«Ενότητα χωρίς σιωπή», η φράση αυτή αποδίδεται στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη και περιλαμβάνεται σητν ομιλία του στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Αυτά πάνε μαζί; Για να μην διασαλευθεί η ενότητα του κόμματος και για να μην διαρραγεί η συνοχή της κυβέρνησης, πρέπει να υπηρετηθεί η ενότητα με κάθε μέσο.
Οφείλουν αυτοί που έχουν αντιρρήσεις για ορισμένες επιλογές της ηγεσίας να μην ξεπερνούν τα όρια της κριτικής, να μην ρίχνουν νερό στο μύλο της εσωστρέφειας που καραδοκεί για να πλήξει το καθεστώς.
Λίγα λόγια και μετρημένα για να μην εκμεταλλευθούν οι πολιτικοί αντίπαλοι την κατάσταση και απειλήσουν την κυριαρχία της παράταξης. Άρα ούτε σιωπή ούτε φωναχτή κριτική. Είναι εύκολη η ισορροπία;
Όχι. Ο πολιτικός που χρησιμοποίησε αυτή τη φράση προτίμησε τη σιωπή για να μην υπονομεύσει την ενότητα. Και μάλιστα όχι για ένα γενικής φύσεως θέμα, όχι για μια λεπτομέρεια, αλλά για ένα ζήτημα που τον αφορά προσωπικά. Την είπε παρουσία του επικεφαλής της κυβέρνησης, ο οποίος με την ιδιότητα του πολιτικού προισταμένου της ΚΥΠ, επέτρεψε, ασχέτως αν δήλωσε ότι δεν ήξερε, να παρακολουθηθεί το τηλέφωνο του για αρκετούς μήνες. Δηλαδή το σύστημα τον υποψιαζόταν.
Το έμαθε ο κ. Χατζηδάκης όταν βρόντηξε το σύμπαν με το σκάνδαλο των υποκλοπών, ωστόσο ούτε εξηγήσεις ζήτησε ούτε στη Δικαιοσύνη προσέφυγε. Δεν το θεώρησε φρόνιμο. Συμπέρασμα; Επέλεξε να υπερασπιστεί τον ενότητα, θυσιάζοντας την αξιοπρέπεια του.
