Ο πρωθυπουργός, όποτε του δίνεται η ευκαιρία, διαψεύδει με κατηγορηματικό τρόπο και τις πρόωρες κάλπες και την αλλαγή του εκλογικού νόμου και τις διπλές εκλογές στην περίπτωση που δεν καταφέρει το κόμμα του να πιάσει τον στόχο της αυτοδυναμίας. Ωστόσο την ίδια στιγμή τα σενάρια επιμένουν και για τα τρία ζητήματα. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πρόκειται για σενάρια που κατασκευάζονται από τα μέσα ενημέρωσης γιατί αυτή είναι η δουλειά τους, δηλαδή να ασχολούνται με ορισμένα από τα πιο δημοφιλή θέματα στους μικρούς καφενέδες της επικράτειας και στο μεγάλο καφενείο του διαδικτύου.
Ομως οι πληροφορίες έρχονται από κυβερνητικούς παράγοντες, μερικοί εκ των οποίων δηλώνουν ότι είναι συνομιλητές του αρχηγού της Δεξιάς και όντως είναι αν κρίνουμε από τα πόστα που έχουν, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι είναι κοντά στο μέγαρο Μαξίμου και μεταφέρουν τις συζητήσεις που γίνονται εκεί σε εμπιστευτικό επίπεδο, χωρίς πάντως να μπορούν να αποδείξουν ότι αυτό ισχύει. Πιθανότατα να μεταμφιέζουν την επιθυμία τους σε πραγματικότητα. Σύνηθες. Οι μετρήσεις -έχουμε πανευρωπαϊκό ρεκόρ αφού μιλάμε για τρεις δημοσκοπήσεις την εβδομάδα- βγάζουν ότι πολλοί πολίτες (κοντά στο 40%) ζητούν πολιτική σταθερότητα.
Τα περί πολιτικής σταθερότητας είναι το βασικό στοιχείο του αφηγήματος που εκφωνούν ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί του -κυρίως εκείνοι που δεν κρύβονται- και τα κομματικά στελέχη που εκ της θέσεώς τους έχουν εικόνα της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, στη βάση και στο εκλογικό ακροατήριο της παράταξης. Οταν μιλάνε για πολιτική σταθερότητα εννοούν την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας. Κατά την κρίση τους κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να πιάσει αυτόν τον στόχο (τα στοιχεία συνηγορούν) και καμιά κυβέρνηση συνεργασίας δεν μπορεί να λειτουργήσει σταθεροποιητικά σε μια περίοδο εξαιρετικά κρίσιμη για τη χώρα.
Ούτε και μια κυβέρνηση συνεργασίας που θα έχει κορμό τη Νέα Δημοκρατία και πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Αυτή ναι, θα είναι μια καλή εξέλιξη και επιθυμητή για το καθεστώς, αλλά ξέρουν πολύ καλά όσοι και όσες ασχολούνται παρασκηνιακά με το επίμαχο ζήτημα ότι ο μικρότερος εταίρος για να δεχτεί να εμπλακεί στη διακυβέρνηση ώστε να μην πάμε σε νέες εκλογές, θα απαιτήσει εκτός από υπουργικές καρέκλες και άλλο πρόσωπο για τη θέση του πρωθυπουργού, εκδοχή που στην παρούσα φάση δεν συζητά ο κ. Μητσοτάκης. Για διάφορους λόγους. Είτε γιατί θεωρεί ότι θα είναι η αρχή του τέλους της κυριαρχίας του, είτε γιατί φοβάται ότι σε μια τέτοια κυβέρνηση, που δεν θα κάνει κουμάντο μόνο αυτός, υπάρχει ο κίνδυνος να βγουν στη φόρα ένοχα μυστικά για τις μονοκομματικές κυβερνήσεις του και τον ίδιο προσωπικά.
Προφανώς δεν θα ήθελε να βρεθεί στο στόχαστρο των πολιτικών αντιπάλων του για επιλήψιμες πρακτικές δικές του ή των κολλητών του που έκαναν για λογαριασμό του τη βρόμικη δουλειά κατά τη διάρκεια της επταετίας του. Οι ηγέτες που έχουν πράγματα να κρύψουν, όταν διαπιστώνουν ότι οι συσχετισμοί δεν είναι ευνοϊκοί και οι μηχανισμοί προστασίας που ήταν οι ασπίδες τους δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στις νέες συνθήκες, επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα τείχος γύρω από τον εαυτό τους και τους πολύ κοντινούς συνεργάτες τους, ώστε να μη βρεθούν μπλεγμένοι σε ιστορίες που ενδεχομένως, αν η δικαστική εξουσία συμπεριφερθεί κατά πώς ορίζει το Σύνταγμα, θα αμαυρώσουν την εικόνα τους. Ο κ. Μητσοτάκης δεν θέλει να ενταχθεί σ’ αυτήν την ομάδα. Ο σίγουρος τρόπος για να μη συμβεί είναι να πετύχει την αυτοδυναμία. Πώς; Είτε αλλάζοντας τον εκλογικό νόμο και κατεβάζοντας το ποσοστό για την αυτοδυναμία, είτε πηγαίνοντας συνεχώς σε εκλογές μέχρι να προκύψει η αυτοδυναμία με τον σημερινό εκλογικό νόμο.
Aνάγωγα
Τέλος στη συνεργασία με τη Λαϊκή Ενότητα – Ανυπότακτη Αριστερά βάζει το ΜέΡΑ25, μετά τα γεγονότα στον χώρο του Πολυτεχνείου και την επίθεση της ΑΡΑΣ (Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση), δύο μέρες πριν από την επέτειο της εξέγερσης, κατά αναρχικών συλλογικοτήτων. Σε επανάληψη το ίδιο έργο. Κάθε φορά με λιγότερους θεατές.
