Ο Αντισθένης και το υλικό μέρος της TV

Πήγε κάποτε ένα παλικαράκι από τον Πόντο στον σοφό και πολυγραφότατο Αντισθένη τον Αρχικυνικό, λογαριάζοντας να κάνει μαθήματα μαζί του, και τον ρώτησε τι θα χρειαζόταν ο δάσκαλος από αυτόν ώστε να αρχίσει τη διδασκαλία και του είπε να προμηθευτεί: «Βιβλιαρίου καινού και γραφείου καινού και πινακιδίου καινού», απλά πράγματα, δηλαδή ένα βιβλίο καινούργιο, ένα κονδύλι καινούργιο και μια πλάκα καινούργια.

Ο νεαρός πλούσιος αλλοδαπός δεν αντιλήφθηκε βέβαια το λογοπαίγνιο του σοφού δάσκαλου – το έκανε σε όλους όσοι ήθελαν από περιέργεια και μόνο να προσεγγίσουν τη φιλοσοφία· δεν εννοούσε βιβλιαρίου καινού αλλά βιβλιαρίου και νου [μυαλού]. Η φιλοσοφία δεν εξαρτάται από υλικά πράγματα, όπως αφελώς νόμιζε το αδαές μειράκιο.

Δεν αρκεί κάποιος να ντύνεται και να στολίζεται, να χτενίζεται και να μακιγιάρεται [αφορά και τα δύο φύλα] και να βγαίνει στην τηλεόραση θεωρώντας ότι είναι δημοσιογράφος, αφού διαθέτει τόσα «προσόντα» [υλικής φύσεως].

Δεν έχει σημασία εάν δεν αρθρώνει σωστά ελληνικά, εάν δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει ακριβώς στην πραγματικότητα, ποιος δημιουργεί αυτή την πραγματικότητα που ο ίδιος διαλαλεί άκριτα και αστόχαστα [αλλά με ζέση, ώστε να είναι αρεστός στον επιχειρηματία εργοδότη του], εάν κάνει κακό σε συνανθρώπους του, εάν υπηρετεί συμφέροντα άλλα από αυτά της κοινωνίας, την οποία υποτίθεται ότι υπερασπίζεται, και άλλα σημαντικά, που αντανακλούν την όντως πραγματικότητα, τα αγνοεί.

Δεν αρκούν λοιπόν τα κοσμήματα και η κάθε είδους εξωτερική διακόσμηση, απαιτούνται [κι] άλλα προσόντα, για να υπάρξει επικοινωνία με το κοινό και να μη γίνεται κακή χρήση του κρίσιμου αυτού «βήματος» που του παραχωρείται από τα αφεντικά του. Βεβαίως τα αφεντικά επιλέγουν πειθήνιους, ανθρώπους που δεν πολυσκοτίζονται να αμφισβητούν ή να αντιδρούν σε κραυγαλέες αδικίες που γίνονται στον «αέρα», αντιθέτως παλεύουν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν τη θεσούλα τους και ας χρειάζεται ενίοτε να διαβάλλουν συναδέλφους τους.

Μια και αναφερθήκαμε στον Αντισθένη – τον ρώτησαν κάποτε ποιο από τα θηρία δαγκώνει πιο άσχημα και χωρίς σκέψη άλλη ή δισταγμό, έτσι απάντησε: «Από τα άγρια ο συκοφάντης, από τα ήμερα ο κόλακας». Με δέκα λέξεις καθρέφτισε τη συνάφεια, τι λέω, ξεγύμνωσε την εξουσία που κουβαλάει ο καθένας μας μέσα του, εννοείται τον φόβο απέναντι στην εξουσία και πώς τον «εξουδετερώνουν» αρκετοί από μας, που θέλουμε καλά και σώνει να αναρριχηθούμε στην κλίμακα της ιεραρχίας [στην κορυφή της ματαιοδοξίας, εάν δεν γίνεται αντιληπτό].

Του αρχαίου αυτού σοφού του άρεσε να συναγελάζεται με παρακατιανούς και τον λοιδορούσαν οι διανοούμενοι της εποχής ότι στο τέλος θα γίνει κι αυτός σαν αυτούς με τους οποίους κάνει παρέα. Ατάραχος αυτός [αλλά θα τον ήθελα εδώ πιο αυστηρό και κριτικό απέναντι στους λοίδορους του καιρού του] τους απάντησε ως εξής: «Και οι ιατροί μετά των νοσούντων εισίν, αλλ’ ου πυρέττουσιν» – και οι γιατροί ζουν ανάμεσα σε ασθενείς αλλά δεν έχουν και πυρετό, δεν ασθενούν κιόλας.

Γι’ ακόμη μια φορά: σημασία δεν έχει το φαίνεσθαι αλλά το είναι· πλειστάκις εντούτοις το είναι απορρέει από το φαίνεσθαι – κι έτσι πορεύεται η ελληνική τηλοψία.