Οχι στη γλυκιά απραξία

Δεν αρκεί να λέει κάποιος ότι έχει αξίες, να το διαλαλεί μάλιστα, χρειάζεται και να το αποδεικνύει κάπου κάπου, όταν οι περιστάσεις το απαιτούν και όταν επιπλέον η κοινωνία τον έχει επιλέξει να υπερασπίζεται αυτές τις αξίες. Εδώ που τα λέμε ο υπουργός Αμυνας π.χ. τι αξίες πρεσβεύει ή φυλάττει όταν υπαινίσσεται, μιλώντας στους καμένους, ότι φταίνε εν τινι μέτρω και οι ίδιοι που κάηκαν;

Ο υπουργός Επικρατείας τι ακριβώς αξιοί, και με ποιο δικαίωμα, όταν συνιστά να μη χτυπούν τον Τσίπρα γιατί είναι μόνο σαράντα τεσσάρων ετών; Στα πόσα χρόνια επιτρέπεται το «χτύπημα»; Πρέπει να έχεις πατήσει τα πενήντα, ξέρω γω; Τι είδους κηρύγματα είναι τούτα, από πού πηγάζουν; Από λόγο ορθό πάντως αποκλείεται…

Κάτι συμβαίνει στα κυβερνητικά στελέχη και δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα λεγόμενά τους, να στομώσουν την αμετροέπεια -κατά έναν περίεργο (;) τρόπο καταφεύγουν στην αφέλεια και σε δυσνόητες προτάσεις. Πρέπει ή να είσαι και συ αφελής ή να προσποιείσαι ότι καταλαβαίνεις [ενώ δεν έχεις πάρει χαμπάρι γρυ…]. Αλλά ας ησυχάσουμε, σε λίγο θα βγουν στην επικράτεια οι μπουλντόζες και ο ήχος τους θα επικαλύψει τις εκστομιζόμενες αερολογίες.

Ο πρωθυπουργός διαπίστωσε (μπα;) τη μεγάλη κλιματική αλλαγή που έχει επέλθει στον πλανήτη και αποφάσισε ότι χρειάζεται να αλλάξουν τα μοντέλα προστασίας και ασφάλειας για πλημμύρες και πυρκαγιές. Και άρχισε πάλι να υπόσχεται. Δεν υπόσχεσαι όταν βλέπεις το πρόβλημα -μόνο δρας, βάζεις σχεδόν ο ίδιος το κλειδί στη μηχανή της μπουλντόζας. Αλλιώς πάμε πάλι, μία από τα ίδια.

Τα ίδια μεγάλα λόγια είχαν ακουστεί και μετά το φονικό στη Μάνδρα, οι ίδιες μεγαλοστομίες εννοείται, δυστυχώς, όμως, η επίλυση παραμένει στους χάρτες. Είναι προφανές ότι οι μεγάλες καταστροφές οδηγούν σε περισυλλογή -η τελευταία οφείλει γρήγορα να μετουσιωθεί σε πράξεις. Οφείλει το πείσμα να γίνει εθνικό καθήκον αλλά βεβαίως χρειάζεται [δημιουργικό] πείσμα, όρεξη δηλαδή για δουλειά, χωρίς τσιριμόνιες, φρου φρου κι αρώματα. Είναι και χρέος προς τους αδικοχαμένους των θεομηνιών, προς τους οικείους αλλά και όλους τους Ελληνες.

Το να γκρεμίσουν όλες τις μάντρες που εμποδίζουν την πρόσβαση στις παραλίες είναι φυσικά ακατόρθωτο, χρειάζεται εντούτοις μια στενή συνεργασία της τοπικής αυτοδιοίκησης με τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες -πολλά μπορούν να κατορθωθούν τότε… Το ίδιο και με τα μπαζωμένα ρέματα, αυτήν την άλλη μεγάλη πληγή των νεοελλήνων.

Δουλειά άρα και ας αφήσουν κατά μέρος τα επικοινωνιακά τρικ και τις μεγαληγορίες, πασπαλισμένες με αξιακά ρητορήματα και λογής αδολεσχίες -ουδείς έχει χρείαν κούφιων λόγων. Εάν πάλι νομίζουν ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν, ότι δεν έχουν χρόνο γιατί ο αντιμνημονιακός τάχα αγώνας τούς έχει απορροφήσει, ότι το κυνήγι των διαπλεκόμενων τους έχει στερήσει την αξίωση να επιδοθούν με αυταπάρνηση στο περιβάλλον, ε, υπάρχει η λύση των εκλογών, τι να κάνουμε…

Με χαρά θα δούμε τις μπουλντόζες κοντά στους αιγιαλούς και στα ρέματα, όχι όμως για τα μάτια του κόσμου απλώς, όχι ώσπου να περάσουν οι πένθιμες και οι οργισμένες μέρες και μετά επιστροφή στη γλυκιά απραξία -όχι.