Αυτή η κυβέρνηση έχει ένα πρόβλημα με τον χρόνο. Βάζει συνεχώς στον εαυτό της εξαιρετικά φιλόδοξους στόχους, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα, ωστόσο σε αρκετές περιπτώσεις δεν ήταν συνεπής, είτε γιατί μεσολάβησε κάτι που δεν το είχε υπολογίσει είτε γιατί δεν είχε μετρήσει καλά τις δυνάμεις και τις αντοχές της είτε γιατί υποτίμησε την κατάσταση.
Η σχέση πολιτών και πολιτικής έχει τραυματιστεί. Οι αιτίες είναι πολλές. Σημαντικότερη, ίσως, η εκκωφαντική διάψευση των προσδοκιών που τα κόμματα είχαν καλλιεργήσει. Δεν είναι εύκολο να χτιστεί μια σχέση εμπιστοσύνης, ιδιαίτερα στις μέρες μας, με την καχυποψία διάχυτη, τις δίκες προθέσεων σε καθημερινή βάση και τους τενόρους της αντιπολιτικής σε πλήρη δράση.
Απαιτούνται δείγματα γραφής και κυρίως ειλικρίνεια από την πολιτική. Ο κόσμος μπορεί να κατανοήσει τις δυσκολίες, όταν απέναντι σου είναι ισχυρότεροι και αδίστακτοι αντίπαλοι και να δεχτεί ακόμη και την υποχώρησή σου, αρκεί να πειστεί ότι προσπάθησες για το καλύτερο και ότι αυτό που του έλεγες πως επιδιώκεις το πίστευες πραγματικά και δεν τον παραπλανούσες, για να εξασφαλίσεις τη συγκατάθεσή του.
Η αξιολόγηση σέρνεται. Ολες οι πλευρές, από την επόμενη μέρα της υπογραφής του Μνημονίου, διακήρυσσαν ότι πρέπει να κλείσει γρήγορα, για να βγει η χώρα από την αβεβαιότητα. Μάλιστα, κυβερνητικοί αξιωματούχοι διακινδύνευαν προβλέψεις.
Στην αρχή ο μήνας-σταθμός ήταν ο Οκτώβριος. Τζίφος. Στη συνέχεια ορίστηκε ο Δεκέμβριος. Νέα αστοχία. Ηρθε ο Μάρτιος και πέρασε χωρίς αποτέλεσμα, για να πάμε στον Απρίλιο που ήταν το Πάσχα των Καθολικών. Ούτε τότε βγήκε λευκός καπνός από τις… καμινάδες των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον.
Και φτάσαμε έτσι στο Πάσχα των Ορθοδόξων. Μας είπαν (για να είμαστε δίκαιοι, και οι ξένοι τα ίδια έλεγαν) πως εδώ τερματίζουμε και συνέδεσαν την ανάσταση του Κυρίου με την ανάσταση της ελληνικής οικονομίας.
Το πρώτο θα συμβεί, όπως κάθε χρόνο άλλωστε. Για το δεύτερο θα δούμε τι θα πει το Eurogroup, όποτε συγκληθεί. Νέα προθεσμία, λοιπόν. Μετά; Δεν υπάρχει μετά. Πλησιάζει ο Ιούλιος, πρέπει να πληρώσουμε τις δόσεις, λεφτά όμως δεν υπάρχουν.
Ανάλογη τακτική υπεραισιόδοξων εκτιμήσεων ακολούθησε η κυβέρνηση σε πολλά άλλα μέτωπα. Για παράδειγμα, στο προσφυγικό έθετε διαρκώς ημερολογιακούς στόχους. Πότε για την ολοκλήρωση των hotspots, πότε για τη μετακίνηση των προσφύγων από το λιμάνι του Πειραιά, πότε για την επίλυση του προβλήματος της Ειδομένης. Σε όλα φτάνει με καθυστέρηση. Αναμενόμενο.
Ουδείς σοβαρός άνθρωπος είχε την αξίωση να αντιμετωπιστεί το μείζον αυτό ζήτημα με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα από την ελληνική διοίκηση, η οποία δεν έχει αξιοζήλευτη παράδοση στη διαχείριση τέτοιας έκτασης κρίσεων. Πόσο μάλλον σήμερα που είναι αποδιοργανωμένη λόγω των μνημονίων. Ακόμη και χώρες με επάρκεια σε όλα τα επίπεδα δεν έχουν καλύτερες επιδόσεις.
■ Το ερώτημα λοιπόν είναι, γιατί η κυβέρνηση έβαζε στόχους, για την υλοποίηση των οποίων δεν μπορούσε να εγγυηθεί. Στη μία περίπτωση (αξιολόγηση) τον τόνο έδιναν οι δανειστές, στην άλλη (προσφυγικό) την ξεπερνούσε η δύστροπη πραγματικότητα. Καλό είναι να είσαι αισιόδοξος. Αρκεί να ξέρεις με τι και με ποιους έχεις να κάνεις. Ο βολονταρισμός σε μεγάλες δόσεις έχει δυσάρεστες παρενέργειες.
Ανάγωγα
Πριν από δέκα μέρες ο Δημήτρης Κουφοντίνας κατέθεσε για πολλοστή φορά αίτηση στο συμβούλιο φυλακής, προκειμένου να του χορηγηθεί ολιγοήμερη άδεια, την οποία δικαιούται εδώ και πέντε χρόνια. Ολες οι αιτήσεις του μέχρι τώρα έχουν απορριφθεί με διαφορετικά σκεπτικά. Επίσης, εδώ και μήνες εκκρεμεί το αίτημά του για μεταγωγή από το υπόγειο «τυφλό» κελί.
Ενα κράτος δικαίου δεν μπορεί να συμπεριφέρεται εκδικητικά ούτε να επιτρέπει στους λειτουργούς του να εφαρμόζουν τον νόμο κατά πώς νομίζουν. Αν θεωρεί ότι ο νόμος είναι προβληματικός, τον αλλάζει. Οσο όμως υπάρχει, πρέπει να ισχύει για όλους.
