Η κριτική προς τη νέα κυβέρνηση έχει αρχίσει. Διακρίνεται σε καλοπροαίρετη και σε χολερική. Στην πρώτη ανήκουν όσοι τη θέλουν (επιθυμούν – οραματίζονται) πιο αριστερή, πιο ανθρώπινη, έστω. Μερικοί που θα πρότειναν στην κυβέρνηση, αλλά δεν το έχουν κάνει ακόμη, να διατεθεί ένα τρένο και να διασχίσει όλη τη χώρα, κουβαλώντας χαρούμενους και αισιόδοξους ανθρώπους· να σταθμεύει σε πόλεις και χωριά και κωμοπόλεις· να συνομιλούν, να συνδιαλέγονται όλοι με όλους, ότι είναι δυνατή μια ανθρώπινη ζωή, ακόμη και γι’ αυτούς που δεν έχουν δεξιότητες, ικανότητες, διανοητική επάρκεια.
Ενα τρένο ελευθερίας και ελπίδας, ένα τρένο ελληνικό, γεμάτο επικοινωνία. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να βοηθήσει την κυβέρνηση, οφείλει να αμολήσει στην επικράτεια τα στελέχη του, να συναντήσουν, επιτέλους, την κοινωνία. Δεν υπάρχουν κυβερνητικά – κρατικά μυστικά στις διαπραγματεύσεις. Ολοι πρέπει να γνωρίζουν όλα. Η επικοινωνία τούτη (λαϊκή και ειλικρινής) δεν θα σταθεί σε αφ’ υψηλού διαλέξεις, διαφώτιση, χειραγώγηση, αλλά στον διάλογο και επίσης: στη συγκίνηση και στον χορό. Χωρίς τα τελευταία, ελάχιστα επιτυγχάνονται. Ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση αποδυνάμωσε τον γερό συμβολισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν ξεχνάμε, όμως, ότι η κοινωνία είναι εδώ και χωρίς αυτή ουδέν συμβαίνει…
Το τρένο τούτο, ασφαλές και πολιτισμικό, θα γίνει ασμένως αποδεκτό, να είναι βέβαιοι όλοι γι’ αυτό. Υπάρχουν σοβαροί και σπουδαίοι Ελληνες που διατίθενται να επιβιβαστούν σ’ αυτό και να διαδράμουν τη χώρα άπασα. Τα εναλλακτικά κινήματα (συνεργατικά, αποαναπτυξιακά, αμεσοδημοκρατικά, συνεταιριστικά) θα συμμετάσχουν, με στιβαρές όντως, αριστερές ενστάσεις. Και ας βρυχώνται οι Γερμανοί (και τρέμουν οι άλλοι Ευρωπαίοι…). Οι επιβαίνοντες στο τρένο δεν είναι απλοί εθελοντές· είναι ακριβώς όσοι προβαίνουν σε αυστηρή (αριστερή και καλοπροαίρετη) κριτική στη νέα κυβέρνηση. Θα ’πρεπε να είναι καλοδεχούμενη μια τέτοιου επιπέδου κριτική, κάτι που, βεβαίως, απαιτεί μεγαλόπνοη μεγαλοθυμία…
Για τους χολερικούς κριτικούς τι να πεις. Βράζουν στο ζουμί τους, βλέπουν να κινδυνεύει η χλιδή μες στην οποία ζουν και βγάζουν φλύκταινες. Επίσης το ίδιο παθαίνουν και όσοι δεν ζουν μες στη χλιδή αλλά στην υστερία της ιδεοληψίας τους. Αυτοί προκαλούν τον οίκτο, τουλάχιστον, διότι δεν έχουν απήχηση στον λόγο, στις ιδέες, στη σύγκρουση, στην επικοινωνία, στην κοινωνία. Σηκώνουμε τα χέρια αντιμετωπίζοντας το μένος τους, τις κραυγές τους, τον υποτονικό θυμό τους. Τούτοι όλοι συνταυτίζονται με τον ορθό λόγο της Γερμανίας και τον φιλελευθερισμό καθώς συντρέχουν μια Αριστερά που ανθεί στο Κολωνάκι και στα βιβλία της νιότης τους.
Οι χολερικοί έχουν μπλέξει τους αριθμούς με τους ανθρώπους, το γούστο με το Life Style, την αισθητική με τις μονομερείς απαγορεύσεις. Γνωρίζω αρκετούς· ούτε γελάνε ούτε χορεύουν. Σύγκρυο. Σε ό,τι αφορά όλους εμάς που υποτίθεται δημοσιογραφούμε: όσο απουσιάζει το αυτεξούσιο της κοινωνίας, εξακολουθούμε (υποχρεωνόμαστε) να είμαστε αντιεξουσιαστές. Εκτός εάν άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε…
