Ο Πελέ στην είσοδο του αιώνα μας, κι ενώ η διεκδίκηση με τον Μαραντόνα της πρωτοκαθεδρίας για τον κορυφαίο της προηγούμενης εκατονταετηρίδας είχε κορυφωθεί υπό μορφή -πύρινου μάλιστα- παγκόσμιου διαλόγου, θέλησε να βγει από τη φαινομενική ηρεμία του μόνο για λίγο… Ωστε να σχολιάσει με έμφαση την απόφαση της IFFHS (Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας Στατιστικής Ποδοσφαίρου) να κατατάξει τον Σάντρο Ματσόλα ως τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του προηγούμενου αιώνα: «Αν το βασικό κριτήριο είναι, όπως πρέπει, η προσφορά στο θέαμα, ο Ματσόλα είναι ένας από τους πρώτους». Δεν θα συναντήσετε κανέναν να διαφωνεί για τον 83χρονο πλέον, γεννημένο σαν σήμερα (8/11) το 1942, στο Τορίνο.
Οι τίτλοι του; Πάμπολλοι και σημαντικοί σαν παράσημα. Ομως και ο Πελέ είχε δίκιο για το θέαμα που χάρισε, κυρίως από το 1961 ώς το 1977 ως μέλος της Ιντερ, αυτός ο μεσοεπιθετικός αρτίστας της μπάλας. Ο λυρισμός του, απαράμιλλος! Ευτυχώς υπάρχουν τηλεοπτικά στιγμιότυπα: Η επιτάχυνσή του με την μπάλα στα πόδια, η ντρίμπλα εν κινήσει είναι οι παροιμιώδεις ενέργειες εκείνου που πάντα λέει («ώς τη στιγμή που θα τον συναντήσω στον ουρανό») πως ό,τι σημαντικό έκανε στην καριέρα του «είναι η προσευχή ενός επτάχρονου αγοριού για τον χαμένο πατέρα του…». Αυτή ήταν η ηλικία του όταν έχασε τον πατέρα του, Βαλεντίνο, επίσης ποδοσφαιριστή αλλά της Τορίνο, στο γνωστό αεροπορικό δυστύχημα τον Μάιο (4/5) του 1949. Οταν το αεροπλάνο με την αποστολή της Τορίνο, με μέλος-επιβάτη και τον πατέρα του-μεγάλο παίκτη της μεταπολεμικής περιόδου, προσέκρουσε στον λόφο Σουπέργκα της πόλης της βόρειας Ιταλίας.
Δεκάρι με εκτελεστικές -εκτός από δημιουργικές- ικανότητες. Συνολικά, από το 1961 ώς την τραυματική εμπειρία του 1977 έπαιξε σε 563 επίσημα παιχνίδια, πέτυχε 161 γκολ. Απ’ αυτά, τα 25 τα γιόρτασε σε κάποιες από τις συνολικά 70 εμφανίσεις του με την Εθνική Ιταλίας (1963-1974). Η τραυματική εμπειρία του 1977 ποια ήταν όμως; Μια ήττα με 2-0 στην τελευταία επίσημη εμφάνισή του, από την άσπονδη συμπολίτισσα Μίλαν στον τελικό Κυπέλλου (2/7).
Παρών με τη «σκουάντρα ατζούρα» σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα, 1966-1970-1974. Με το εθνόσημο (1968) είχε γιορτάσει, ανάμεσα σε δύο Μουντιάλ, την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, επί ιταλικού εδάφους, στον διπλό τελικό (1-1 και 2-0 απέναντι στους επίσης εμπνευσμένους Γιουγκοσλάβους). Ο ίδιος βαφτίζει κορυφαία εμπειρία το περίφημο «παιχνίδι του αιώνα», τον ημιτελικό του 1970 στο Μεξικό απέναντι στη Δυτική Γερμανία, με σκορ 4-3 στην παράταση και γκολ του Ριβέρα (111’). Σήμανε την πρόκριση των Ιταλών στον τελικό με τη μεγάλη Βραζιλία, την απόλυτη ομάδα όλων των εποχών στο ποδόσφαιρο, και μια… αναπόφευκτη ήττα με 4-1. Το ευχάριστο πρόβλημα του προπονητή Φερούτσιο Βαλκαρέτζι ήταν η συνύπαρξη δύο ηγετών, παικτών-φορέων θεάματος: Ματσόλα και Ριβέρα συνήθως έπαιζαν από ένα ημίχρονο! «Ο αμοιβαίος σεβασμός ήταν συνώνυμος του συναγωνισμού με τον Ριβέρα, έτσι να συνυπάρχετε με ικανούς σαν εσάς!» είχε πει ο Ματσόλα σε ομιλία του προς μαθητές Γυμνασίου στο Μιλάνο, το 1995.
Με την επονομαζόμενη «Grande Inter» της δεκαετίας του ’60 έκανε δικά του δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών (1964, 1965) και τέσσερα Πρωταθλήματα Ιταλίας (1963, 1965, 1966, 1971). Τι δεν συγχωρεί ο -πλέον σοφός γέροντας- Ματσόλα ποτέ στον εαυτό του (και αλλήλους-συμπαίκτες); Τον αποκλεισμό-σοκ από τη Βόρεια Κορέα (0-1) στον όμιλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Αγγλία (1966). «Ομως η ήττα είναι ευεργεσία, οδηγεί σε αυτοκριτική», συχνά φιλοσοφεί όταν αναπολεί το ίδιο παιχνίδι…
