Ας ξεκινήσουμε με τα περιστατικά:
▣ Πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη διακινεί πληροφορίες, αφήνει υπαινιγμούς, ισχυρίζεται ότι έχει στη διάθεσή του στοιχεία που αποδεικνύουν περίεργες (τουλάχιστον) σχέσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με οργανώσεις ένοπλης πάλης και με κρατούμενους για υποθέσεις τρομοκρατίας, ζητάει συνάντηση με τον πρωθυπουργό, χωρίς παρουσία τρίτου για να του πει ό,τι ξέρει και δηλώνει ότι απειλείται η ζωή του. Πρόκειται για τον κ. Γ. Πανούση.
▣ Ο ίδιος πρώην υπουργός υποστηρίζει σε συνέντευξή του (στον Νίκο Χατζηνικολάου στο «Star») ότι ένα μέσο ενημέρωσης, συγκεκριμένα η «Εφημερίδα των Συντακτών», εκτελεί συμβόλαιο θανάτου εναντίον του.
▣ Ο υπουργός Δικαιοσύνης, σε κοινής λήψεως δήλωση και παραπέμποντας προφανέστατα στον κ. Πανούση, επισημαίνει: «Οσοι επιμένουν στη σπίλωση θα επιβεβαιώσουν απλώς την ταυτότητα του συκοφάντη».
▣ Κορυφαίος παράγοντας της αξιωματικής αντιπολίτευσης και υποψήφιος πρόεδρός της (Κυριάκος Μητσοτάκης) μιλώντας για τις αναφορές Πανούση στα θέματα τρομοκρατίας λέει ότι «ανάμεσα στον Τσίπρα και τον Πανούση, εγώ πιστεύω τον Πανούση».
▣ Ετερος κορυφαίος παράγοντας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, υποψήφιος κι αυτός πρόεδρός της (Αδωνις Γεωργιάδης), υπερασπίζεται τον κ. Πανούση και υιοθετεί τους ισχυρισμούς του για το επίμαχο θέμα.
▣ Η κ. Ραχήλ Μακρή, πρώην βουλευτίνα των ΑΝ.ΕΛΛ. και του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα στέλεχος της ΛΑ.Ε., αναφέρει σε συνέντευξή της (στον Θέμο Αναστασιάδη στον ΑΝΤ1) ότι ξέρει πολλά για εμπλοκή βουλευτών σε υποθέσεις τρομοκρατίας, κάποια στιγμή θα τα βγάλει στη φόρα και θα γίνει χαμός.
▣ Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας (15 τον αριθμό) καταθέτουν επίκαιρη ερώτηση στον πρωθυπουργό και ανάμεσα στα άλλα, περί διαφθοράς και διαπλοκής, τον εγκαλούν γιατί σιωπά και αποφεύγει να πάρει θέση στα όσα αποκαλύπτονται για διαπραγματεύσεις του υπουργείου Δικαιοσύνης με ποινικούς κρατούμενους και μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων και κάνουν λόγο για «σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία και τη δημιουργία παρακράτους».
Ολα αυτά τα πολύ σοβαρά αφήνουν παγερά αδιάφορη την ελληνική Δικαιοσύνη σε πρώτο χρόνο.
Πώς είναι δυνατόν, αναρωτιέται κανείς, σε μια ευνομούμενη (;) πολιτεία, κατά τεκμήριο υπεύθυνοι άνθρωποι (πρόκειται για πρώην και εν ενεργεία βουλευτές και για πανεπιστημιακό πρώην υπουργό που ήταν αρμόδιος για θέματα δημόσιας τάξης) να κάνουν δημοσίως τόσο ηχηρές καταγγελίες και να μην ασχολείται η Δικαιοσύνη; Κάτι συμβαίνει εδώ.
Η ηγεσία της Δικαιοσύνης δεν βλέπει τηλεόραση, δεν διαβάζει εφημερίδες, δεν παρακολουθεί την πολιτική ζωή, δεν μαθαίνει, έστω μέσω τρίτων και με καθυστέρηση, τι ακριβώς γίνεται στη δημόσια σφαίρα;
Αυτή η εκκωφαντική αδράνεια πού θα μπορούσε να οδηγήσει αν η Δικαιοσύνη δεν αναγκαζόταν να ασχοληθεί ύστερα όμως από τη μηνυτήρια αναφορά δύο υπουργών (Τόσκας, Παρασκευόπουλος);
◉ Υπόθεση πρώτη: Οι καταγγελίες των παραπάνω είναι βάσιμες. Κάποια στιγμή επιβεβαιώνονται με δραματικό τρόπο στην πράξη. Δεν θα ήταν υπόλογη η ηγεσία της Δικαιοσύνης;
◉ Υπόθεση δεύτερη: Οι καταγγελίες των παραπάνω είναι αβάσιμες. Τίποτα απ’ όσα φοβούνται δεν συμβαίνει, τα πάντα κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας (αχαλίνωτης στην περίπτωσή μας), αυτοί όμως δεν αναδιπλώνονται και συνεχίζουν ανενόχλητοι το βιολί τους σε καθημερινή βάση.
Το αποτέλεσμα; Πολίτες διασύρονται, μέσα ενημέρωσης συκοφαντούνται βάναυσα, οι υποψίες για σχέση κομμάτων με την τρομοκρατία παραμένουν, το πολιτικό κλίμα δηλητηριάζεται και η κοινωνία δεν ξέρει τι να πιστέψει, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου το θέμα της τρομοκρατίας βρίσκεται στο επίκεντρο με αφορμή το δολοφονικό χτύπημα στο Παρίσι.
Είναι άνευ σημασίας ότι διαπράττονται πέραν πάσης αμφιβολίας τα αδικήματα της συκοφαντικής δυσφήμησης, της διασποράς ψευδών ειδήσεων και ενδεχομένως της κατοχής και διακίνησης απόρρητων εγγράφων;
Υπάρχει βεβαίως και η πολιτική πλευρά του θέματος. Ισως είναι η σημαντικότερη.
Κόμματα, πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης που τζογάρουν στο θέμα της τρομοκρατίας για να αποκομίσουν κέρδη και δαιμονοποιούν τους αντιπάλους τους διά της διαχύσεως βιτριολικών φημών, πρέπει να καταλάβουν ότι οι συνέπειες των τυχοδιωκτικών επιλογών τους θα βλάψουν συνολικά τη δημοκρατία.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στις ψηφοθηρικές τακτικές (αφορά τα κόμματα), στη νοσηρή επιθυμία για υπερπροβολή (αφορά τα πρόσωπα) και στους εκβιασμούς-απόρροια του πανικού τους για τις επικείμενες εξελίξεις στην περιοχή τους (αφορά ορισμένα ΜΜΕ) να επιβάλλουν ατμόσφαιρα ζόφου.
