Κυβέρνηση και συρρίκνωση της πολιτικής

Θεωρούν μερικοί ότι η μεγάλη διαφορά μεταξύ αντιπολίτευσης και κυβέρνησης που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις δεν μπορεί να ανατραπεί -νομίζω σφάλλουν σφάλμα μέγα. Ισως δεν έχουν αντιληφθεί ότι τα δύο συνεταιράκια (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ.) δεν ήρθαν για να φύγουν, είναι αποφασισμένοι να συμμαχήσουν ακόμη και με τον διάβολο προκειμένου να παραμείνουν στους κυβερνητικούς θώκους.

Εάν παρατηρήσει κανείς τον τρόπο που μιλάνε και αντιμετωπίζουν τους πολιτικούς αντιπάλους εύκολα θα αντιληφθεί το θράσος, την ειρωνεία και την απαξία προς αυτούς -χαίρονται γιατί αυτοί είναι πλέον στην εξουσία και οι άλλοι έχουν λυσσάξει αλλά είναι πολύ λίγοι για να τους απειλήσουν [τύχη βουνό, όπως περίπου λέει ο πρωθυπουργός, ευτελίζοντας έτσι την πολιτική διαμάχη και υποβιβάζοντας τη σύγκρουση ιδεολογιών (;) σε προσωπικές αντιπαλότητες]. Και όμως, εκεί παίζεται το κρίσιμο παιχνίδι: στα πρόσωπα και στην «επικοινωνιακή» επικράτηση.

Είναι καλά μελετημένοι οι κύριοι που εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται αριστεροί, χωρίς να αισχύνονται που έχουν συγκυβερνήτες δεξιούς -αλλά γιατί να αισχύνονται; Μήπως αυτοί τι είναι; Κάνουν, πειθήνια και με προθυμία, ό,τι θα έκανε κάθε φιλελεύθερη παράταξη, που οι ισχυροί θα τοποθετούσαν στην εξουσία.

«Διαβάζουν» καλά την κούραση του κόσμου και γνωρίζουν την απέχθεια που τρέφει αυτός ο κόσμος για τον αρχηγό της αντιπολίτευσης αλλά και για όλη την παράταξη της οποίας ηγείται -τόσα χρόνια, τόσα σκάνδαλα, τόσες ρεμούλες, τόση διασπάθιση δημόσιου χρήματος, ε, τους ξέρουν από την καλή και δεν θα ήθελαν με τίποτα -με το δίκιο τους- να τους ξαναδούν στα ηνία της χώρας.

Αξιοσημείωτες επιδόσεις σημειώνουν και στην τέχνη της διαβολής και της συκοφαντίας· όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους κατηγορείται για δεξιές πεποιθήσεις, λοιδορείται κυνικά και περιθωριοποιείται εν ακαρεί -αυτό βέβαια στο μέλλον θα καταστεί αυτεπίστροφο, αλλά έως τότε θα έχουν κάνει τη δουλειά τους.

Ολα αυτά δεν είναι εικασίες, τα λένε οι άνθρωποι στα χωριά και στις παρέες, όσοι τέλος πάντων συνεχίζουν να ασχολούνται με τα κοινά (sic) αλλά και αυτοί που υποφέρουν από τις περικοπές. Οσο και να φαίνεται περίεργο ή, για μερικούς, αδιανόητο, οι υποστηρικτές της κυβέρνησης έχουν πάψει να συρρικνώνονται. Βέβαια αυτό αφορά τους μισούς Ελληνες, διότι αν ψηφίσει ένα 20-25% ακόμη, τότε τα πράγματα αλλάζουν ριζικά εναντίον της νυν κυβέρνησης (των αστών ή μήπως ακόμη να λέμε των αριστερών ή μήπως όλων των Ελλήνων; Αστειότητες…).

Εκείνο που έχει συρρικνωθεί ανεπανόρθωτα είναι η έννοια της πολιτικής, το ενδιαφέρον των πολλών για την τύχη τους, η αδιαφορία για το ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο -μια τέτοια συρρίκνωση αποτελεί μέγιστο κίνδυνο για τη δημοκρατία σε συνδυασμό με την εξορία της χαράς, της ελπίδας, του γέλιου, της γιορτής και την παράλληλη (ταυτόχρονη) έξαρση της θλίψης και της απογοήτευσης που επικρατούν στη χώρα. Η πολιτική ζωή έχει περιοριστεί στα λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα της πατρίδας και το γελοίο είναι ότι συμπεριφερόμαστε λες και είμαστε το κέντρο του κόσμου (οι φτωχούληδες τούτου του κόσμου).

Ενας τραγικός φιλόσοφος συνιστούσε στους συγκαιρινούς του (εγγράμματους, κυρίως) να μάθουν να γελούν -τι να εννοούσε άραγε;