ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Το καλοκαίρι του 2010 ήταν το τελευταίο που θα περνούσαν μαζί τα προεδρικά ζεύγη Ερντογάν και Ασαντ, με τις κοινές διακοπές να διαμηνύουν προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι η προσέγγιση Τουρκίας-Συρίας που πυροδοτήθηκε από την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 ήταν μια μη αντιστρέψιμη δυναμική.

«Στην Ευρώπη έχουν δημιουργήσει τη ζώνη Σένγκεν, στην περιοχή μας όμως ο αδελφός μου ο Μπασάρ και εγώ θα ιδρύσουμε τη ζώνη Σάμγκεν», σχολίασε ο Ερντογάν παίζοντας με τις λέξεις, καθώς Σαμ είναι η ονομασία της Δαμασκού στα αραβικά και στα τουρκικά.

Ο Τραμπ δεν ζήτησε ακόμη από τον Νετανιάχου να προσφωνήσει αδελφό του τον Ερντογάν καθώς μετά τη διαβεβαίωση ότι δεν θα δημιουργήσει προβλήματα προφανώς το μήνυμα εξακολουθεί να μένει το ίδιο: Διώξε τους S-400 από την Τουρκία και έλα να τα βρούμε.

Η απάντηση του «Μπίμπι» στη δεύτερη μέσα σε λίγους μήνες δημόσια προτροπή του Τραμπ προηγήθηκε της παραίνεσης του ενοίκου του Λευκού Οίκου μέσω της αναγνώρισης της Σομαλιλάνδης, έναν ελιγμό που βραχυκυκλώνει τη μετατροπή της Σομαλίας σε προτεκτοράτο της Τουρκίας και ανοίγει τον δρόμο για επέμβαση μεγάλης κλίμακας στην Υεμένη κατά των δυνάμεων των Χούθι.

Τα γεγονότα τρέχουν και ήδη έχουν ξεπεράσει και τις πιο τολμηρές γεωπολιτικές φαντασιώσεις.

Η πρόκληση της σταθεροποίησης της μετά Ασαντ Μέσης Ανατολής δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί με την επιδιαιτησία του Τραμπ να διχοτομεί τη Συρία σε δύο ζώνες επιρροής.

Η Τουρκία είναι παρούσα στη Λιβύη, στη Σομαλία και στο Κασμίρ, διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και έχει προωθήσει τα πιόνια της στην Ερυθρά Θάλασσα, στο κέρας της Αφρικής, στην υποσαχάρια Αφρική και στον Ινδικό Ωκεανό.

Η συγκρουσιακή δυναμική Ισραήλ-Τουρκίας δεν ενισχύεται διαδοχικά από τον σκληρό πυρήνα στην περιφέρεια αλλά σε όλα ταυτόχρονα τα μέτωπα.

Από την Αδριατική ώς το Σινικό Τείχος ήταν τα όρια μιας ζώνης επιρροής της Τουρκίας κατά τον Οζάλ, σε μια επίδειξη διπλωματικού μικρομεγαλισμού ο οποίος αργά αλλά σταθερά προβάλλει όχι πλέον ως εξαίρεση αλλά ως συνιστώσα της νέας κανονικότητας του αναδυόμενου πολυκεντρικού κόσμου.