Οργίλα όργια

Οι κάτοικοι της μάντρας ήταν ένα συνονθύλευμα από εργάτες της μέρας και εργάτες της νύχτας και χωρίζονταν σε θύτες και σε θύματα. Τη νύχτα, κυνηγοί (θύτες) ήταν οι βάτραχοι που ζούσαν μες στα βούρλα και κάτι χλομά σαμιαμίδια, διάφανα, με γουρλωτά μάτια, που ζούσαν στις ρωγμές, πιο ψηλά στον τοίχο…

Ως θύμα των ελληνικών κυβερνήσεων, τις οποίες υπερεκτίμησε, παρουσιάστηκε η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, σε πρόσφατη συνέντευξή της. Τι υπερεκτίμησε; Μα τη θέληση των Ελλήνων να δεχτούν τα μέτρα του Ταμείου, που παρότι αποδέχτηκε πως έκανε λάθος ως προς τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές, είπε πως ουσιαστικά το λάθος ήταν πως δεν αποδέχτηκαν οι Ελληνες αυτό το λάθος ως δικό τους.

Λεία των χλομών σαμιαμιδιών ήταν ένας λαός από αφηρημένες, ανόητες αραχνόμυγες που πετούσαν με βουτιές ή περπατούσαν άτσαλα ανάμεσα στα φύλλα… «Η Ελλάδα δεν μπορεί να σέρνεται διαρκώς και να περιμένει ότι τα πράγματα απλά θα διευθετηθούν μόνα τους», δήλωσε στην ίδια συνέντευξη η Κριστίν.

Νυχτοπεταλούδες, σ’ όλα τα μεγέθη και τα σχήματα –ριγέ, καρό, βουλάτες, εμπριμέ, δαντελωτές– φτερούγιζαν σε αχνά σύννεφα πάνω από τον μισογκρεμισμένο μαντρότοιχο, όσες τουλάχιστον κατόρθωναν να επιβιώσουν από τις σαρκοβόρες ορέξεις των νυχτόβιων πτηνών και ερπετών… «Είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι αλλάζουν σημαντικά μόνο όταν είναι με την πλάτη στον τοίχο», ξέρασε σε μια θριαμβευτική ομολογία πίστεως της μεταδημοκρατίας πάσης Ελλάδος και κόσμου ολάκερου η κ. ΔΝΤ.

Στη βάση του μαντρότοιχου, οι κάμπιες των μυρμηγκοφάγων έσκαβαν τις κωνικές τους λακκούβες κι έστηναν καρτέρι στ’ ανύποπτα μυρμήγκια – αν τύχαινε να πατήσουν στην άκρη της παγίδας, τα βομβάρδιζαν με άμμο, τα έριχναν μέσα και τα έπιαναν στα φοβερά, σαν τανάλιες, σαγόνια τους…

«Ισως να χρειαστεί λίγο περισσότερο δράμα και οικονομική μιζέρια για να αλλάξουν ουσιαστικά τα πράγματα», έσπευσε να διευκρινίσει η Λαγκάρντ, συμπληρώνοντας πως θεωρεί υποχρέωση του ΔΝΤ –αλλά και δική της προσωπικά (!)– να βοηθήσουν τις χώρες να προετοιμαστούν γι’ αυτό. Το επαναλαμβάνω: «Να βοηθήσουν τις χώρες να προετοιμαστούν για περισσότερο δράμα και οικονομική μιζέρια».

Ξαναγυρνώντας στον γνώριμο, ανοιξιάτικο τοίχο μας, στο κοκκινόχωμα που ένωνε τις πλίθες του, οι σφήκες έσκαβαν τούνελ και πετούσαν χαμηλά, γυρεύοντας αράχνες. Τις μαχαίρωναν με το κεντρί τους, παραλύοντάς τες, και τις πήγαιναν για τροφή στις προνύμφες τους… «Κατά κάποιο τρόπο, χρειάζεται ένα τρομερό σοκ προκειμένου κάποιος να ξυπνήσει. Αυτή συχνά είναι η υπόθεση», ξεκαθάρισε το Χριστινάκι μας.

Πάνω στα καινούργια καταπράσινα φύλλα που ξέβγαιναν από τις τρύπες της μάντρας, κάτι αυτοκρατορικές, παχιές κάμπιες έτρωγαν τεμπέλικα τα καταπράσινα αυτά φύλλα… «Είναι ίσως λίγο καταθλιπτικό, αλλά έτσι λειτουργούν τα πράγματα αυτή τη στιγμή: ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να καταφέρουμε τους ανθρώπους να κάνουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες ενδεχομένως να βοηθήσουν στην αποτροπή της επόμενης κρίσης, είναι να πας στα άκρα μιας άλλης κρίσης», ξανάπε η Κριστίν (προσοχή στο: «ενδεχομένως». Τουτέστιν, η κρίση κρίση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος).

Οι παραπάνω περιγραφές είναι εσωτερικό δάνειο από τον υπέροχο συγγραφέα Τζέραλντ Ντάρελ, που έγραψε το «Η οικογένειά μου και άλλα ζώα» όταν βρέθηκε για πέντε χρόνια στην Κέρκυρα, τέλη του ’30.  Ενα φυσικό ανοιξιάτικο όργιο της ελληνικής υπαίθρου, σε όλο του το μεγαλείο.

Οι δεύτερες περιγραφές είναι ένα (ακόμη) εξωτερικό δάνειο από πρόσφατη συνέντευξη της Κρ. Λαγκάρντ στο Bloomberg (δες: 12/4/2016, https://demo.efsyn.gr/arthro/milise-gia-ta-lathi-dnt-kai-tis-eythynes-ellada): Ενα αφύσικο ανοιξιάτικο όργιο, που οι πολιτικοί φιλόσοφοι θα ονόμαζαν «ομολογία πίστης στον ενδοολοκληρωτισμό» και οι συνειδητοποιημένοι πολίτες, «ομολογία εγκλήματος».

Οδηγίες χρήσης προς οργι-σμένους αναγνώστες: η πλήρης απομνημόνευση της δεύτερης ομολογίας κρίνεται απολύτως απαραίτητη, για την απευθείας κατάποση της οποίας, ωστόσο, απαιτείται η ολοκληρωμένη ανάγνωση της πρώτης.