμβάνουν βεβαίως κάποια εμπιστοσύνη· ο χρόνος είναι μαζί τους, τους λείπει όμως το αποτέλεσμα, ένα «διά ταύτα». Σώζονται από την υπομονή του κόσμου, ο οποίος ακόμη ελπίζει ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, που δεν το κουνάνε ρούπι από τις αρχές του ευρωπαϊκού (sic) καπιταλισμού.

Οι ελιγμοί και οι «έξυπνες» οικονομικές λύσεις που προτείνει ο υπουργός Οικονομικών και το οικονομικό επιτελείο (το αναδιοργανωμένο!) δεν φαίνεται να εντυπωσιάζουν ή να βρίσκουν ανταπόκριση (σ)τους άκαμπτους βόρειους αλλά και μέσους και νότιους Ευρωπαίους.

Αυτήν την ακαμψία την αναμέναμε εντούτοις, άρα θα οφείλαμε να είχαμε κάτι δραστικά και δραματικά εναλλακτικό ώστε να μην εξοργιστούν οι εργαζόμενοι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών που και αυτοί πλήττονται και υποφέρουν από την οικονομική λιτότητα.

Οφείλουν ακόμη οι τηλεμαϊντανοί να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και να προσαρμόσουν τον λόγο τους στην πραγματικότητα, όσο κι αν αυτή η πραγματικότητα είναι κατασκευασμένη και βίαια φυτεμένη στο οικονομικό σύστημα από αλλότρια, αντιλαϊκά (πράγματι) συμφέροντα. Οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι δεν μαγεύονται από τη μικρή «αριστερή» μας χώρα, οι συσχετισμοί δεν γέρνουν προς το αντιμνημονιακό στρατόπεδο, τα ευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης δεν ενθουσιάζονται από τη «φιλολαϊκότητα» που πρεσβεύει και αγγέλλει στην οικουμένη η ελληνική κυβέρνηση.

Στους δρόμους, στις πλατείες και στα καφενεία η κυβέρνηση απολαμβάνει ακόμη την ανοχή του κόσμου. Αυτό δεν είναι παράδοξο. Ο κόσμος ξέρει ότι είναι η τελευταία του ευκαιρία για μιαν άλλη πολιτική, πιο φιλεργατική, πιο ανθρώπινη· εάν χαθεί κι αυτή ζήτω που καήκαμε.

Ανάγκη πάσα να εξαφανιστεί η νοοτροπία του παλαιοκομματισμού (νεποτισμοί και τα συμπαρομαρτούντα: κομματικά φερέφωνα σε κρατικές θέσεις και λοιπά). Να επικρατήσει κάποτε η σοβαρότητα, να φανεί ο πολιτισμός της Αριστεράς (εκτός εάν λέγοντας πολιτισμό εννοούν δυο-τρία θέατρα, πέντε συναυλίες, άλλες τόσες εικαστικές εκθέσεις, δυο παρουσιάσεις βιβλίων και ώς εκεί). Ενας υψηλός πολιτισμός εξανθρωπίζει, δεν υποτιμά τον διπλανό, μήτε τον λοιδορεί-απαξιώνει κ.λπ. Πάμε: για έναν εκπολιτισμό των τηλεμαϊντανών.