Δεν θα μιλήσω ξανά για μικρά λιμάνια κι έρημους ανθρώπους. Στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης θα χωθώ, μ’ αδέσποτα σκυλιά να περπατώ χωρίς μάτια.
Γιώργος Δάγλας – Καντάδες για ένα δαίμονα – Φίλντισι
Από τη μύγα ξύγκι δεν βγαίνει όσα τελευταίας τεχνολογίας μέσα κι αν διαθέτεις. Αμα, όμως, είσαι τζόρας, πολιτικός δηλαδή ή δημοσιογράφος, βγάζεις και παραβγάζεις ξύγκι, τόσο που μολύνεις την ατμόσφαιρα άπασα. Μέγα θέμα λοιπόν για το πολιτικό-μιντιακό σύστημα μια φιλική κουβέντα του υπουργού Οικονομικών σε μια θαυμάστριά του, αν δηλαδή θα είναι μαζί του ακόμη και μετά τη ρήξη, φράση με την οποία μπορεί να εννοεί οτιδήποτε· φράση χαρούμενη και πολύσημη, γιατί έτσι γουστάρει ο άνθρωπος.
Α, πα, πα, τα παπαγαλάκια. Η ρήξη είναι ante portas, ο Βαρουφάκης θα μας οδηγήσει στην καταστροφή, να ανακαλέσει, ψεύδεται δημοσίως και λοιπά τραγελαφικά. Ούτε συνέντευξη έδωσε ο ταλαίπωρος, ούτε δήλωση του ζητήθηκε επισήμως, ούτε είναι υποχρεωμένος να σκέφτεται προτού μιλήσει όταν συναγελάζεται με ανθρώπους, οι οποίοι μάλιστα δεν διστάζουν να κρύψουν τον θαυμασμό τους προς το πρόσωπό του. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους τηλεοπτικούς αστέρες και για τους μικροπολιτικούς των κομμάτων· πολλοί εξ αυτών είδαν (διέγνωσαν;) την καλή προετοιμασία της κυβέρνησης να βγει από την ευρωζώνη και με ερώτησή τους στη Βουλή τρεις βουλευτές της Ν.Δ. απαιτούν από τον Βαρουφάκη να δώσει αναλυτικά τα στοιχεία της συνωμοτικής ραδιουργίας του.
Εντάξει, αυτό είναι το επίπεδο, έχουμε πλέον πειστεί ότι η βλακεία και η άγνοια δεν παλεύονται (με τη δεύτερη κάτι γίνεται, με την πρώτη τοίχος!).
Εχουν τόσο αξεδιάλυτα ταυτιστεί δημόσιος και ιδιωτικός βίος από τη βία των τηλεοπτικών και λοιπών ηλεκτρονικών μέσων, ώστε αδυνατεί κάποιος να προφυλαχτεί απ’ αυτή τη βία. Ποια αυτονόητα δικαιώματα και κουραφέξαλα. Μα, λένε, τα δημόσια πρόσωπα δεν έχουν ιδιωτική ζωή, είναι υποχρεωμένα όταν βγαίνουν στον δρόμο ή ξεμυτίζουν από την πόρτα της οικίας τους να απαντάνε στους γυρολόγους της τιποτένιας είδησης· κάπως πρέπει να πληρωθεί το κενό της ειδησεογραφικής και παιδαγωγικής τους πολιτικής. Τέτοια λένε και τέτοια πιστεύουν. Δεν συμμαζεύεται η κατάσταση, το δε εξωφρενικό είναι ότι πολλοί απ’ αυτούς φρονούν πως υπηρετούν τη δημοσιογραφία (αμεσότητα, κοντά στην πηγή των γεγονότων, στη διαδραμάτισή τους, καλέ, εδώ και τώρα). Ναι, αλλά φταίει και ο Βαρουφάκης που είναι αγαπητός, άμεσος, ανθρώπινος. Ολες τούτες οι ιδιότητες τον καθιστούν αντιορθολογιστή (πιάσε λύκο και καβάλα δηλαδή). Είναι γνωστό ότι πολλοί φιλόσοφοι, καθηγητές και λοιποί δεν βλέπουν καμία συσχέτιση μεταξύ ορθού λόγου και ευαισθησίας· φοβούνται την τελευταία διότι χαλάει τις ισορροπίες του πολιτικού συστήματος, κόβει την ιεραρχική σούπα, φθείρει την κατεστημένη συνήθεια και ταυτόχρονα διαχέει προσδοκία και αισιοδοξία.
Πρέπει, άρα, να τον εξοντώσουν εξ αρχής. Αυτό προσπαθούν οι κακόμοιροι. Οσο εύκολο είναι να συνθλίψεις έναν ευαίσθητο, άλλο τόσο δύσκολο φαίνεται να αποτρέψεις την επιρροή του σε μεγάλα πληθυσμιακά στρώματα, ακριβώς διότι είναι αληθινός.
