Εξ όνυχος, πάντα, τον λέοντα. Βλέποντας την ασχήμια και την εγκατάλειψη σε μικρά συνοικιακά πάρκα, αντιλαμβάνεσαι τη σπουδή και τον ζήλο των υπεύθυνων του Δήμου Αθηναίων να ερημώσουν αυτούς τους μικρούς, πραγματικά, πνεύμονες για οδοιπόρους, ηλικιωμένους, ταξιδιώτες, αλλά και νεαρούς ακόμη, που ξαποσταίνουν για λίγο στα παγκάκια. Αλλά δεν υπάρχουν ούτε παγκάκια πια στα μικρά πάρκα.
Στο παρκάκι της Λουίζης Ριανκούρ, για παράδειγμα, μεταξύ Πάγκα και Λασκαρίδου, όπως καταγγέλλει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ανω Αμπελοκήπων, η εταιρεία (NOVAL) που ανέλαβε να αναπλάσει το παρκάκι δεν επιθυμούσε να τοποθετήσει καν παγκάκια – ναι, αυτή ήταν η πρότασή της! Τελικά, με προχειρότητα και με μεγάλο εκνευρισμό πιθανώς -αλλά γιατί;- έστησε εφτά τσιμεντένια βάθρα. Λέω βάθρα γιατί τα εν λόγω παγκάκια είναι ανερεισίνωτα, δεν έχουν πλάτη, καλέ [ερείδω=υποστηρίζω και νώτον=πλάτη]. Και μετά ψάχνουν να βρουν οι υπεύθυνοι του δήμου λαϊκά ερείσματα… Τι να πεις. Παγκάκι χωρίς πλάτη δεν είναι παγκάκι -περισσότερο βασανιστήριο είναι. Ονειδος. Τι «κυκλοφορεί» στους εγκεφάλους των δημοτικών αρχόντων δεν είναι εύκολο να το εξηγήσει κανείς.
Κατάπληκτοι και αγανακτισμένοι δηλώνουν οι περίοικοι – και πώς να μη νιώθουν έτσι; Με επιστολή τους στον δήμαρχο αλλά και σε όλους τους «υπεύθυνους» ζητούν το αυτονόητο: να μπουν στηρίγματα στα παγκάκια, διαφορετικά αυτά θα γίνουν κρηπιδώματα δοκιμασίας. Θα κοψομεσιαστούμε. Θεωρούν -και έχουν δίκιο οι άνθρωποι- ότι τα μικρά πάρκα, εκτός από χώροι πρασίνου, είναι και τόπος ξεκούρασης, επικοινωνίας, ρεμβασμού, δροσιάς τώρα με τη ζέστη, περισυλλογής αλλά και οιονεί καταφύγιο σε ακραίες περιπτώσεις (σεισμούς, πανδημίες καλή ώρα…). Αυτά προφανώς είναι ψιλά γράμματα για τους αρμόδιους -ο μισθός τους να είναι εκεί που πρέπει [στην τσέπη τους εννοείται] και άσε τους ταλαίπωρους των συνοικιών των Αθηνών να… «ορθοστατούν».
Ιδια ακριβώς εικόνα αντικρίζει κανείς και στο παρκάκι απέναντι ακριβώς από την είσοδο των επιβατών στο ΚΤΕΛ της Λιοσίων. Εδώ και δυο-τρία χρόνια δεν υπάρχει ούτε ένα παγκάκι να ξεκουραστούν λίγο οι ταξιδιώτες που περιμένουν το λεωφορείο τους. Παλιά υπήρχαν τέσσερα-πέντε ξύλινα, σε άθλια βέβαια κατάσταση, αλλά μπορούσε κανείς να καθίσει και να ξεμουδιάσει, να πάρει, αδερφέ, δυο ανάσες. Μερικά πεύκα που υπήρχαν κόπηκαν, με αποτέλεσμα ούτε σκιά να μπορεί κανείς να βρει. Τα κομμένα δε εξέχουν ένα-δυο μέτρα από το έδαφος δημιουργώντας και μια αντιαισθητική εικόνα στο όλο τοπίο της ερημίας και της εγκατάλειψης. Τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους οι «υπεύθυνοι» ξηλώνοντας τα παγκάκια από τα μικρά πάρκα; Κάτι πρέπει να έχουν υπόψη τους, διαφορετικά ή αργόσχολοι είναι ή σαδιστές ή αδιάφοροι για την ποιότητα ζωής των Αθηναίων.
Αυτή η ακηδία των αρχόντων ίσως δείχνει και την πραγματική φιλοσοφία τους για το πώς επιθυμούν να είναι η πρωτεύουσα. Αρκούνται προφανώς στα μεγαλεία της έγχρωμης ανάπλασης του κέντρου της πόλης στην οποία επιδίδεται ο δήμαρχός τους. Μεγαλοπιάνεται ο δήμαρχος, αλλά στην ουσία περί μικρομεγαλισμού πρόκειται, για φύκια αντί για μεταξωτές κορδέλες.
Διαβάζω στην επιστολή του πολιτιστικού συλλόγου ότι υπεύθυνος για το πράσινο (διευθυντής, λέει, Πρασίνου) είναι ο κύριος Κυριακάκης. Εάν κι αυτός δεν μικρομεγαλίζει, μπορεί να απαντήσει στα ανωτέρω αιτήματα; Δεν είναι όλοι περήφανοι στ’ αυτιά. Ή μήπως ναι;
