Με προσοχή άκουσε ο ελληνικός λαός τον νέο πρωθυπουργό να λέει: «Χρειαζόμαστε έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας που να χαίρει ευρύτατης αποδοχής τόσο στην κοινωνία όσο και στη Βουλή των Ελλήνων, που θα κληθεί αύριο (σήμερα) να τον εκλέξει».
Μάλιστα. Τον βρήκαμε στο πρόσωπο του καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλου, πρώην υπουργού μνημονιακών στη φιλοσοφία τους κυβερνήσεων, στεγνού υπηρέτη των συμφερόντων της ελίτ, χειρουργού, ως εκ της θέσεώς του, ανθρωπίνων συνειδήσεων, ανέργων, εξαθλιωμένων και λοιπών τρομοκρατημένων από τα ασφυκτικά μέτρα της κυβέρνησής του, φίλτατου φιλελεύθερου…
Πάει η Αριστερά, πάνε τα σύμβολά της, η διαύγειά της, το φως, το ήθος της. Μια από τα ίδια.
Πάει και η κουλτούρα της (ευρείας) Αριστεράς, πάνε και οι αγώνες της.
Πάει το σθένος; Θα είναι, μάλλον, παραπάνω σοβαρές απ’ όσο νομίζουμε οι πιέσεις των Βρυξελλών στην Αθήνα…
Επικράτησε η άτολμη λογική ο Πρόεδρος να προέρχεται από τους αντιπάλους, για να δειχτεί έτσι η εθνική(;) υπερκομματική(;) συναίνεση. Τέτοιες ισορροπίες κρατάνε τα παλαιά κόμματα, η κατεστημένη πολιτική, το ατράνταχτο και αλάθευτο του δήθεν διαλόγου.
Τι είδους διάλογος είναι αυτός όταν απουσιάζει η κοινωνία, μόνο τα στελέχη της συγκυβέρνησης γνωρίζουν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Ο Θεός και η ψυχή τους.
Γελάνε πικρά στα γραφεία και τα καφενεία, στους αγρούς και στις εθνικές οδούς, στην ομογένεια και στα μεταναστευτικά στέκια. Pakis for president κραυγάζουν οι είρωνες αγγλομαθείς και όσοι κατεβαίνουν στις πλατείες της χώρας και της οικουμένης για να δηλώσουν την υποστήριξή τους στη νέα κυβέρνηση κατά τη διαπραγμάτευσή της στο άντρο του φιλελευθερισμού, του σκληρού και άτεγκτου· του απρόσωπου και απάνθρωπου αυτού οικονομικού συστήματος.
Παύουν όλα αυτά τώρα. Τώρα μας ενώνει ένας Ελληνας υπέρ όλους, ο πρώτος πολίτης της χώρας και ας έχει τις ελάχιστες αρμοδιότητες. Μα, αντιτείνουν «συνάδελφοί» του τινές, είχε αποσυρθεί ο άνθρωπος από την πολιτική, δεν υπέγραψε μνημόνια. Μπα; Ηταν ή όχι ο αρμόδιος υπουργός στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 όταν δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από υφιστάμενούς του αστυνομικούς ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος; Εκτός εάν είχε τύψεις από τότε και πήγε σπίτι του ο άνθρωπος.
Οπως και να ‘χει, η πρώτη απογοήτευση είναι γεγονός και φαίνεται κάπως δύσκολο να εξαλειφθεί, αλλά αυτό, προφανώς, το είχαν υπόψη τους όσοι πρότειναν τον καθηγητή Δημοσίου Δικαίου και ίσως να θεωρούν την επιλογή τους ως την ιδανική λύση (εθνική ενότητα και άλλα λόγια…).
Η μαγεία χάθηκε, αλλά, θα πει κανείς, τι δουλειά έχει η μαγεία με την πολιτική;
Ναι, αλλά επίσης: τι δουλειά έχει ο ενθουσιασμός (η ανάσα αξιοπρέπειας) με την πολιτική;
Εχει, λοιπόν, και παραέχει, αλλά οσημέραι λησμονούνται τα συναισθήματα· επιστρέφει ο σκληρός, ορθός λόγος των ισορροπιών και της εξουσίας.
Οσα πάνε κι όσα ‘ρθουνε· αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα, πιο ήρεμη, πιο ώριμη, πιο γήινη, πιο ρεαλιστική.
Ποιο όνειρο, ποια φαντασία… Realpolitik, κάπως…
