Το στρίμωγμα της γαζέλας

Ο Χαρίλαος Φλωράκης συνήθιζε να χρησιμοποιεί παρομοιώσεις, ρητά και λαϊκές παροιμίες για να περιγράψει την πολιτική κατάσταση ή για να απαντήσει στις επιθέσεις που δεχόταν το κόμμα του.

Κατά κανόνα οι επιλογές του ήταν εύστοχες, πνευματώδεις και αποστομωτικές. Κλίση προς αυτή τη μορφή λόγου έχει και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Λιγότερο παραδοσιακός, αλλά με μεγαλύτερη γκάμα, αφού επιστρατεύει ακόμη και το ποδόσφαιρο -άλλοτε τον Μέσι και άλλοτε την αγαπημένη ομάδα του, τον ΠΑΟΚ.

Το τελευταίο του ήταν αυτό με την Ελλάδα στη θέση της γαζέλας που προσπαθεί να ξεφύγει από δύο ελέφαντες. Η μεταφορά αφορούσε τη διελκυστίνδα ανάμεσα στο ΔΝΤ και το Βερολίνο για το ελληνικό χρέος.

Το ΔΝΤ έχει καταστήσει σαφές ότι για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα πρέπει να υπάρξει διευθέτηση του χρέους ώστε να γίνει βιώσιμο και για να συμβεί αυτό απαιτείται η αναθεώρηση προς τα κάτω των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, από την πλευρά του, επιμένει ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα δεν πρέπει να αλλάξουν -πάνω απ’ όλα οι συμφωνίες, έστω κι αν από παντού τού λένε πως δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθούν ως έχουν-, ταυτοχρόνως όμως δεν συζητά το ενδεχόμενο να μην εμπλακεί το ΔΝΤ στο πρόγραμμα γιατί έχει δεσμευτεί στο γερμανικό Κοινοβούλιο, το οποίο έδωσε τη συγκατάθεσή του για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας υπό τον όρο ότι θα είναι και το ΔΝΤ στο πρόγραμμα.

Από πρώτη ματιά το πρόβλημα φαίνεται άλυτο. Το ΔΝΤ δεν μπορεί να κάνει πίσω, ο Σόιμπλε δεν θέλει να κάνει πίσω. Αρα; Η πλευρά που θα υποχωρήσει για να μη φανεί ότι συνθηκολογεί άνευ όρων πρέπει να διαθέτει έναν ισχυρό λόγο. Στη Γερμανία έχουν εκλογές.

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι καλές για τη Χριστιανοδημοκρατία, η συνοχή της απειλείται αφού οι Χριστιανοκοινωνιστές σκέφτονται για πρώτη φορά στην ιστορία τους να κατεβάσουν δικό τους υποψήφιο, το ξενοφοβικό κόμμα του μάρκου ανεβαίνει, στο SPD ακούγονται φωνές υπέρ της συνεργασίας και σε ομοσπονδιακό επίπεδο με την Αριστερά και τους Πράσινους και αυτό που δεν επιθυμεί ο Σόιμπλε είναι να δώσει την εντύπωση ότι υποχωρεί.

Η μία λύση είναι να παραμείνει το ΔΝΤ μόνο ως ειδικός σύμβουλος, διατηρώντας φυσικά τις απόψεις του και πιέζοντας στα ζητήματα που είναι πολύ ενοχλητικά για την Ελλάδα.

Η άλλη λύση είναι να δεχτούν οι Γερμανοί να ανοίξει τώρα η συζήτηση για το χρέος, παίρνοντας όμως σημαντικά ανταλλάγματα από την Ελλάδα -ό,τι ζητάει το ΔΝΤ στα εργασιακά και ό,τι άλλο σκαρφιστεί ο Σόιμπλε για να κάνει τη ζωή της κυβέρνησης δύσκολη και τη δική του αναδίπλωση διαχειρίσιμη. Και στις δύο περιπτώσεις πάντως η γαζέλα θα είναι στριμωγμένη.

Βεβαίως υπάρχει και μια τρίτη λύση: να βγει η γαζέλα από τη θανάσιμη παγίδα χρησιμοποιώντας την ταχύτητά της. Εκδοχή που μάλλον δεν περνάει από το μυαλό του Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Ανάγωγα

Με την τροπή που παίρνουν τα πράγματα για το χρέος, δεν βλέπω τον Τσίπρα να φοράει γραβάτα σύντομα.