Ολα κι όλα, την αλήθεια μου θα την πω. Αυτή την εβδομάδα, καταμπερδεύτηκα. Νοηματικά, ιδεολογικά, χρονικά, ήρθε και ένα υπαρξιακό και κούμπωσε και γίναν όλα αχταρμάς… Το κακό ξεκίνησε το Σάββατο το βράδυ. «Θέλω μέσα σε αυτές τις σκοτεινές μέρες να δώσω λίγο χρώμα, για τους ανθρώπους που μπορεί να στερούνται υλικών μέσων», είπε γνωστή ξανθιά παρουσιάστρια, που παρουσίασε τον εαυτό της ως χρωματιστό σωτήρα, για μία ακόμη φορά μέσα στα τόσα χρόνια που έχει «χρωματίσει» πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα και βραδινάδικα.
Στην τηλεόραση έγινε αυτή η κοσμοσωτηρία. Το σίγουρο είναι πως το «χρωματιστό» α λα Φλωρινιώτη το πέτυχε διάνα. Αλλά, βρε παιδί μου, μπερδεύτηκα. Πώς θα ξεσκοτεινιάσει τηλεοπτικά όσους δεν έχουν «υλικά μέσα», άρα και τηλεόραση; Και πώς φωτίζεται κανείς όταν του πλασάρεις για χαρά και ευτυχία ξαναζεσταμένη σούπα προηγούμενων, «τελειωμένων» αισθητικά και πολιτιστικά, δεκαετιών, με κύριο συστατικό (της σούπας πάντα) ένα μάτσο μαϊντανούς; Δεν λέω, τίγκα στη βιταμίνη ο μαϊντανός. Κάνει καλό, δεν λέω. Αλλά πολλή βιταμίνη, βρε παιδάκι μου. Εγκωσα.
Το βλέπετε πως το λεξιλόγιό μου πάει από το κακό στο χειρότερο. Το ‘πα, να πεις δεν το ‘πα, έχω πάρει την κατρακύλα αυτή την εβδομάδα. Κουβάρι το μυαλό… Και μετά το «ταξίδι στον χρόνο της ανεμπόδιστης βλακείας» του Σαββάτου, ήρθε και η Κυριακή, γιορτή και σχόλη.
Οχι όμως για μας τους δημοσιογράφους που δουλεύουμε για το φύλλο της Δευτέρας. Διαβάζω λοιπόν, δουλεύοντας (καταμπερδεμένη πάντα) πως ο Κλούνεϊ ο Τζορτζ είναι υποστηρικτής της Χίλαρι της Κλίντον (!) και δεξιώθηκε τη «δημοκρατική» ιδεολογία του μαζί με άλλους θαυμαστές της κυρίας «συγχωρώ και ξεχνώ», για 350 χιλιάρικα περίπου τα δύο άτομα. Και βγήκε λίγες μέρες μετά και δήλωσε πως είναι «αισχρό» να δίνονται τόσα λεφτά για ένα δείπνο. Εκεί πια, μ’ έχασε. Αγκάλιασα τα ξανθά μου μαλλιά και συμφιλιώθηκα με τη φύση μου.
Με τα πολλά σουρεαλιστικά και άλλα δεινά, ήρθε και η «Δευτέρα κάτι έχω». Και είχα. Μία έκλαμψη. Διάβασα πως ο διάσημος σεφ εξ Αμερικής, Αντονι Μπουρντέν, πήγε στη Νάξο και δοκίμασε, λέει, φρέσκα εδέσματα κατευθείαν από το αλιευτικό σκάφος.
Τα εδέσματα, τα κατευθείαν απ’ την ψαρότρατα, ήταν (γράφουν) «σαλάτα με χταπόδι και ροφός με ελαιόλαδο και λεμόνι». Αντε πάλι βραχυκύκλωμα. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, εμείς στην Ελλάδα όταν βάζουμε λάδι στο φαγητό, δεν το γράφουμε λες και προσθέσαμε κι εγώ δεν ξέρω τι απίστευτο συστατικό. Εχεις ακούσει εσύ ποτέ τη μάνα σου να λέει: «Γιόκα μου, μαρίδες με λάδι και λεμόνι σου ‘φτιαξα σήμερα να καρδαμώσεις»; Οχι, γιατί θα τρελαθώ η γυναίκα.
Μην τα πολυλογώ και τα πολυμπερδεύω πιότερο, έτσι πέρασε όλη η εβδομάδα μέχρι που ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. «Μας εμπιστεύονται γιατί έχουμε 70 χρόνια εμπειρίας και πρόγραμμα που το ακολουθούμε πάντα και παντού».
Οχι, δεν το είπαν 29 κατασκευαστές πλυντηρίων, ούτε η ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια κουμπαρομπεμπέκα, ούτε καν ο ψαροτρατάς που μαγείρεψε το λαδολέμονο με ροφό. Η Λαγκάρντ το είπε στη «Le Figaro». Τα ‘χει πει όλα αυτή η γυναίκα τις τελευταίες μέρες. Τι για «σοκ στους λαούς που δεν ακούν» είπε, τι «να σε στήσω με τον τοίχο στην πλάτη για να μάθεις, κακό παιδί Ελληνα» ξεστόμισε, τι «σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω» τόνισε. Αλλά το ότι έχουν καταστρέψει εδώ και 70 χρόνια κόσμο και κοσμάκη και γι’ αυτό τους παρακαλάμε να μας μπαστακωθούν δόξα και τιμή, ε αυτό πια δεν το άντεξα.
Τι φταίει δεν ξέρω. Κάτι που δεν έχω μάθει να τρώω ξαναζεσταμένη σούπα, κάτι που δεν θέλω να με «χρωματίζουν» αντιαισθητικά, κάτι που δεν έχω εκτιμήσει, ως φαίνεται, δεόντως το λαδολέμονο, κάτι οι ζέστες, κάτι τα λόγια του παπά και του Πάπα μαζί, μπουρδουκλώθηκα για τα καλά…
Μήπως τελικά η ανάγκη για κατανόηση της πραγματικότητας δεν είναι παρά ένα κοινό υποκατάστατο της ανάγκης ύπαρξης αυτής της πραγματικότητας; Μήπως αντί να την καταλάβουμε, να την αλλάζαμε καλύτερα, ώστε να γίνεται κατανοητή; Λέω εγώ τώρα… Μήπως;
