Με αφορμή το σημείωμα προχθές για τα εγκαταλελειμμένα παρκάκια της πρωτεύουσας αναγνώστης επισημαίνει ότι όλη αυτή η «φιλοσοφία» των δημοτικών αρχόντων καθόλου τυχαία δεν είναι.
Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο εξαφάνισης του δημόσιου χώρου – ως γνωστό, πράγμα φυσικό άλλωστε, ο δημόσιος χώρος είναι εκείνος ο τόπος στον οποίο συνευρίσκονται οι άνθρωποι και ανταλλάσσουν απλώς σκέψεις και χαμόγελα και λύπες και μικροχαρές, διότι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε σε ένα καφέ ή σε ένα αναψυκτήριο. Ο δημόσιος χώρος είναι ο πυρήνας της πόλης, αλλά και της δημοκρατίας ως εννοιών, η αγορά της αρχαίας Αθήνας.
Σημειώνει ο αναγνώστης: «(Ολη αυτή η συλλογιστική) ονομάζεται Hostile Architecture κάπως σαν εχθρική αρχιτεκτονική και έχει κυριαρχήσει την τελευταία δεκαετία σε όλες τις δυτικές πόλεις: στενά κι επικλινή παγκάκια ώστε να μην μπορούν να κοιμούνται οι άστεγοι, εξογκώματα στα περιβάλλοντα πεζούλια για να μην κάνουν σκέιτ οι πιτσιρικάδες, καρφιά στα περβάζια για τα πουλιά και παντελής έλλειψη σκιάς».
Ολα αυτά υποτίθεται τα κάνουν οι δημοτικοί φωστήρες [αλλά δεν είναι δημοτικό φως, έχει «εφευρεθεί» σε σχολές σκέψης, που αγωνιούν να βγάλουν και από τη μύγα ξύγκι] για την ασφάλειά μας, να μην εκτιθέμεθα σε κινδύνους – ποιος είναι ο εχθρός δεν μας λένε. Δεν θέλουν αυτοί οι υψηλά σκεπτόμενοι, οι άνθρωποι να έχουμε επαφές, μας προορίζουν για ασκητές μέσα στην πόλη μας, ριγούν όταν βλέπουν άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους να γίνονται οικείοι και ίσως και φίλοι.
Η φιλία είναι επικίνδυνη και οβελιστέα, η κοινωνία οφείλει να μην έχει δεσμούς, βγάζουν σπυριά όταν βλέπουν την κοινωνική συνοχή να μη διασπάται αλλά να ενδυναμώνεται. Και βεβαίως εκεί που «επαναστατούν» είναι όταν συνειδητοποιούν ότι δεν μπαίνει χρήμα στην αγορά, έστω και για ένα κουλούρι ή ένα μπουκάλι νερό.
Αν αυτό δεν είναι απάνθρωπο, τότε τι είναι; Και αυτοί οι άνθρωποι που «σκέπτονται» όλα αυτά πληρώνονται αδρά. Φρίκη. Αλλά τι να περιμένει κανείς από χρυσοπληρωμένους «μελλοντολόγους», που μόνη τους έγνοια και ηδονή είναι το κέρδος;
Πρόκειται ασφαλώς για μια διεστραμμένη λογική, για μια εχθρική προς την κοινωνία πράξη. Μας θέλουν μαντρωμένους ώστε αυτοί ανενόχλητοι να προβαίνουν στις ασχήμιες τους και να απομυζούν και την τελευταία αποταμίευση των φτωχών και ηλικιωμένων, αφού, ασφυκτιώντας στα μικρά πάρκα, χωρίς δροσιά και παγκάκια, θα αναγκαστούν να αναζητήσουν μια στάλα θαλπωρής εκεί όπου πρέπει να καταθέσεις τον οβολό σου για να ξαποστάσει κομμάτι το κοκαλάκι σου.
Στη Νέα Υόρκη, αλλά και σε πολλές δυτικές μεγαλουπόλεις, τα μικρά πάρκα έχουν γίνει αντικείμενο συζήτησης εδώ και πολλά χρόνια [τα τελευταία δέκα] και αυτή η «φιλοσοφία» έχει δεχτεί αμείλικτη κριτική από κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς· άρθρα επί άρθρων στους Νιου Γιορκ Τάιμς π.χ. – παρ’όλα αυτά έχει επικρατήσει.
Στην Ελλάδα δεν έχει τύχει ίσως να δω κάποια διαμαρτυρία από οικολογικά κινήματα ή ομάδες που υπερασπίζονται τον δημόσιο χώρο ή ακόμη από ευαίσθητους, ακηδεμόνευτους, μοναχικούς ακτιβιστές, που βρίσκονται κοντά στη στήριξη ηλικιωμένων ανθρώπων. Ποιος ξέρει, ίσως και να μη διαβάζω τόσο επιμελώς. Αλλά καλά θα ήταν να προλάβουν τα κινήματα την εχθρική αρχιτεκτονική της Δύσης.
