ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ξημερώματα Κυριακής στο χωριό με αρκετή συζήτηση και καμπόσα [αρκετά και αυτά] ποτά. Ανοίγουν οι κάλπες. Τα αηδόνια μάς τρελαίνουν. Οινοβαρείς οι πλείστοι ατενίζουμε τη λαμπρότητα του λυκαυγούς και, θέλουμε-δεν θέλουμε, ανατριχιάζουμε. Το σύμπαν είναι μαζί μας: φως, κενό, ήχοι, εικόνες. Για φαντάσου, λέμε, να είναι εγκλωβισμένο το Είναι του ανθρώπου σε μερικές ώρες ψηφοφορίας.

Και να, αρκετοί νέοι, στο διάβα της ημέρας, αρνούνται να πάνε να ψηφίσουν. Τι θα αλλάξει; Φίλοι παλιοί δηλώνουν, γύρω στο μεσημέρι, ότι ψήφισαν Νέα Δημοκρατία. Γιατί; Διότι, λένε, ήθελαν η ψήφος τους να είναι διττή: τιμωρητική προς τον ΣΥΡΙΖΑ που έκανε εν ακαρεί το «όχι» του ελληνικού λαού «ναι» αφ’ ενός και αφ’ ετέρου στον λαϊκισμό του ΚΙΝ.ΑΛΛ. [που έδιωξε τον Ευάγγελο Βενιζέλο αντικαθιστώντας τον(!) με τη Βάνα Μπάρμπα].

Κρύο στο χωριό. Μαζευόμαστε στ’ απάγκιο του καφενείου -αρχίζουν οι γέροντες να εμφανίζονται ακμαίοι, έννοες, ειλικρινείς. Διστάζουν να μας μιλήσουν στα ίσα. Μας [συλ]λυπούνται. Γιατί; Διότι η Αριστερά έχασε τη μεγάλη ευκαιρία της. Ο ορίζοντας όλο και λευκαίνει και ταυτόχρονα όλο και απομακρύνεται. Σε οργασμό η φύση και εμείς αμήχανοι και απορημένοι. Τι τέξεται η επιούσα;

Θρήνος, κλαυθμοί και ολολυγμοί στο άθλιο, δυσάνολβον γένος των ανθρώπων [των Ελλήνων ψηφοφόρων]· οι περισσότεροι ψηφίζουν με βάση τους νόμους της αδράνειας, του ρεύματος, του συρμού. Και πώς να αντιμετωπίσεις όλο αυτό το κλίμα, ειδικά όταν δεν έχει γίνει κατανοητό ότι η Ελλάδα κινείται ακόμη στο «πνεύμα» του ραγιαδισμού κι αυτό προοιωνίζεται σκληρές ημέρες. Ω, ποία έκπληξις για τους ξενύχτηδες. Ετούτη είναι η χώρα, ετούτοι και οι κάτοικοί της.

Ποιο μέτρο και ποιο συμφέρον; Κάποτε όριζαν την πολιτική ο φόβος, η τιμή, το συμφέρον. Επρεπε να τρομοκρατηθούν από την απειλή υποδούλωσης στον εχθρό, να αναλάβουν τις προσωπικές τους ευθύνες, να αναλογιστούν τι θα κάνει τη ζωή τους ευδαιμονέστερη· μετά από όλα αυτά έδειχνε ο καθείς τον χαρακτήρα του και την εθνική του συνείδηση [το χρέος!].

Το μεσημέρι έχουμε καταλάβει τη βαριά ήττα της Αριστεράς και το βράδυ επιβεβαιώνει αυτή την ήττα. Το πρωινό, όμως, ήταν δικό μας. Ολόδροσο, ολόχαρο, αποκλειστικά δικό μας.