Ιδιοτελείς…

Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό των βουλευτών που σήμερα είτε είναι ανεξάρτητοι, είτε βρίσκονται στη μεθοριακή γραμμή μεταξύ ανεξαρτητοποίησης και ΑΝ.ΕΛΛ., είτε κινούνται στην περιοχή της ΔΗΜΑΡ και ζητούν με κείμενα και δηλώσεις συναίνεση για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή και στη συνέχεια εκλογές, σε απροσδιόριστο όμως χρόνο. Και δεν το καταλαβαίνω γιατί την ίδια στιγμή που αγωνίζονται για να βρεθεί λύση εδώ και τώρα στο θέμα του Προέδρου, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, έχουν την άποψη ότι αυτή η κυβέρνηση έχει αποτύχει παταγωδώς και επίσης σχεδόν όλοι υποστηρίζουν ότι η κοινωνία δεν αντέχει νέα επώδυνα μέτρα.

Για αφελείς δεν τους κόβω. Συνεπώς, δεν μπορεί να μη συνειδητοποιούν ότι συμφωνία για τον Πρόεδρο συνεπάγεται παράταση του βίου της δικομματικής κυβέρνησης (της αποτυχημένης σύμφωνα με την ανάλυσή τους) και ανοίγει τον δρόμο για την προώθηση νέου προγράμματος -είναι έτοιμο, κατατεθειμένο και έχει γίνει δεκτό από την κυβέρνηση- που θα φέρει κι άλλα επαχθή μέτρα (τα οποία πάλι σύμφωνα με την εκτίμησή τους δεν αντέχει η κοινωνία).

Αν όμως δεν είναι αφελείς, τότε τι είναι; Νομίζω, ιδιοτελείς. Είναι σαφές ότι δεν θέλουν εκλογές. Αλλοι γιατί δεν έχουν ολοκληρώσει τις συζητήσεις που είναι σε εξέλιξη στο παρασκήνιο για ένταξή τους σε εκλογικούς συνδυασμούς (κυρίως της Ν.Δ.), άλλοι γιατί φοβούνται ότι το αποτέλεσμα της κάλπης θα είναι συντριπτικό για το πολιτικό σύστημα, μέρος του οποίου είναι οι ίδιοι και έτσι θα τεθούν εκτός σκηνής (ίσως οριστικά) και, τέλος, άλλοι γιατί δεν θα προλάβουν να οργανωθούν και να συγκροτήσουν πολιτικό σχήμα για να διεκδικήσουν με κάποιες αξιώσεις την παρουσία τους στον πολιτικό στίβο (αφορά πρόσωπα και συλλογικότητες που περιφέρονται στις όχθες της Κεντροαριστεράς). Θα προτιμούσα όλοι αυτοί να το παραδεχτούν ευθαρσώς, παρά να κρύβουν τις προθέσεις τους πίσω από καλλιγραφικές λεζάντες, υποδυόμενοι τους φρουρούς της ομαλότητας.

Ας συνυπολογίσουν ακόμη πόσο θα δηλητηριαστεί το κλίμα από τις υποψίες που θα κυκλοφορήσουν (ας μην έχουν καμία αμφιβολία γι’ αυτό) ότι η στήριξή τους στην κυβέρνηση ήταν προϊόν συναλλαγής, όχι μόνο πολιτικού χαρακτήρα. Ας σκεφτούν μήπως με το πρόσχημα της πολιτικής σταθερότητας ρίξουν νερό στον μύλο όσων επεξεργάζονται σχέδια πολιτικής ανωμαλίας προκειμένου να κρατηθούν πάση θυσία στην εξουσία.

Είπε ο πρωθυπουργός για την απόφαση του Βρετανικού Μουσείου να δανείσει γλυπτό του Παρθενώνα στο Μουσείο Ερμιτάζ ότι «τα γλυπτά δεν τεμαχίζονται, δεν δανείζονται και δεν παραχωρούνται». Δικαιολογημένη η οργή του Αντ. Σαμαρά, αλλά τι την ήθελε αυτή τη δήλωση; Κάτι ανάλογο είχε πει ένας άλλος πρωθυπουργός, ο Ανδρέας Παπανδρέου, για το κόμμα του. Σήμερα βλέπουμε πόσο έξω έπεσε. Ελπίζουμε να μην έχει την ίδια τύχη και ο Αντ. Σαμαράς, αν και οι Βρετανοί σε τέτοια ζητήματα συμπεριφέρονται σαν να είναι η αυτοκρατορική δύναμη του παρελθόντος. Τότε, που ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην επικράτειά τους.