Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη εξακολουθεί, ατάραχος, να μην παραιτείται. Υπέβαλε, λέει, την παραίτησή του στον πρωθυπουργό αλλά δεν έγινε αποδεκτή -για εθνικούς λόγους; Οταν το ήθος σου και η συνείδησή σου, οι αρχές σου, οι αξίες σου σε οδηγούν να παραιτηθείς, κανένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να σε εμποδίσει, καμία εθνική τάχα ανώτερη ανάγκη. Τι να κάνουμε, θα υποστούμε όλη αυτή την παχυδερμία. Την αξίζουμε; Ποιος ξέρει…
Μας έχουν προειδοποιήσει οι παλιοί σοφοί ότι το να σιωπάς είναι ανώτερο ενίοτε από το να αδολεσχείς [αερολογείς]: κρείττον του λαλείν το σιγάν -είμαστε φαίνεται περήφανοι στ’ αυτιά και επιπροσθέτως αρεσκόμεθα σε αμετροέπειες [εννοείται όσοι δεν πατάνε καλά στα πόδια τους και δεν έχουν καλή επαφή με ευαισθησίες και ηθικότητα]. Αντί λοιπόν να απλωθεί σιγή και περισυλλογή στη θλιμμένη, πένθιμη ατμόσφαιρα, η τελευταία πλημμυρίζει από υπουργικές λεκτικές ακρότητες· αυτό όμως επιτείνει τον σπαραγμό και την οργή -τίποτε πλέον δεν καταλαβαίνουν εκεί στην κυβέρνηση; Τι νομίζουν; Οτι όσοι τους επικρίνουν επιδιώκουν την εκδίωξή τους; Ας ξέρουν ότι όχι. Την ελάχιστη σοβαρότητα απαιτούν, ψήγματα έστω σεβασμού [διά της σιωπής] προς τους νεκρούς και τους συγγενείς τους καθώς και στον κοινό νου [ακόμη κι αυτόν τον διαστρέφουν].
Προφανώς δεν έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ευθύνης που τους αναλογεί, ίσως να θεωρούν πραγματικά ότι ενήργησαν πάρα πολύ έγκαιρα και α π ο τ ε λ ε σ μ α τ ι κ ά (!), αλλά η θεομηνία, οι ταυτόχρονες εστίες σε άλλα σημεία και λοιπά δεν τους αξίωσαν να αποσοβήσουν την τραγωδία. Τους έχω ικανούς να μην καταλαβαίνουν τι τους γίνεται. Για τον υπουργό Αμυνας αυτό είναι σχεδόν βέβαιο με αυτά που αραδιάζει για ευθύνες πολιτών […που οφείλουν να υπακούν στους νόμους και να μη χτίζουν εκεί που δεν πρέπει… και άλλα διεστραμμένως αυτονόητα -τόσος είναι].
Ωστε η κήρυξη εθνικού πένθους, οι θεατρινίστικες αιτήσεις παραίτησης και άλλα… ετοιμοπόλεμα μόνο ως υπεκφυγή μπορούν να εκληφθούν και όχι ως πολιτικές πράξεις τόλμης και αποφασιστικότητας. Δεν τους φταίει η αντιπολίτευση, αλλά τα ίδια τους τα λόγια και [μη] έργα -κανένας δεν τους εμποδίζει στο να πάρουν σωστές αποφάσεις, μόνο που δεν παίρνουν καν αποφάσεις και το επικοινωνιακό το έχουν χάσει ό,τι και να κάνουν γιατί το κάνουν άκομψα και άγαρμπα [απαλλαγή από την καταβολή ΕΝΦΙΑ και λοιπά ανατριχιαστικά].
Ακούω τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να διαγγέλλει: «Εντολή Τσίπρα τίποτα να μη μείνει αναπάντητο» και μένω εμβρόντητος από το πρωθυπουργικό σθένος [και από το ύφος του εκπροσώπου -τι κύρος!]. Δεν ξέρω τι κατάληξη θα έχει όλο αυτό το κυβερνητικό αλαλούμ, αλλά το κλίμα δεν φαίνεται καλό, καθόλου καλό θα έλεγα και δεν βλέπω πώς μπορεί να αναστραφεί [εάν υπάρχει έστω και μία περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο]. Απορούν όσοι διαθέτουν ελάχιστους κόκκους εχεφροσύνης: Πώς θα βγει η χώρα από αυτή τη σύγχυση; Πώς θα επανακάμψουν η ελπίδα και η αξιοπρέπεια; Θα γίνει η σποδός των νεκρών λίπασμα για μια εθνική αναγέννηση; Είναι ικανή για κάτι τέτοιο η παρούσα κυβέρνηση;
