Οπωσδήποτε όχι, εκτός αν…

«Η απάντηση είναι εύκολη και μονολεκτική. Οχι». Αυτή ήταν η αντίδραση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και επικεφαλής του Eurogroup, Κυριάκου Πιερρακάκη, στην ερώτηση των δημοσιογράφων του ΣΚΑΪ, Δημήτρη Οικονόμου και Ακη Παυλόπουλου, την Τρίτη το πρωί, αν λόγω της συγκυρίας υπάρχει περίπτωση ο πρωθυπουργός να αποφασίσει να πάει σε πρόωρες εκλογές. Δεν θα μπορούσε να πει κάτι άλλο, ήταν μια αυτονόητη απάντηση. Οτιδήποτε άλλο έλεγε εκτός από την κατηγορηματική διάψευση θα τροφοδοτούσε τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών. Ξέρει σίγουρα ο κ. Πιερρακάκης ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας; Οχι. Και να ήξερε δεν θα το έλεγε γιατί θα έκαιγε το χαρτί του αιφνιδιασμού. Δεν το ξέρει ούτε ο πρωθυπουργός. Το σκέφτεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Η κοινή λογική, αν υπάρχει τέτοια, λέει ότι οφείλει να το σκεφτεί. Οι πληροφορίες και οι φήμες επιμένουν. Δεν κατασκευάζονται από τους δημοσιογράφους. Αυτοί δημοσιεύουν πληροφορίες από κομματικούς και κυβερνητικούς παράγοντες που αναλύουν την κατάσταση, διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις (φανερές και κρυφές) κάτω από τις γραμμές και μεταφέρουν τη γνώμη τους και την εκτίμησή τους στα μέσα ενημέρωσης, κυρίως στις διευθυντικές ομάδες τους, οι οποίες με τη σειρά τους αναθέτουν στους αρμόδιους συντάκτες να δουν το θέμα και να συντηρήσουν τη σχετική φιλολογία, η οποία είναι πολύ δημοφιλής και βασικό θέμα συζήτησης στους καφενέδες της επικράτειας (κλασικούς και διαδικτυακούς).

Γιατί όμως είναι υποχρεωμένος ο κ. Μητσοτάκης να εξετάζει την περίπτωση πρόωρων εκλογών, ενώ υποδύεται τον θεσμικό και δηλώνει με κάθε ευκαιρία ότι πρέπει οι κυβερνήσεις να κλείνουν τον εκλογικό κύκλο τους και να κρίνονται στο τέλος της θητείας τους; Γιατί εκτός από θεσμικός (λέμε τώρα) είναι και νάρκισσος. Θέλει να είναι πρωταγωνιστής. Ο χρόνος όμως δεν δουλεύει υπέρ του.

Η κυβέρνησή του είναι περικυκλωμένη από σκάνδαλα και ο ίδιος προσωπικά είναι στο στόχαστρο λόγω της ιδιότητάς του (πολιτικός προϊστάμενος της ΚΥΠ), αφού το σκάνδαλο των υποκλοπών βγήκε από το αρχείο, έχει πολλές ουρές και τον απειλεί. Αν προσθέσουμε στον κατάλογο και τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, τον πόλεμο στη γειτονιά μας και τις συνέπειές του στην καθημερινότητα των πολιτών, δημιουργείται μια κατάσταση πολύ ενοχλητική και είναι πιθανό λίαν συντόμως να χαθεί ο έλεγχος και να έχουμε εξελίξεις που θα πλήξουν καίρια αυτόν και το καθεστώς που εδώ και επτά χρόνια στήνει με επιμέλεια.

Στην παρούσα φάση έχει δύο πλεονεκτήματα: την πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας στις μετρήσεις -το δεύτερο ΠΑΣΟΚ απέχει πολύ- και την πολυδιάσπαση της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης, όπου οι τρικυμίες στα φλιτζανάκια του καφέ είναι καθημερινό φαινόμενο, ταλαιπωρούν τους μυημένους και αφήνουν παγερά αδιάφορους τους πολίτες που ζητούν αλλαγή και βλέπουν διαγκωνισμούς, κρίσεις αυτολύπησης, αριστερόμετρα, ακούνε μεγαλόστομες τιποτολογίες, ραχιτικές ιδέες και φλερτάρουν με την πολιτική αποχή.

Ανάγωγα

Λευκός Οίκος-Watergate. Μέγαρο Μαξίμου-Predator. Δύο ιστορίες. Στην πρώτη περίπτωση ο Νίξον παραιτήθηκε. Στη δεύτερη;